Ντουμιτρέσκου: “Όποιος θέλει το πρωτάθλημα “μολών λαβέ”

Αναλυτικά η συνέντευξη της Ρούξι Ντουμιτρέσκου

Πότε και πως ήρθες στην Ελλάδα;

“Καταρχάς ήθελα να φύγω από την Ρουμανία και να παίξω στο εξωτερικό. Είχα συμφωνήσει να πάω στη Γαλλία, μου είχαν στείλει και το συμβόλαιο απλά δεν το είχα υπογράψει. Τότε με πήραν τηλέφωνο από τα Βριλήσσια και μου είπαν να έρθω 2-3 μέρες να με δουν.
Αρχικά αρνήθηκα μετά το συζήτησα με τη μάνα μου και με έπεισε να έρθουμε γιατί ήθελε να δει και από κοντά την Αθήνα. Μπήκαμε σε ένα αεροπλάνο και ήρθαμε.
Όταν έφθασα εδώ και πήγα στην πρώτη προπόνηση είδα ότι ήξερα πολλές παίκτριες από την εθνική ομάδα που παίζαμε αντίπαλες.
Έτσι, αποφάσισα να κάτσω ένα χρόνο και μετά να φύγω. Τελικά πέρασαν δώδεκα. Ακόμα φεύγω (γέλια)”

Το 2003 ήρθες στον Παναθηναϊκό μετά από μια επιτυχημένη πορεία με τα Βριλήσσια σε αυτό το διάστημα. Η πρώτη χρονιά ωστόσο στο Τριφύλλι δεν ήταν καλή.

“Ναι, τότε δεν είχαμε πάρει κανένα τίτλο και ούτε είχαμε τον κόσμο που έχουμε τώρα στο γήπεδο. Φαντάζομαι ότι και ο κόσμος μετά τα αποτελέσματα που φέραμε άρχισε να μας πιστεύει και να μας εμπιστεύεται.
Τότε ζήτημα να είχαμε 200-300 άτομα στα δύσκολα παιχνίδια. Πάντως ειλικρινά δεν θυμάμαι κάτι άλλο από εκείνη την χρονιά. Θυμάμαι όμως τα πάντα από τα καλά, από το 2004 και μετά”.

Μετά όμως από την πρώτη χρονιά, αρχίσατε να σαρώνετε τους τίτλους και χτίζετε τη δική σας αυτοκρατορία. Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;

“Πιστεύω στη χημεία που υπάρχει μεταξύ μας. Το έχω πει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά αυτή η χημεία που υπάρχει μεταξύ μας είναι φοβερή. Δεν την έχω ξαναδεί πουθενά.
Αναφέρομαι τόσο στις σχέσεις μεταξύ ελληνίδων, όσο και ελληνίδων και ξένων.
Δηλαδή, με το που έρχεται μια καινούρια παίκτρια μέσα σε μια – δύο εβδομάδες νιώθει σαν να είναι χρόνια στην ομάδα. Μας βοηθάνε, τις βοηθάμε και εμείς και έτσι υπάρχει αυτό το κλίμα στην ομάδα.
Πάντως να ξέρεις ότι το ίδιο ισχύει και με τους προπονητές που έχουν περάσει αυτά τα χρόνια από την ομάδα”.

Πόσο δύσκολο ήταν να κτίσει ο Παναθηναϊκός τη δική του αυτοκρατορία;


“Κοίταξε, καταρχάς όντως ήταν δύσκολο. Κάθε αθλητής σε ατομικό επίπεδο, αλλά και κάθε ομάδα μπορεί να φτάσει στην κορυφή. Το θέμα είναι πόσο καιρό μπορείς να διατηρηθείς εκεί.
Αυτό το καταφέραμε εμείς. Να έχουμε πάρει την προηγούμενη το νταμπλ και να σκεφτόμαστε ότι και φέτος δεν θα αφήσω κανέναν να μου τα πάρει. Δεν είναι εύκολο και υπάρχει μεγάλη πίεση.
Αυτή είναι η διαφορά η δική μας με τις άλλες ομάδες. Εκείνες λένε πάμε να πάρουμε το Πρωτάθλημα, δεν το πήραμε πέρσι, πάμε να το πάρουμε φέτος. Εμείς λέμε να κρατήσουμε κάτι που ήδη έχουμε”.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο Πρωτάθλημα από όλα όσα έχετε πάρει;

“Το προπέρσινο. Μου έχει μείνει χαραγμένο στο μυαλό και την καρδιά. Πιστεύω ότι αυτό θα είναι το καλύτερο Πρωτάθλημα που θα έχω πάρει σε ολόκληρη την καριέρα μου όταν σταματήσω το βόλεϊ”.

Θυμήθηκα τώρα μια χαρακτηριστική στιγμή στο τέταρτο παιχνίδι, όταν σου έκανε ζουμ η κάμερα και φαινόταν σαν να έλεγες “δεν χάνουμε”.

“Αυτό έλεγα. Αν θυμάμαι καλά ήμασταν κοντά στο να κάνουμε το 3-1 και το γυρίσανε. Ωστόσο δεν πίστεψα ποτέ ότι θα χάσουμε. Κοίταξε, στα πρώτα δύο παιχνίδια που χάσαμε δεν συνέβη αυτό μόνο επειδή ήταν καλύτερος ο Ολυμπιακός, αλλά και επειδή εμείς δεν παίξαμε τίποτα. Ήμασταν τραγικές.
Κάναμε ένα μέτριο παιχνίδι μετά στη Λεωφόρο που κερδίσαμε και μετά πήγαμε στου Ρέντη που ξέραμε ότι ήταν το τελευταίο μας χαρτί.
Από την άλλη σκεφτόμασταν και το ότι εμείς έχουμε πάρει ένα σωρό κύπελλα και Πρωταθλήματα, ενώ ο Ολυμπιακός κανένα. Γιατί να συμβεί αυτό όταν παίζω εγώ στον Παναθηναϊκό; Να συμβεί κάποια άλλη στιγμή. Λέμε τώρα..(γέλια). Το παίρνεις εγωιστικά τότε το θέμα και λες “γιατί να μείνει ο Ολυμπιακός στην ιστορία και εγώ να βρίσκομαι από την άλλη πλευρά;”

Μετά τον πέμπτο τελικό είχες πει ότι δεν σου αρέσουν τα εύκολα. Αλήθεια περίμενες ότι θα ήταν τόσο εύκολο το παιχνίδι;


“Όχι, δεν το περίμενα”.

Συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά τότε είχες πει επίσης ότι δεν σου αρέσουν και τα εύκολα.

“Σε κανένα δεν πιστεύω ότι αρέσουν τα εύκολα. Άλλωστε ότι κατακτάς εύκολα δεν έχει και αξία.
Βέβαια, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο παιχνίδι μόνο εμείς ξέρουμε τι περάσαμε. Αλλά, τέλος καλό όλα καλά.
Πάντως αφού αναφέρθηκες σε αυτό το παιχνίδι θέλω να σου πω μια σκηνή που μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό. Αν θυμάμαι καλά παίζαμε στις 7 και εγώ είχα κατέβει στη Λεωφόρο δύο ώρες πριν να πιω έναν καφέ και είχε τόσο πολύ κόσμο που πήρα τον καφέ μου και τον ήπια στα αποδυτήρια.
Δεν μπορούσα με τίποτα να κάτσω έξω. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση”.

Τόσα χρόνια έχουν έρθει πολλές παίκτριες στον Παναθηναϊκό και όλες μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα αποκτούν το πνεύμα του νικητή. Πιστεύεις ότι έχουν κάποια ιδιαίτερη αύρα το κλειστό της Λεωφόρου και η πράσινη φανέλα;

“Ειλικρινά, μπορεί να είναι και αυτό. Μην ξεχνάς ότι πριν από δύο χρόνια όταν χάσαμε από τον Ηρακλή Κηφισιάς εδώ, ήμασταν έξι χρόνια αήττητες στη Λεωφόρο.
Δηλαδή, ακόμα και το 2003 που είχαμε χάσει το Πρωτάθλημα, δεν το χάσαμε από τις βαθμολογικές απώλειες που είχαμε εντός έδρας αλλά, από τα εκτός. Στη Λεωφόρο δεν χάνουμε εύκολα. Αυτό το έχουμε αποδείξει. Μας βοηθά και ο κόσμος σε αυτό και οι νέες το καταλαβαίνουν γρήγορα.
Όταν παίζεις για παράδειγμα με τους Ίωνες, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την ομάδα αλλά είναι άλλου επιπέδου και βλέπεις χίλια άτομα στο γήπεδο σου κάνει μεγάλη εντύπωση.
Οι καινούριες αναρωτιούνται όταν με αυτήν την ομάδα έχουμε τόσο κόσμο π.χ. με τον Ολυμπιακό τι θα γίνεται. Όταν το ζεις αυτό παθιάζεσαι και δεν θες με τίποτα να χάσεις στην έδρα σου μπροστά σε αυτό τον κόσμο”.

Για μια ακόμα χρονιά έγιναν πολλές αλλαγές στην ομάδα. Να υποθέσω όμως ότι οι στόχοι παραμένουν ίδιοι;

“Ακριβώς. Οι στόχοι είναι ίδιοι, δηλαδή να πάρουμε το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο και να κάνουμε μια καλή πορεία στην Ευρώπη. Αυτό που καταφέραμε πέρσι στην Ευρώπη ήταν κάτι που μας έλειπε. Κάθε χρόνο νταμπλ, νταμπλ, νταμπλ και αναρωτιέσαι μετά στην Ευρώπη τι κάναμε;
Κάθε χρόνο που πήγαινα διακοπές ο κόσμος ερχόταν να με συγχαρεί για το νταμπλ και με ρωτούσε γιατί δεν κάνουμε κάτι καλό και στην Ευρώπη. Φέτος που πήγα διακοπές περίμενα πως και πώς να με ρωτήσουν το ίδιο και να τους πω ότι τα καταφέραμε”.

Το να κάνετε μια δεύτερη συνεχόμενη καλή πορεία στην Ευρώπη πιστεύεις ότι είναι εύκολο;


“Εύκολο δεν είναι. Με την κλήρωση που είχαμε είναι ακόμα πιο δύσκολη υπόθεση.
Κοίταξε όμως και να αποκλειστούμε και να πέσουμε πάλι στο Τσάλεντζ Καπ πιστεύω ότι έχουμε πολλές πιθανότητες να φτάσουμε και πάλι στο Φάιναλ Φορ”.

Η κατάκτηση ενός Ευρωπαϊκού τίτλου είναι το απωθημένο σου;

“Είχα πει πέρσι ότι εάν πάρω το χρυσό το κόβω το βόλεϊ το σταματάω κατευθείαν (γέλια). Ειδικά αν το πετύχω αυτό με τον Παναθηναϊκό”.

Μήπως έχεις κουραστεί να σηκώνεις τρόπαια και το λες αυτό;


“Όχι, φυσικά και δεν έχω κουραστεί. Αλλά, όταν παίρνεις το χρυσό στην Ευρώπη λες μήπως η επόμενη χρονιά δεν είναι το ίδιο καλή; Ας σταματήσω καλύτερα έτσι την καριέρα μου”.

Πως βρίσκεται όμως κίνητρο για να παρουσιάζεστε πάντα με αυτή τη δίψα για τίτλους;


“Είναι αυτό που σου είπα και πριν. Εντάξει, πήραμε π.χ το νταμπλ το 2004. Ε, και τι έγινε; Αυτό ήταν και τέλος. Πρέπει να μείνουμε εκεί πάνω. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Όποιος θέλει να το πάρει, μολών λαβέ”.

Ρούξι να αναφερθούμε λίγο και στο θέμα με τα περιβόητα πλέον μπλουζάκια που φορέσατε στην απονομή του περσινού Πρωταθλήματος; Είναι κάτι για το οποίο εκ του αποτελέσματος σε έκανε να μετανιώσεις;

“Φυσικά και έχω μετανιώσει. Δεν έκατσε καμία από εμάς τότε να σκεφτεί τι μπορεί να σημαίνει αυτό το “ΤΣΟ και ΛO”, τι μπορεί να συμβεί αν φορέσουμε τέτοια μπλουζάκια και που μπορεί να φτάσει αυτό το πράγμα. Πρώτη από όλες φταίω εγώ.
Δηλαδή πάνω στην τρέλα του τελικού, ότι πάμε να πάρουμε το Πρωτάθλημα, τελευταίο παιχνίδι ήμασταν και 2-0 μπροστά, βάλαμε τα μπλουζάκια και κατεβήκαμε για ζέσταμα. Ούτε μία δεν έκατσε να σκεφτεί τι ήταν αυτό το πράγμα. Φυσικά το μετάνιωσα.
Καταρχάς κάναμε κακό σε μας τις ίδιες. Δεν είναι εύκολο να χτίζεις μια καριέρα, ένα όνομα στο χώρο σου, αλλά είναι πολύ εύκολο να το καταστρέψεις. Αυτό παραλίγο να συμβεί”.

Ποια είναι η καλύτερη σου στιγμή στον Παναθηναϊκό;


“Η καλύτερη ήταν όταν μετά το τέλος του τέταρτου τελικού επιστρέψαμε στη Λεωφόρο. Όπως πάντα, μετά από κάθε νίκη στου Ρέντη, περιμέναμε να έχει κόσμο. Φτάνουμε στη Λεωφόρο και βλέπω μόνο 3-4 άτομα και σκέφτηκα ότι είτε θα έχουν έρθει θα βαρέθηκαν και θα έφυγαν είτε ότι δεν είχαν έρθει ακόμα.
Αυτά τα άτομα μας πήραν από το χέρι και μας είπαν να μπούμε μέσα στο κλειστό. Μπαίνουμε μέσα και είναι ένα γήπεδο με 600-700 άτομα, με φωτοβολίδες στα χέρια. Ήταν απλά απίστευτα.
Να φανταστείς εκείνη την μέρα δεν είχα φάει τίποτα από το άγχος μου και ένας φίλαθλος μου έδωσε μια μπύρα να πιω. Την ήπια και μετά. τραγουδήσαμε όλοι μαζί (γέλια)”.

Η χειρότερη;

“Όταν χάσαμε πέρσι από τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Γιατί ήταν το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς μετά από μια δύσκολη σεζόν όπως ήταν η προπέρσινη και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να περάσω μια από τα ίδια.
Δηλαδή, είμαι πρώτος στην κανονική περίοδο, δεν είμαι. Σε εκείνο το παιχνίδι που χάσαμε είμαι σίγουρη ότι όλοι, οι οπαδοί εννοώ, γιατί εμείς ξέραμε πολύ καλά τι μας γίνετε, ότι θα ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για εμάς. Ότι ίσως ο Ολυμπιακός να είναι καλύτερη ομάδα από εμάς. Αυτό δεν το ήθελα με τίποτα.
Πιστεύω πάντως ότι επανορθώσαμε στο τέλος”.

Επίσης, η Ρόυξι Ντουμιτρέσκου μίλησε συγκεκριμένα και για τον:


Θανάση Γιαννακόπουλο: “Το καλοκαίρι περάσαμε μια πάρα πολύ δύσκολη στιγμή όλοι μας στον Παναθηναϊκό με τις εκλογές και όλα όσα έγιναν. Εκεί που νομίζαμε ότι ξαφνικά είμαστε στον αέρα, βρέθηκε αυτός ο άγιος άνθρωπος και μας έσωσε.
Μας έσωσε στην κυριολεξία. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φροντίσουμε να τον βγάλουμε ασπροπρόσωπο όπως θεωρώ ότι κάνουμε τα τελευταία χρόνια”.

Βασίλη Πιστιόλη: “Καταρχάς εμένα στον Παναθηναϊκό με έφερε ο κύριος Βασίλης. Τι να σου πω για αυτόν; Αν δεν είχαμε αυτόν τον άνθρωπο δεν ξέρω τι θα κάναμε. Βασικά πιστεύω ότι τον έχουμε “τρελάνει”.
Δηλαδή, ότι προβλήματα έχουμε τρέχουμε σε εκείνον. Είναι σαν να έχει άλλα δώδεκα παιδιά. Έχει κάνει πάρα πολλά για εμάς. Είναι δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές. Τρέχει για χορηγίες. Φροντίζει να μη μας λείπει τίποτα. Το μόνο που θα μπορούσαμε να πούμε σε αυτόν είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Χωρίς αυτόν δεν ξέρω τι θα κάναμε”.

Τάκη Φλώρο: “Είναι πάρα πολύ έμπειρος προπονητής. Νομίζω μάλιστα πως μετά τον Καρπόλ, είναι ο προπονητής με τις περισσότερες συμμετοχές με μια εθνική ομάδα.
Οπότε γίνεται εύκολα αντιληπτό πως όταν έχεις έναν τέτοιο προπονητή στον πάγκο δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Δηλαδή, ξέρει πώς να στήνει την ομάδα, πώς να την προπονεί. Εκτός αυτών είναι και πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Καταλαβαίνει την κούραση μας.
Μας εμπιστεύεται και τον εμπιστευόμαστε. Έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο”.

Κόσμο της ομάδας: “Καταρχάς κατάφεραν και με έκαναν Παναθηναϊκό. Δεν ήμουν Παναθηναϊκός το έχω ξαναπεί, άλλωστε από την Ρουμανία ήρθα. Για αυτό λοιπόν δεν μπορώ να πω ότι γεννήθηκα Παναθηναϊκός, αλλά με έκαναν αυτοί. Πιστεύω ότι όποια και να έρχεται στην ομάδα, για παράδειγμα η Ελευθερία, γίνεται Παναθηναϊκός. Δεν μπορείς να μην γίνεις Παναθηναϊκός με αυτό τον κόσμο στο πλάι σου.
Τι να πω; Είναι φοβεροί. Όπου και να πάμε είναι εκεί. Έχουμε πάει Σύρο, Κρήτη, Θεσσαλονίκη. Πάντα υπάρχουν Παναθηναϊκοί στο πλευρό μας. Στην Ιταλία δεν θα ξεχάσω όταν μπήκαμε στο γήπεδο στον ημιτελικό και πήγαμε λίγο να δούμε το προηγούμενο ματς. Γύρισα το κεφάλι μου στην κερκίδα και βλέπω κατεβασμένα πανό του Παναθηναϊκού. Κόσμος, καπέλα, πράσινες φανέλες. Ήταν λες και είχα πάει σε μια πόλη της Ελλάδας και είχαν μαζευτεί όλοι οι Παναθηναϊκοί της περιοχής εκεί. Ήταν απίστευτο.
Μας κερνάνε καφέδες έξω από το γήπεδο, μας έχουν βγάλει έξω για φαγητό, μιλάμε στο τηλέφωνο. Τι να πω για αυτούς; Ότι και να πω πραγματικά είναι λίγο”.