Ζήκος: “Φάγαμε το ‘παραμύθι’ του Φερέρ”

– Επέστρεψες στην Ελλάδα για να παίξεις δυο χρόνια στην ΑΕΚ και μετά να κρεμάσεις τα παπούτσια όπως και έγινε. Σκέφτηκες κάποια στιγμή να παρατείνεις την καριέρα σου;

“Αγωνιστικά μπορούσα να παίξω ακόμα δυο χρόνια μπάλα άνετα και σε υψηλό επίπεδο! Πάντα όμως με συγκεκριμένο αριθμό αγώνων αφού δεν είμαι σε θέση πλέον να παίζω 30-40 ματς τη σεζόν. Συναισθηματικά δεν σου κρύβω ότι σκέφτηκα πολλές φορές να παρατείνω την καριέρα μου κυρίως όταν ήμουν γερός και δυνατός όμως στο τέλος υπερίσχυε πάντα η λογική και αυτό που είχα σχεδιάσει, δηλαδή να σταματήσω τώρα. Εάν κάποιος μου έλεγε ότι θα έπαιζα περίπου 20 παιχνίδια τον χρόνο σε συνδυασμό με συγκεκριμένη προπόνηση ίσως και να συνέχιζα. Ομως όταν βρίσκεσαι σε μια ομάδα δεν μπορείς να θέτεις τέτοιους όρους”.

-Πόσο δύσκολο είναι για έναν παίκτη στα 34 με τεράστια καριέρα, όπως η δική σου, να κρεμάει τα παπούτσια του τη στιγμή που βρίσκεται στο κορυφαίο σημείο της, αν και όπως ομολόγησες θα μπορούσες να συνεχίσεις.

“Μια τέτοια απόφαση θέλει μαγκιά και δύναμη! Αυτός ήταν ένας στόχος που είχα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και έλεγα ότι όταν σταματήσω την μπάλα ο κόσμος θέλω να με θυμάται ψηλά. Θέλω να με θυμούνται ως έναν παίκτη που είχα πάντα πάθος, αγωνιστικότητα και υψηλή απόδοση. Επειδή λοιπόν αυτό το τέλος ονειρευόμουν, αυτό το τέλος έζησα”!

– Στην καριέρα σου η Μονακό τι θέση κατέχει;

“Στη Μονακό πέρασα τα πιο αγνά και ειρηνικά χρόνια της καριέρας μου. Στάθηκα τυχερός όχι μόνο γιατί αγωνίστηκα σε αυτή την ομάδα αλλά και γιατί βρέθηκα στην καλύτερη ομάδα που είχε ποτέ η Μονακό στην ιστορία της! Η Μονακό ήταν το διδακτορικό μου. Επειτα από εκεί ολοκληρώθηκα ως ποδοσφαιριστής”.

-Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα σου χωρίς αμφιβολία ήταν ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μονακό το 2004 απέναντι στην Πόρτο. Εκείνο το παιχνίδι πόσες φορές το έχεις δει από τότε σε dvd;

“Το έχω δει μόνο μία φορά! Αμέσως μόλις γύρισα από τον τελικό το είδα. Εκτοτε ποτέ ξανά. Ομως έχω σκοπό τώρα που έχω περισσότερο χρόνο να κάτσω να δω αρκετά δικά μου παλιότερα παιχνίδια -οι γονείς μου έχουν φτιάξει μεγάλο αρχείο από τους αγώνες μου- και με την ΑΕΚ και με την Ξάνθη και με τη Μονακό”.

-Από εδώ και πέρα έχεις αποφασίσει τι θα κάνεις;

“Θα παραμείνω σίγουρα στο ποδόσφαιρο ως φίλαθλος. Πάντα ήθελα να παρακολουθώ το άθλημα χωρίς έννοιες, άγχος και προβληματισμούς. Θα ξεκουραστώ μέχρι να βαρεθώ!”

-Κοντά στην ΑΕΚ θα είσαι;

“Πάντα θα είμαι κοντά στην ΑΕΚ. Εχω πολλούς φίλους στην ομάδα. Δεν χρειάζεται να έχω κάποιο πόστο για να παραμείνω κοντά”.

-Ποιο πόστο πιστεύεις ότι θα σου ταίριαζε καλύτερα;

“Σε μια ομάδα το Α και το Ω είναι τα αποδυτήρια. Το πώς θα μπορέσεις να “παντρέψεις” παλιούς και νέους, το πώς θα συμπεριφερθεί η ομάδα στα δύσκολα, όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στον αγωνιστικό χώρο. Θα ήθελα να είμαι κάπου στα αποδυτήρια, όχι όμως ως γενικός αρχηγός. Ισως κάτι σαν σύμβουλος του ποδοσφαιρικού τμήματος, κάτι τέτοιο”.

-Το τέλος της καριέρας ήταν έτσι όπως το είχες φανταστεί τελικά;

“Ναι, ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν, όπως ακριβώς το ονειρευόμουν όταν ακόμα βρισκόμουν στο Μονακό. Αλλωστε, αυτό το έχω πει πολλές φορές, αυτός ήταν ο λόγος που πήρα και την απόφαση να επιστρέψω στην Ελλάδα και την ΑΕΚ. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές στο τελευταίο ματς. Το γήπεδο ήταν γεμάτο, η ατμόσφαιρα γιορτινή, ό,τι καλύτερο για να αποχαιρετήσεις την ενεργό δράση”.

-Τώρα που έκλεισες την καριέρα σου, εκτός από την οικογένειά σου ποιους άλλους θα ήθελες να ευχαριστήσεις που σε βοήθησαν να πετύχεις όλα αυτά.

“Υπάρχει ένας άνθρωπος που με βοήθησε, μου έδωσε τις σωστές βάσεις από μικρή ηλικία για να παίξω ποδόσφαιρο και μιλάω για τον Στράτο Σάββα. Αγνωστος ίσως στους περισσότερους, όμως για μένα από τους πλέον ειδικούς για να διδάξει σωστά τον νεαρό παίκτη ποδόσφαιρο. Αυτός με βρήκε στο Γαλάτσι, αυτός με πήγε στον Παπάγο, αυτός με ετοίμασε για όλη την υπόλοιπη καριέρα μου. Υπάρχουν κι άλλοι βέβαια, όπως ο κ. Δανιήλ που με είχε στην Ξάνθη και με εμπιστεύτηκε, όπως ο Στεπάνοβιτς που με στήριξε αμέσως στην ΑΕΚ και ο Ντεσάμπ, που με δίδαξε ακόμη καλύτερα τη θέση που γνώριζε και γνωρίζει καλά”.

-Η ΑΕΚ λέει ότι είναι ηθική πρωταθλήτρια, ο Ολυμπιακός όμως κατέκτησε το πρωτάθλημα. Και, ξέρεις, υπάρχει και η άλλη πλευρά, που λέει ότι στο παιχνίδι υπάρχουν κανόνες και πρέπει να τηρούνται και στην περίπτωση της Καλαμαριάς δεν τηρήθηκαν, σύμφωνα πάντα με την τελική απόφαση του CAS.

“Συμφωνώ ότι υπάρχουν κανόνες και πρέπει να τηρούνται, όμως οι αγώνες δίνονται στο χορτάρι και όχι στα δικαστήρια. Εννοώ ότι υπήρξε μια πρωτόδικη απόφαση από τη Σούπερ Λίγκα, που έλεγε για επανάληψη του αγώνα Καλαμαριά – Ολυμπιακός. Ακόμη και αν δεν ευσταθούσε νομικά, έδινε την ευκαιρία στον Ολυμπιακό να ξαναπαίξει το ματς με κανόνες και να δείξει μέσα στο γήπεδο την αξία του. Αλλωστε η δυναμικότητα των δύο ομάδων δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Μπαίνεις, παίζεις, νικάς και κλείνεις στόματα. Απλώς! Αυτοί προτίμησαν την εύκολη λύση, κάτι που δεν αρμόζει σε μια ιστορική ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, οπότε εμείς είμαστε πρωταθλητές στο γήπεδο κι αυτοί στα χαρτιά”.

– Θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την ΑΕΚ αν μετά τον Ζήκο αποχωρούσε και ο Ριβάλντο φέτος από την ομάδα;

“Σίγουρα η ταυτόχρονη αποχώρηση δύο παικτών με τέτοια προσωπικότητα -και δεν μιλάω για την ποδοσφαιρική κλάση- θα ήταν τεράστιο πλήγμα για οποιαδήποτε ομάδα”.

– Ενα μεγάλο παίκτη-αστέρι συνάντησες φέτος στην ΑΕΚ και μιλάω για τον Ριβάλντο. Τι εντυπώσεις έχεις από τη συνύπαρξή σου με τον Βραζιλιάνο;

“Ο Ριβάλντο, έπειτα από όσα έχει πετύχει στην καριέρα του, έχει αξιοπρέπεια και έναν δικό του τρόπο σκέψης. Είναι υπερήφανος και ως άνθρωπος και ως παίκτης, λατρεύει το ποδόσφαιρο, του αρέσει που βρίσκεται στη χώρα του ποδοσφαίρου”.

– Η γνώμη σου για τον Γιώργο Δώνη ποια είναι;

“Απ’όσο γνωρίζω πρόκειται για έναν σωστό άνθρωπο με σωστές προπονητικές βάσεις που γνωρίζει να χειρίζεται σωστά τους ποδοσφαιριστές του. Ο Δώνης πρέπει να μείνει καιρό στην ομάδα, να διαχειριστεί το ρόστερ με την απόλυτη στήριξη της διοίκησης. Μην ξεχνάμε ότι έδειξε έργο στην προηγούμενη ομάδα του, τη Λάρισα και απομένει να δείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει και στα… μεγάλα καράβια”.

– Αλήθεια, ο Φερέρ τι προπονητής ήταν τελικά, διότι έγινε τεράστια κουβέντα για τον χαρακτήρα του, τις γνώσεις του και γενικά το έργο του στον πάγκο της ομάδας”.

“Ο Ντέμης “έφαγε” το παραμύθι” από τον Φερέρ από το ξεκίνημα της συνεργασίας τους. Και ομολογώ ότι αυτό το “παραμύθι” το φάγαμε πολλοί και ένας από αυτούς ήμουν κι εγώ. Ο κύριος Φερέρ ήταν εξαιρετικός προπονητής οργανωτικά, δηλαδή, μπορούσε να οργανώσει το ποδοσφαιρικό τμήμα ιδανικά, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπόρεσε ποτέ να έρθει κοντά στους παίκτες, δεν μας ενέπνευσε ούτε μια στιγμή και η στάση του ήταν το λιγότερο αλαζονική! Πίστευε ότι μας κάνει χάρη που βρίσκεται στην Ελλάδα, ένιωθε παντογνώστης, νόμιζε ότι είχε πάντα το αλάθητο και όπως αποδείχθηκε, δεν κατάφερε ποτέ να γίνει μέρος της ομάδας να δεθεί δηλαδή μαζί μας”.

– Η Εθνική ομάδα ήταν πάντα μια “πονεμένη” ιστορία για σένα…

“Η Εθνική ομάδα δεν με πήγαινε ποτέ τελικά! Το έχω πάρει απόφαση αυτό. Αλλωστε στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Είναι ένα από τα κομμάτια στο παζλ της καριέρας μου που μου έλειψε, αλλά γι’αυτό δεν ευθύνομαι εγώ”.

– Τι προβλέπεις για την Εθνική μας ομάδα;

“Θέλω να ευχηθώ στην Εθνική μας ομάδα καλή επιτυχία και να φτάσει ψηλά. Ομως θέλω να προλάβω και κάποιους που αν η Εθνική μας δεν τα καταφέρει θα πέσουν να την “κατασπαράξουν”. Λέω, λοιπόν, σε όλους αυτούς, ότι προκριθεί δεν προκριθεί η ομάδα μας έχει ήδη καταφέρει πολλά και μας χρειάζεται στο μέλλον δίπλα της σε άσχημα και σε όμορφα”.