Ζητείται σχέδιο από τον Ρεχάγκελ και αυτοπεποίθηση από τους διεθνείς
Η εθνική ποδοσφαίρου δίνει το Σάββατο (14/11, 20:00)τον πιο σημαντικό αγώνα της (μέχρι αυτόν του Ντόνετσκ) στη μετά Euro εποχή, διεκδικώντας με αντίπαλο την Ουκρανία την πρόκρισή της στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Άγγελος Τόμπρος εξηγεί γιατί το 1-0 είναι προτιμότερο από το... 0-1.
Όμως ο χρόνος δεν σταμάτησε στο 2004. Η ομάδα είχε την αναμενόμενη και λογική φθίνουσα πορεία μιας φουρνιάς που έχει φτάσει στο ζενίθ και αρχίζει να μπαίνει στην φάση παρακμής. Ο απαιτητικός κόσμος άρχισε να απομακρύνεται και να ζητά ανανέωση γιατί βαρέθηκε να βλέπει τους ίδιους παίκτες. Οι Γιακουμάτοι ξαναβρήκαν ευκαιρία να βγουν στα παράθυρα και να κατακεραυνώσουν την Εθνική των ΚΑΠΗ του Ρεχάγκελ και υπό την πίεση και του Τύπου η Ομοσπονδία προέτρεψε τον Γερμανό σε ριζικές αλλαγές.
Πέντε χρόνια μετά τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου μόνο τέσσερις παίκτες από το ρόστερ που είχε ταξιδέψει στην Πορτογαλία βρίσκεται ακόμη στην πρώτη γραμμή για το σαββατιάτικο ματς. Οι εξής τρεις – αφού ο Χαλκιάς δεν είναι σε θέση να αγωνιστεί: Καραγκούνης, Κατσουράνης, Χαριστέας.
Το κίνητρο που έχουν οι δύο πρώτοι είναι μεγαλύτερο από όσο έχει όλο η υπόλοιπη ομάδα μαζί. Ξέρουν πως είναι η τελευταία ευκαιρία τους για να ζήσουν στην πλούσια ποδοσφαιρική τους καριέρα την εμπειρία ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου και είμαι βέβαιος πως είναι έτοιμοι να πεθάνουν στο γήπεδο για να διεκδικήσουν και την τελευταία τους πιθανότητα. Αν υπήρχαν 3-4 τέτοιοι ακόμη δεν θα είχα καμία αμφιβολία για το ότι η Ελλάδα είχε την υπόθεση πρόκριση στα μέτρα της.
Δεν αποκλείεται και η νέα φουρνιά να δείξει χαρακτήρα και προσωπικότητα – το έκανε ήδη στο ματς με τη Λετονία – και να δούμε απόψε μια ομάδα που τρώει σίδερα σαν αυτή που θυμόμαστε από την Πορτογαλία. Ωστόσο τα υπόλοιπα δείγματα γραφής δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.
Η Εθνική έχει δύο χρόνια να πιάσει καλή απόδοση κόντρα σε αντίπαλο στα μέτρα της, από την άλωση της Πόλης, το Φθινόπωρο του 2007. Οι εσωτερικές γκρίνιες δεν λείπουν, οι προσωπικές φιλοδοξίες ορισμένων μπαίνουν κάποιες φορές πάνω από την ομάδα κι ο κορεσμένος Ρεχάγκελ δεν εμπνέει πια το ίδιο. Ας είναι έστω το ωφελιμιστικό κίνητρο της προβολής, των χρημάτων και μιας καλύτερης μεταγραφής σε περίπτωση πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο αυτό που θα τους κάνει αληθινή ομάδα για δύο βραδιές.
Οι Ουκρανοί διαθέτουν 2-3 πολύ ποιοτικές μονάδες και μοιάζουν να έχουν ένα ελαφρύ πλεονέκτημα, όμως αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με την ποιοτική διαφορά που είχαν ως μονάδες οι παίκτες του 2004 σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Στο κάτω-κάτω αν οι Έλληνες παίκτες πιστεύουν στον εαυτό τους και διαθέτουν ποδοσφαιρικό εγωισμό πληγωμένο από την σκληρή κριτική των προηγούμενων μηνών, να η ευκαιρία να το δείξουν και να κλείσουν στόματα.
Ευτυχώς για εμάς στο ποδόσφαιρο το σύνολο μετράει πολύ περισσότερο από τις μονάδες. Αρκεί κι ο Ρεχάγκελ να μας θυμίσει μετά από καιρό πως πέτυχε όλα αυτά τα απίθανα που έχει καταφέρει στην καριέρα του, καταστρώνοντας ένα σοβαρό και ρεαλιστικά υλοποιήσιμο σχέδιο για το ματς.
Με τον τόσο βαρετό κι όμως τόσο αποτελεσματικό ελληνικό τρόπο – ασφάλεια στην άμυνα, δυναμικό παιχνίδι και εκμετάλλευση των στημένων φάσεων- μπορεί κι αυτό το… 1-0 να γίνει δικό μας και να μας φέρει ένα μεγάλο βήμα πιο κοντά στη Νότια Αφρική. Δεν πρόκειται μ’ αυτόν τον τρόπο η Εθνική να κερδίσει νέους φιλάθλους αλλά είναι καλύτερο από το 0-1, με το οποίο θα χάσει και τους λίγους που της έχουν απομείνει…
