Γι’ αυτά γίνονται όλα!
Οι αθλητές σε όλο τον κόσμο μπαίνουν στην τελική ευθεία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι ένα πράγμα κυριαρχεί στο μυαλό τους: το μετάλλιο στη σπουδαιότερη αθλητική διοργάνωση του πλανήτη.
Η ιστορία ξεκινά από την Αθήνα και το 1896, τότε που ο νικητής δεν έπαιρνε χρυσό αλλά αργυρό μετάλλιο. Από μπροστά απεικονίζεται ο Δίας, πατέρας των Θεών του Ολύμπου που κρατά τη Νίκη κι από την πίσω πλευρά υπάρχει η Ακρόπολη, αιώνιο σύμβολο της ελληνικής πρωτεύουσας.
Στις πιο σημαντικές αλλαγές που επήλθαν στα μετάλλια, μπορούμε να σημειώσουμε το 1908 και το Λονδίνο, όπου ο Αυστραλός γλύπτης Μπερτράν ΜακΚέναλ έβαλε δύο γυναίκες να βάζουν το στεφάνι στο κεφάλι του νικητή κι από πίσω τον Άγιο Γεώργιο, ο οποίος απεικονίζεται και στην αγγλική σημαία, γνωστή και ως union flag. Στο Παρίσι, το 1924 προσπάθησαν να εξυμνήσουν τη συντροφικότητα που υπαγορεύει ο Ολυμπισμός κι έδειξαν έναν αθλητή να τείνει χείρα βοηθείας σε άλλον για να σηκωθεί, ενώ στην πίσω πλευρά βρίσκονται διάφορα εξαρτήματα των αγώνων σε μία άρπα, ευθεία αναφορά στην καλλιτεχνική Ολυμπιάδα.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, στο Βερολίνο ο Τζουζέπε Κασιόλι εφήρμοσε το ίδιο μοντέλο που εμφανίστηκε μέχρι το 1968. Ο Φλορεντιανός γλύπτης ήταν αυτός που εφήρμοσε την ίδια εικόνα, τη θεά Νίκη να κρατά το στεφάνι ελιάς για το νικητή και στην πίσω πλευρά τον νικητή πάνω στους ώμους άλλων ανθρώπων να αποθεώνεται.
Το 1960 στη Ρώμη, ο χρυσός μπήκε μέσα σε ένα μεταλλικό φύλλο ενώ υπήρχε η δυνατότητα να στριφογυρίζει μέσα σε αυτό, για να γίνεται η πίσω πλευρά μπροστινή και τούμπαλιν. Στους αξέχαστους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, το 1980 οι Ρώσοι έβαλαν μία απεικόνιση της πόλης, ενώ οκτώ χρόνια αργότερα στη Σεούλ, επικρατεί και πάλι το πνεύμα του μοντερνισμού, με ένα περιστέρι να κουβαλά έναν κλάδο ελιάς.
Στην Ατλάντα, το 1996 υπάρχει η Νίκη και η Ολυμπιακή φλόγα με αστέρια από πάνω, για να τιμηθεί η εκατονταετία των Αγώνων. Στην Αθήνα και πάλι, η Έλενα Βότση, που όταν ήταν μικρή ζωγράφιζε τις πιτζάμες της όπως έχει πει, σχεδίασε τη Νίκη του Παιωνίου να κατεβαίνει μέσα στο Παναθηναϊκό στάδιο και στο βάθος τον Παρθενώνα, ενώ στην πίσω πλευρά υπάρχει γραμμένος στίχος του Ολυμπιακού όρκου, για να φτάσουμε και στο 2012.
Αυτά είναι τα μεγαλύτερα σε μέγεθος μετάλλια που έχουν υπάρξει. Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη Ντέιβιντ Γουάτκινς, η θεά Νίκη βρίσκεται μπροστά για να τιμηθεί η ιστορία και στην πίσω πλευρά ο Τάμεσης, σήμα – κατατεθέν του Λονδίνου. Οι γραμμές που τέμνονται εκπροσωπούν τα αρχαία αμφιθέατρα, ενώ υπάρχει κι ένα τετράγωνο για να δίνει την αίσθηση του μέρους.
Αυτά θα πάρουν και οι δικοί μας αθλητές που θα καταφέρουν σε ένα χρόνο απλό σήμερα να ανεβούν στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων.
