Βαρδινογιάννης: “Αλίμονο αν δεν είχα όραμα”

Συνέντευξη στην
Καθημερινή της Κυριακής έδωσε ο ισχυρός άνδρας του
Παναθηναϊκού
Γιάννης Βαρδινογιάννης. ”
Αλίμονο αν δεν είχα όραμα “, δήλωσε ο “Τζίγγερ” που ουκ ολίγες φορές τα έχει ακούσει από τον κόσμο της ομάδας. Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Παναθηναϊκός μίλησε για την Παιανία, τα γεγονότα της οδού Λαυρίου ενώ υπογράμμισε ότι το συνδεσμιακό ρεύμα των οπαδών περνά μία κρίση ταυτότητας.

Tα σημαντικότερα σημεία της συνέντευξης:

“Να γεμίζει με περηφάνια τον κόσμο ο Παναθηναϊκός”


“Μόλις μπήκαμε στον δεύτερο αιώνα ζωής του συλλόγου. Αλίμονο αν δεν είχα όραμα. Αυτό που προέχει είναι να γεμίζει ο Παναθηναϊκός με περηφάνια τον κόσμο του και να του δίνει χαρές, γράφοντας χρυσές σελίδες και στη μετέπειτα ιστορία του. Για να το υλοποιήσουμε, θα πρέπει όλοι, ο καθένας από τη θέση του, να υπηρετήσουμε τον Παναθηναϊκό και να μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα: “Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος”.

Κατ’αρχάς δεν υπήρχε σχέδιο εκδίωξης (η ομάδα της Ριζούπολης). Μιλάμε για μία ομάδα που έχασε δύο πρωταθλήματα στην ισοβαθμία, πήρε νταμπλ το 2004 και πάνω της χτίστηκε η εθνική που πήρε το EURO. Ήταν η κορυφαία ελληνική ομάδα στην Ευρώπη, είχε μεγάλους παίκτες και τελικώς τι διακινήθηκε; Κανείς όμως δεν επισήμανε ποιος την έφτιαξε αυτή την ομάδα. Όσο για μετά, όπως αποδείχτηκε, το μόνο που διέλυσε ο Παναθηναϊκός με τη συνολική στάση του στα θέματα του ποδοσφαίρου ήταν οι λογικές και οι πρακτικές τύπου Ριζούπολης.


Ο αθλητικός Τύπος και η απαξίωση του ποδοσφαίρου

Ο αθλητικός Τύπος είναι αυτός που χειραγωγεί καθ’ έξιν το ποδόσφαιρο, ενώ θα έπρεπε να ενημερώνει πιο ουσιαστικά το κοινό. Το ποδόσφαιρο είναι η αλυσίδα. Η μέση αντίληψη που έχει ο Ελληνας για την μπάλα είναι που το αποδυναμώνει. Ελάχιστοι πιστεύουν στο “θα παίξω μπάλα, θα τα δώσω όλα και ό,τι γίνει – τελειώσαμε!”

Η απαξίωση οφείλεται κυρίως στις μέχρι τώρα σαθρές δομές του ποδοσφαίρου. Αναποτελεσματική κεντρική εξουσία και αδιαφάνεια. Κάποτε φτάσαμε να παίζουν στο Πρωτάθλημα 12 – 14 ομάδες από Αθήνα και Θεσσαλονίκη! Το ποδόσφαιρο είναι ένας συνδυασμός άθλησης και θεάματος.

Ελειψε το θέαμα, ήρθαν κι άλλες επιλογές για την ψυχαγωγία του ανθρώπου και σταδιακά απαξιώθηκε. Και ενώ στην Ευρώπη ανθεί, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, διαλύθηκαν πολλές ομάδες, δεν υπήρχε ούτε χρήμα ούτε κατάλληλο περιβάλλον. Σήμερα έχει έρθει η ώρα όλα αυτά να αλλάξουν.

Η Παιανία, το παρελθόν και το… Star

Η Παιανία είναι κομμάτι του Παναθηναϊκού. Κάποτε είχαν κάτι τέτοιο 20 ομάδες στην Ευρώπη, τώρα το έχουν 200. Δεν περίμενα μπράβο για αυτό. Όσο για την ακαδημία, δεν είναι δα και κρατικά μυστικό. Όλοι ξέρουν πως διαπαιδαγωγούνται οι νεαροί της ακαδημίας μας και πόσοι παίκτες έχουν προκύψει από αυτό το σπουδαίο σχολείο της Παιανίας. Όλο αυτό το σύστημα είναι παράδοση για τον Παναθηναϊκό και νιώθω πως θέλει διαρκώς ενίσχυση και βελτίωση. Είναι ένα must για την ομάδα.

Μου άρεσε η εποχή που ήμουν ο Τζίγκερ. Η οργάνωση, η προετοιμασία, ο ίδιος ο αγώνας… Οπως καταλαβαίνεις, όταν έτρεχα στους αγώνες αντιμετώπιζα εν δυνάμει κινδύνους, κάθε λεπτό, μόνος μου. Ολα αυτά, λοιπόν, η ασφάλεια, να ενημερώνεις πού θα πας, το ένα, το άλλο, μου φαίνονται… κάπως. Αλλαξαν τον τρόπο ζωής μου αλλά τα αποδέχομαι.

Το περιεχόμενο του δελτίου του Star μου φαίνεται εντιμότερο από τον κιτρινισμό και την τηλεοπτική παραπλάνηση. Θεωρώ ότι το δελτίο του Star έχει ξεκάθαρη τοποθέτηση και ξαναζωντανεύει και τον παλιό, δυνατό νόμο της τηλεόρασης: Αμα δε σ’ αρέσει, πιάσε το τηλεκοντρόλ και άλλαξε κανάλι! Δεν κατάλαβα, δηλαδή…

“Κρίση ρόλου και ταυτότητας”

“Νομίζω πως το συνδεσμιακό ρεύμα των οπαδών περνά μία κρίση ρόλου και ταυτότητας σε μια νέα πραγματικότητα. Φαίνεται πως κάποιες στιγμές μεταξύ ομάδας και συνδέσμου οπαδών βάζουν πιο ψηλά το σύνδεσμο.

Υπάρχει μία εν γένει υπερβολή και υπέρβαση του υποτιθέμενου ρόλου, ενώ πολλές φορές οι λόγοι της αντιπαράθεσης δεν είναι αυτοί που ο κόσμος αφήνεται να πιστεύει. Πολλές φορές με τη στάση τους οι οργανωμένοι δεν διευκολύνουν το έργο της ομάδας. Π.χ το 2002 κάποιοι σήκωσαν πανό κόντρα στην κατασκευή του γηπέδου στον Ελαιώνα. Τι τους έκανε να αλλάξουν στάση για το γήπεδο στο Βοτανικό, που είναι στην ουσία ο Ελαιώνας;”.

Το κεφάλαιο: Superleague

Καλά, στη Σούπερ Λίγκα δεν έγινα πρόεδρος για να είμαι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Πρωτίστως με ενδιαφέρει η λειτουργία της Λίγκας, να έχουμε αποτελέσματα στα ζητήματα του ποδοσφαίρου…

Στην Ελλάδα υπάρχει ένας ποδοσφαιρικός κυκεώνας με συσσωρευμένα προβλήματα ετών που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαν αντιμετωπιστεί. Πιστεύω πως ο περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες και βλέπει ότι γίνονται σταθερά βήματα προς την σωστή κατεύθυνση. Εχουμε ξεκινησει να ξεκαθαρίζουμε τα περισσότερα θέματα, ασχέτως αν δεν έχουμε ολοκληρώσει.

Οχι στις υψηλές προσδοκίες, αλλά στα βασικά, στην υποδομή, στο κοινωνικό προφίλ, στο ευ αγωνίζεσθαι, στην εκπαίδευση ποδοσφαιριστών. Ολα είναι ξεκάθαρα στα πετυχημένα ποδοσφαιρικά μοντέλα που θα έπρεπε να κοιτάξουμε. Στη Σουηδία, στη Δανία, στην Πορτογαλία…”

Για τα όσα έγιναν στην Λαυρίου:

“Ένιωσα μεγάλη λύπη και αγανάκτηση. Για να μην ακυρώνεται το κοινωνικό προφίλ του ποδοσφαίρου είναι υποχρέωσή μας να εξουδετερώσουμε όλες τις μορφές βίας μέσα στα γήπεδα και να δώσουμε χώρο στον κόσμο να έρθει πιο κοντά στην ομάδα του. Είχαμε και παλιότερα μεγάλης έντασης επεισόδια με τραυματισμούς, αναπηρίες, ανοιγμένα κεφάλια.

Η ενδοσυνδεσμιακή βία είναι κάτι που σχετίζεται με την μπάλα, αλλά εμπλουτίζεται και από άλλα κοινωνικά στοιχεία. Έχει μια επιφανειακή, εδαφική λογική και ηθική από πίσω. Και από την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική πραγματικότητα είναι γνωστό ότι όσο απομακρύνεται από τα γήπεδα τόσο θα εκδηλώνεται αλλού. Είναι ευρύ κοινωνικό θέμα και εκτός ποδοσφαίρου”.

Για να μην ακυρώνεται αυτό το προφίλ είναι υποχρέωσή μας να εξουδετερώσουμε όλες τις μορφές βίας μέσα στα γήπεδα και να δώσουμε χώρο στον κόσμο να έρθει πιο κοντά στην ομάδα του. Είχαμε και παλιότερα μεγαλύτερης έντασης επεισόδια με τραυματισμούς, αναπηρίες, ανοιγμένα κεφάλια. Η ενδοσυνδεσμιακή βία είναι κάτι που σχετίζεται με τη μπάλα αλλά εμπλουτίζεται και από άλλα κοινωνικά στοιχεία.

Εχει μια territorial λογική και ηθική από πίσω. Και από την ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική πραγματικότητα, είναι γνωστό ότι όσο απομακρύνεται από τα γήπεδα τόσο θα εκδηλώνεται αλλού. Είναι ευρύ κοινωνικό θέμα και εκτός ποδοσφαίρου.