Μελαγχολική μέρα…

Σήμερα μην περιμένετε να γράψω για αθλητικά. Οι αθλητές μας του στίβου φρόντισαν να περάσουμε σαν χώρα, όσο πιο απαρατήρητοι γίνεται και αυτό στην πρεμιέρα του «βασιλιά των σπορ» οπότε δεν έχω και κίνητρο για να ασχοληθώ.

Είπαμε ότι ο πήχης έχει κατέβει φέτος, αλλά όχι και να κινδυνεύουμε να μην συμμετάσχουμε ούτε σε ένα τελικό βρε παιδιά, βρε πρόεδρε! Οχι τίποτε άλλο βλέπουμε τους Βρετανούς και μελαγχολούμε εδώ στο ήδη μελαγχολικό Λονδίνο.

Γιατί δεν είναι μόνο οι επιτυχίες των αθλητών της διοργανώτριας, είναι και το κοινό, ο κόσμος που τους υποστηρίζει. Και πραγματικά τόσο κόσμο στα γήπεδα είχα πολύ καιρό να δω. Πρωί πρωί Παρασκευής -εργάσιμη παρακαλώ!- εδώ στο πολυάσχολο Λονδίνο και 70.000 ήταν στις θέσεις τους περιμένοντας τα αγωνίσματα του στίβου. Αμ, στο Κωπηλατοδρόμιο του Eton ακόμη πιο νωρίς 30.000 κόσμος, παιδιά μεγάλοι μικροί με καρότσια, με ποδήλατα.

Χαμός στα στάδια, χαμός και στην πόλη. Καλά το Λονδίνο είναι ούτως ή άλλως μια πόλη με εκατομμύρια τουρίστες όλο το χρόνο, αλλά αυτό που συμβαίνει τις μέρες αυτές είναι εξωπραγματικό όπως λένε και οι ντόπιοι. Μιλιούνια ο κόσμος με σημαίες, με διαφορετικές εθνικότητες, με διαφορετικά χρώματα. Παρόλα αυτά δεν υπάρχουν πολλά ευτράπελα στους δρόμους και τις πλατείες. Για τις μετακινήσεις τα έχουμε πει. Αν εξαιρέσει κανείς το μετρό, δεν κινείται τίποτα.

Όπως και στους ελέγχους εντός των σταδίων. Μπορεί να σε σταματήσουν γιατί δεν βγαίνεις από την σωστή έξοδο, λες κι έχει σημασία και να σε αφήσουν να περάσεις στη ζώνη των αθλητών και να αλωνίσεις ανενόχλητος επί ώρε! Σιγά το πράγμα!

Μακάρι να το κάνουν αυτό και το Σάββατο στην κωπηλασία μπας και αγγίξουμε κανένα μετάλλιο. Από αυτά που ελπίζουμε όλοι ότι θα φέρουν οι κωπηλάτες μας. Πραγματικά μεγάλη μέρα! Η κωπηλασία προσπαθεί να γράψει ιστορία, στο πόλο ο υπέρ πάντων αγώνας επί της Ισπανίας, ενώ η πρόσφατα χάλκινη πρωταθλήτρια Ευρώπης στο επί κοντώ Νικολ Κυριακοπούλου, ξεκινάει τις πτήσεις της. Για να δούμε λοιπόν τι μας ξημερώνει….