Εικόνα εγκατάλειψης στο ανοικτό καταδυτήριο του ΟΑΚΑ

Είναι ακόμη ένα παράδειγμα της αδιαφορίας του ελληνικού κράτους, ένα ακόμη Ολυμπιακό έργο που αφέθηκε στην τύχη του. Είναι φανερά τα σημεία εγκατάλειψης της εγκατάστασης, σε σημείο που ο χώρος αποτελεί πλέον αληθινή εστία μόλυνσης για όσους αθλούνται καθημερινά εκεί.

Για την κατάσταση αυτή, μίλησε σε δημοσιογράφο της “Ελευθεροτυπίας” ο βετεράνος χρυσός Ολυμπιονίκης του 2004 Νίκος Σιρανίδης, ο οποίος μαζί με τον συναθλητή του Θωμά Μπίμη είχαν περάσει κατά το παρελθόν ατέλειωτες ώρες προπόνησης στο χώρο.

“Είναι ακόμη μία κακή κατασκευή στα τόσα έργα που έγιναν γρήγορα και με προχειρότητα. Δεν υπήρχε καν μελέτη, ούτε πρόβλεψη. Το πρόβλημα δημιουργούσαν οι πολλοί αέρηδες, που φυσούσαν στο σημείο” δήλωσε ο 37χρονος, ενώ συμπλήρωσε: “Το παράτησαν αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς. Είχαν γίνει εκεί πολλοί διεθνείς αγώνες. Για να ανακαινιστεί, πρέπει να μπει ανεμοφράκτης, πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες. Μάλλον είναι ασύμφορο οικονομικά”.

Αποσπάσματα των όσων ανέφερε στην “Ε”:

Σε απόσταση τριών μέτρων, κολυμπούν μωρά. Αναρτώνται ανακοινώσεις προς τους γονείς για τους κανόνες υγιεινής που πρέπει να τηρούνται, ενώ σε απόσταση τριών μέτρων υπάρχει… χαβούζα.

«Σίγουρα, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ίσως έπρεπε να είχαν αδειάσει τελείως την πισίνα, ή να την αξιοποιήσουν αλλιώς. Η συγχρονισμένη κολύμβηση θα μπορούσε επίσης να τη χρησιμοποιήσει»

Ο Ολυμπιονίκης με αφορμή το άσχημο θέαμα του καταδυτηρίου αναπολεί στο παρελθόν και θυμάται την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου:

«Ήταν Δευτέρα 16 Αυγούστου, την Παρασκευή 13 είχε γίνει η τελετή έναρξης. Πριν από εμάς, το πρωί, ο Λεωνίδας Σαμπάνης είχε βγει τρίτος στην άρση βαρών, αλλά αργότερα του πήραν το μετάλλιο πίσω, λόγω ντόπινγκ. Το χρυσό, που ήρθε χωρίς να το περιμένει κανείς, στη συγχρονισμένη κατάδυση από τα τρία μέτρα, μας έβαλε στο βιβλίο των ηρώων της ΔΟΕ, ως το πιο απρόσμενο. Το πανηγυρίσαμε, βέβαια, δεόντως».

Κάνατε και μια δήλωση τότε, που συζητήθηκε ευρέως…

«Ναι, έγινε χαμός. Είπαμε ότι δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση με το ψάρεμα, τους… ροφούς και το ψαροντούφεκο. Μια ζωή έτσι μας μπέρδευαν. Μας ρωτούσαν, πόσα μέτρα βάθος πας, όταν βουτάς. Τελικά πήραμε το χρυσό, αλλά η ευκαιρία να μάθει ο κόσμος τι περίπου είναι η συγχρονισμένη κατάδυση πέταξε. Και, όπως πάει το πράμα, δεν θα μάθει ποτέ».

Η κατάσταση είναι απόρροια της κρίσης; Των περικοπών που επέφερε στον αθλητισμό το Μνημόνιο;

«Όχι, φταίει η ομοσπονδία. Δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ανάπτυξη. Ένα χρυσό μετάλλιο πήγε στο βρόντο. Δεν αξιοποιήθηκε. Εννιά χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας δεν με έχουν πάρει ένα τηλέφωνο.

Τους ενόχλησα εγώ κάποιες φορές, χωρίς να υπάρχει ζήτημα οικονομικό. Προσφέρθηκα να βοηθήσω. Δεν με φώναξαν καν να συζητήσουμε. Η ομοσπονδία ευθύνεται για την κατάντια. Αν ήθελε, θα μπορούσε να μαζέψει τους παλιούς αθλητές, που γνωρίζουν το άθλημα, να δημιουργήσει ένα κλιμάκιο μικρών παιδιών και να τα δουλέψει. Σε μια χώρα που περιτριγυρίζεται από θάλασσα είναι ανεπίτρεπτη αυτή η εικόνα, για ένα άθλημα θεαματικό, που φτιάχνει το σώμα και ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας».

Με τον Θωμά Μπίμη μιλάτε; Κάνετε παρέα;

«Έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Άλλωστε πορευτήκαμε μαζί για πολλά χρόνια, από το 1986. Εργάζεται ως βοηθός του ομοσπονδιακού προπονητή καταδύσεων, του Πέτρου Φυρίγου. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα ο Θωμάς. Η ομοσπονδία φταίει για όλα».

Ο προπονητής σου, ο Γιούρι Αρταμόνοφ;

«Είναι ο μόνος που δουλεύει, παρά το γεγονός ότι του έκαναν νέα μείωση στο μισθό του. Βοηθός του Φυρίγου και αυτός. Βοηθάει όλο τον κόσμο στον Άγιο Κοσμά.

Ο μόνος που γνωρίζει το άθλημα και κάνει σωστή δουλειά. Θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει εισπράξει ακόμη το πριμ του χρυσού μεταλλίου. Έρχονται από τον Βόλο για να τον παρακολουθήσουν στη ζώνη, αφού είναι ο μόνος που γνωρίζει να τη δουλεύει. Δάσκαλος πραγματικός…».

Μετά από 9 χρόνια από την κορυφαία στιγμή της αθλητικής του καριέρας, ο Νίκος Σιρανίδης εστιάζει στο παρόν αλλά και στο μέλλον του αθλήματος και αναφέρεται στην απαξίωση και τη διάλυση που επήλθε. «Δεν υπάρχει τίποτα. Κανένα ενδιαφέρον. Η ανάπτυξη είναι λέξη άγνωστη.

Το ’96 μόνος πήγα στους Ολυμπιακούς, το 2000 στο Σίδνεϊ ήμασταν 5 άτομα, το 2004 κατεβάσαμε πλήρη ομάδα, 8 άτομα, και, ξαφνικά, το 2008 στο Πεκίνο μία αθλήτρια, το 2012 ένας αθλητής. Γυρνάμε πάλι πίσω. Το 2016, στο Ρίο, δεν ξέρω αν θα στείλουμε αθλητή.

Πρόσφατα διάβασα τα παράπονα που εξέφρασε για τους ίδιους λόγους ο Στέφανος Παπαρούνας, που μας εκπροσώπησε στο Λονδίνο και αποτελεί μεγάλη ελπίδα για διακρίσεις στο μέλλον».