Χαμένη ευκαιρία και στριπτίζ των αδυναμιών….
Κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Σταντάρ στη Λιέγη φάνηκαν πολλές από τις αδυναμίες του Ολυμπιακού και η ευκαιρία πρόωρης πρόκρισης χάθηκε. Ο Λάζαρος Μουρκάκος γράφει για την ήττα των ερυθρόλευκων στο Βέλγιο.
Ακόμα και αν με την πρώτη …πιάναμε το επώνυμο, και υπήρχε κάποιος να μας εξηγήσει ότι είναι ένας παίκτης της ομάδας των νέων, πώς να πιστέψουμε ότι τόσο σύντομα θα μετατραπεί σε λύση για αγώνα τσάμπιονς λιγκ. Προσέξτε, δεν αναφερόμαστε σε αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος όπου σίγουρα θα πρέπει να πάρουν και ευκαιρίες και οι μικροί, αλλά σε ματς όπου ο Ολυμπιακός με επιτυχημένο αποτέλεσμα είχε στα χέρια του εισιτήριο πρόκρισης…
Αυτονόητο είναι ότι αυτή η αναφορά μας δεν γίνεται για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο 19χρονος παίκτης δεν έχει μέλλον. Κάθε άλλο…Ισα, ίσα που ο βραχύσωμος παίκτης διαθέτει εξαιρετική τεχνική, έχει ποδοσφαιρικό θράσος και το μέλλον είναι μπροστά του. Απλά επιχειρούμε να αναδείξουμε την γύμνια που έχει ο Ολυμπιακός σε λύσεις και την απουσία βάθους στο ρόστερ του…
Κατανοούμε ότι ήρθαν τραυματισμοί, αλλά μια ομάδα σε τέτοιο υψηλό επίπεδο πρέπει να προγραμματίζει τα πάντα γιατί όλα είναι στο πρόγραμμα. Έτσι και αλλιώς ο Ολυμπιακός σε θέσεις που φωνάζουν από μακριά ότι ήθελαν προσθήκες δεν έκανε τίποτα το ουσιαστικό στην μεταγραφική περίοδο και όταν ήρθαν οι τραυματισμοί έδεσε το γλυκό….
Ούτε στο λάθος του Μέλμπεργκ, ούτε στην πίεση που άσκησε στο δεύτερο ημίχρονο για να γυρίσει το ματς με την Σταντάρ θα πρέπει να σταθεί ο Ολυμπιακός. Υπάρχει μια τεράστια αλήθεια από το ματς με τους Βέλγους που μπορεί να βοηθήσει τον Ολυμπιακό να δει την κατάσταση κατάματα. Ακόμα και αν έρθει η πρόκριση στην επόμενη φάση του τσάμπιονς λιγκ, δεν θα πρέπει να λειτουργήσει ως υπνωτικό, δεν θα πρέπει να μακιγιάρει τα προβλήματα και τις χτυπητές αδυναμίες…
Ο Ολυμπιακός έχει δυο ακόμα ευκαιρίες για να πάρει την πρόκριση. Ευκαιρία και με την Αλκμααρ, ευκαιρία και με την Αρσεναλ που θα έρθει τελευταία αγωνιστική στο Καραϊσκάκη και αδιάφορη βαθμολογικά και με αρκετά νέα πρόσωπα, αλλά μην ξεχνάμε δυο πράγματα. Πλέον και η ολλανδική ομάδα είναι στο παιχνίδι της πρόκρισης και από …επικίνδυνα μωρά έχει πολλά ο Βενγκέρ….
Παγιδεύθηκε ο Ολυμπιακός στις δικές του παγίδες που είχε στήσει στην Σταντάρ. Ο Ζίκο πήγε να θωρακίσει την άμυνα με τρεις στόπερ στην ευθεία, όπως είχαμε προβλέψει παραμονή του αγώνα, αλλά η ειρωνία είναι ότι το πρώτο γκολ ήρθε σε μια φάση που κάποιος από τους τρεις θα έπρεπε να την καθαρίσει. Και ο Μέλμεπργκ κάνει απίστευτο λάθος για την εμπειρία του και ο Παπαδόπουλος τρέχει με τον Μποκανί μια μεγάλη διαδρομή και δεν μπορεί να τον προλάβει (η αλήθεια βέβαια είναι ότι από την αρχή ο σέντερ φορ της Σταντάρ είχε βάλει πλάτη τον Αβραάμ). Μετά το γκολ για 15 λεπτά, από το 30 έως το 45 χάθηκε η μπάλα από τους Βέλγους και ο Ολυμπιακός κινδύνεψε και με δεύτερο γκολ.
Σίγουρα η εικόνα του Ολυμπιακού είναι πολύ καλύτερη στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά δεν είναι τέτοια που δίνει το δικαίωμα στην πειραϊκή ομάδα να μιλήσει για ατυχία. Να δούμε τα στατιστικά, την κατοχή μπάλας, αλλά διάολε το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ, όπου οι αριθμοί παίζουν σημαντικό ρόλο. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εκτίμηση μου είναι ότι ακόμα και στο διάστημα που οι ερυθρόλευκοι είχαν την μπάλα στην κατοχή τους, έδειχναν εγκλωβισμένοι. Δεν μπορώ να φανταστώ ομάδα που όλη η μεσαία της γραμμή δεν έχει γρήγορες αντιδράσεις πώς μπορεί να προκόψει; Κουραστική η ανάπτυξη του Ολυμπιακού, προβλέψιμη, φαινόταν ότι αν έρθει το γκολ της ισοφάρισης αυτό θα γίνει από σέντρες και αυτό αποδείχτηκε και στο πλασέ του Μέλμπεργκ και στην κεφαλιά του Μαρέσκα.
Ο Ιταλόςήταν μέσα και στις δύο ευκαιρίες του Ολυμπιακού, αλλά φάνηκε επηρεασμένος από τον τραυματισμό του. Ο Ντουντού δεν είχε ούτε και γρήγορη σκέψη στο παιχνίδι του, ο Όσκαρ είναι παίκτης που μπορεί να δώσει κάποιες λύσεις σε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος αλλά για τα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, δεν κάνει. Ο Γκαλέτι αποχώρησε λίγο πριν από την λήξη του πρώτου ημιχρόνου (στα 40 λεπτά που έπαιξε πάντως και αυτός δεν φάνηκε), από ποιον λοιπόν να περιμένεις. Ο Μήτρογλου απομονωμένος και μετά από πολλές μάχες που έδωσε στο πρώτο μέρος κουράστηκε. Θα μπορούσε ο Ολυμπιακός να κάνει την ζημιά από τα πλάγια με τους δυο μπακ, τον Γκαλίτσιο και τον Μπράβο, αλλά όσες φορές βγήκαν από την πλευρά τους για να κάνουν σέντρα, η μπάλα κατέληξε σε αντίπαλο.
Ενδεικτικό της γύμνιας που έχει ο Ολυμπιακός στον πάγκο του δεν είναι μόνο η χρησιμοποίηση του Φετφατζίδη, αλλά το γεγονός ότι στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο ο Ζίκο αποφασίζει να κάνει την ομάδα του πιο επιθετική για να φτάσει στην ισοφάριση και ρίχνει στο ματς Στολτίδη και Γιάννη Παπαδόπουλο, δυο παίκτες που είναι περισσότερο αμυντικογενείς. Φυσικά δεν τρελάθηκε ο Βραζιλιάνος, αλλά ποιον να βάλει; Και μην μπει κάποιος στην διαδικασία να ρίξει στο τραπέζι… ένσταση με το σκεπτικό ότι στο ματς στο Καραϊσκάκη τον Στολτίδη είχε βάλει ο Ζίκο και πήρε το ματς γιατί δεν είναι απαραίτητο να επαναλαμβάνεται η ιστορία….
