Αντίπαλος του Ναδάλ…η διάρκεια (vid)

Το ταξίδι του Ναδάλ στο προσκήνιο του παγκόσμιου τένις ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια. Σε ηλικία 15 ετών και 10 μηνών σημείωσε την πρώτη του νίκη στο τουρνουά της γενέτειράς του της Μαγιόρκα (επί του Ραμόν Ντελγκάδο) όντας στο νούμερο 762 της παγκόσμιας κατάταξης. Ο Απρίλιος του 2002 φαντάζει τόσο μακρινός αλλά ο Ισπανός ο έδειξε στόφα σπουδαίου τενίστα από τους πρώτους μήνες.

Έναν χρόνο αργότερο (21 Απριλίου 2003) “σπάει” την 100άρα ανεβαίνοντας στο νούμερο 96. Χρειάστηκε να περιμένει άλλους 7 μήνες για να παίξει στον πρώτο του τελικό στην ΑΤΡ (Οκλαντ Ιανουάριος 2004) και άλλους 8 για να κατακτήσει τον παρθενικό του τίτλο στο Σόποτ της Πολωνίας

Εκείνη την εποχή είχε ήδη ανέβει στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης ο Ρότζερ Φέντερερ (από τον Φεβρουάριο του 2004). Ηταν αυτός που εντυπωσίαζε με το αγωνιστικό του στιλ, το μυαλό και τη συμπεριφορά του στο κορτ και έβαζε σε κάθε συμμετοχή και από ένα λιθαράκι που εδραίωνε την κυριαρχία του. Τότε, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι σε λίγα χρόνια ο κυριότερος αντίπαλός του θα είναι ο πιτσιρικάς από τη Μαγιόρκα.

Για πρώτη φορά τέθηκαν αντιμέτωποι στη φάση των “32” του τουρνουά του Μαϊάμι το 2004 και ο Ισπανός φανέρωσε τις προθέσεις του με το καλημέρα και μάλιστα, στη σκληρή επιφάνεια στην οποία ο Φέντερερ είχε το πάνω χέρι. Η νίκη του Ναδάλ με 2-0 σετ (6-3, 6-3) αποτελούσε οιωνό για όσα θα ακολουθούσαν.

Η επόμενη σεζόν (2005) ήταν η καλύτερη μέχρι τη φετινή για τον Ναδάλ. Κατέκτησε 11 τίτλους (!) και έγινε ο κορυφαίος “teenager” όλων των εποχών ξεπερνώντας κατά δύο τίτλους το ρεκόρ του Ματς Βιλάντερ από το 1983.

Στις 4 Απριλίου του 2005 μπήκε στην πρώτη 20άδα του κόσμου και το τέλος της χρονιάς τον βρήκε στο νούμερο 2! Εν τω μεταξύ είχε, ήδη, γράψει τη δική του χρυσή σελίδα στην ιστορία του Roland Garros το οποίο κατέκτησε στην πρώτη του συμμετοχή το 2005. Οκτώ από τους 11 τίτλους εκείνης της περιόδου κατακτήθηκαν στη χωμάτινη επιφάνεια και του δόθηκε το προσωνύμιο “ο βασιλιάς της σκόνης”.

Πλέον, η σύγκριση με τον Ρότζερ Φέντερερ ήταν αναπόφευκτη. Απαντες έβλεπαν στο πρόσωπο του Ναδάλ τον μοναδικό τενίστα που είχε τις ικανότητες να εκθρονίσει μία πραγματική μηχανή της αντισφαίρισης. Μέχρι και το τέλος του 2007 τίποτα δεν άλλαξε και ο Ισπανός, ναι μεν, κυριαρχούσε στις μεταξύ τους αναμετρήσεις στο χώμα, αλλά ο Ελβετός κατείχε (και κατέχει) τον χαρακτηρισμό ενός εκ των πληρέστερων τενιστών όλων των εποχών.

Αυτό το κάτι που έλειπε από τον Ναδάλ στη σκληρή επιφάνεια και στο γρασίδι φαίνεται πώς το βρήκε με την έλευση του 2008. Ισως σε αυτό να συνέβαλε και η αγωνιστική κοιλιά “διαρκείας” που παρουσιάζει ο Φέντερερ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τη σαφή βελτίωση και κυρίως, ωριμότητα που παρουσιάζει ο Ναδάλ στο παιχνίδι του σε όλες τις επιφάνειες.

Ο…περίπατος του Ισπανού στο γαλλικό Grand Slam συνεχίστηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά και η επιβεβαίωση της αγωνιστικής του ανόδου ήρθε με την κατάκτηση του τροπαίου στο Wimbledon, το τουρνουά που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το όνομα του Ελβετού τα τελευταία χρόνια.

Ετσι, φτάσαμε στη 18η Αυγούστου 2008, την ημέρα που το όνειρο του Ραφαέλ Ναδάλ έγινε πραγματικότητα αντικρίζοντας το όνομά του, για πρώτη φορά, στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης της ΑΤΡ. Πλέον, είναι στο χέρι του να παραμείνει εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τον σπουδαίο, Ρότζερ Φέντερερ.

Τους επόμενους μήνες ο Ναδάλ καλείται να δώσει τις σημαντικότερες εξετάσεις του. Πρέπει να διαπιστώσουμε εάν είναι σε θέση να κουβαλήσει στις πλάτες του το βάρος την πρώτης θέσης, όπως έκανε ο Ελβετός επί 237 σερί εβδομάδες. Τότε θα φανεί εάν το παγκόσμιο τένις μπήκε για τα καλά στην εποχή μίας νέας ηγεμονίας ή πρόκειται απλά για μία προσωρινή…ανταρσία κατά του αυτοκράτορα.

Το Top-10 του Ραφαέλ Ναδάλ