Το λιμάνι της αλλαγής
Ένα πολύ περίεργο, δαπανηρό και πολλά υποσχόμενο μεταγραφικό καλοκαίρι ολοκληρώνεται για τον Ολυμπιακό. Στο διάστημα των τριών μηνών, έφτασαν πολλά νέα πρόσωπα στον Πειραιά, τα οποίαστελέχωσαν θέσεις ''κλειδιά'' στο λιμάνι.
Η μεγαλύτερη όμως ανακατανομή έγινε σε επίπεδο ποδοσφαιριστών. Στον Ολυμπιακό από τις αρχές Ιουνίου έχουν γίνει 11 μεταγραφές ενώ αν προστεθούν και οι Σουμπίνιο (δανεικός στον Πανσεραϊκό), Επστάιν (Κέρκυρα) και Παπάζογλου τότε ο αριθμός των νεοσύλλεκτων στο λιμάνι φτάνει τους 14.
Οι παραπάνω προσθήκες και μόνο, πιστοποιούν ότι ο άνεμος αλλαγής αυτό το καλοκαίρι στο λιμάνι ήταν πολλών μποφόρ. Μια ακόμα διαπίστωση στην οποία μπορεί κανείς να καταλήξει είναι η γύμνια που υπήρχε στο ρόστερ της ομάδας. Η άφιξη του Ριέρα γεννά προσδοκίες για την εξεύρεση του πολυπόθητου αντι-Τζόλε. Ο Ρόμενταλ έχει τα στοιχεία για να λησμονηθεί σε μικρό βαθμό ο Γκαλέτι ενώ ο Ιμπαγάσα προσδίδει στοιχεία ποιότητας που έλειπαν από τη μεσαία γραμμή της ομάδας. Επίσης, ο Ουρτάδο έχει τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά που έλειπαν από τα αμυντικά χαφ των “ερυθρόλευκων”.
Βέβαια, όλα αυτά θα το επιβεβαιώσει ή θα τα διαψεύσει το χορτάρι. Όμως, δε μπορούμε να παραβλέψουμε την προσπάθεια που έγινε για κάλυψη πραγματικών αναγκών και κυρίως δε μπορούμε να μην τονίσουμε ότι το σημαντικότερο κομμάτι των μεταγραφών έγινε κατόπιν συνεννόησης με τον προπονητή της ομάδας και όχι για την ικανοποίηση του γούστου των παραγόντων.
Να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο, και για να μην υπάρξουν παρανοήσεις, ότι επί Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό ήρθαν τέσσερις παίκτες (Φουστέ, Νέμεθ, Πάντελιτς και Ουρτάδο) ενώ οι άλλες επιλογές έγιναν μετά από συνεργασία με τον Έβαλντ Λίνεν. Επειδή όμως δεν υπάρχουν μόνο προσθήκες σε ένα ρόστερ, ας μην παραγνωρίζουμε την απομάκρυνση των Ντιόγο, Ντάρμπισιρ και την επικείμενη φυγή του Μαρέσκα, οι οποίες προέκυψαν μετά από εισήγηση του Ισπανού προπονητή.
Οι παραπάνω προσθήκες και μόνο, πιστοποιούν ότι ο άνεμος αλλαγής αυτό το καλοκαίρι στο λιμάνι ήταν πολλών μποφόρ. Μια ακόμα διαπίστωση στην οποία μπορεί κανείς να καταλήξει είναι η γύμνια που υπήρχε στο ρόστερ της ομάδας. Η άφιξη του Ριέρα γεννά προσδοκίες για την εξεύρεση του πολυπόθητου αντι-Τζόλε. Ο Ρόμενταλ έχει τα στοιχεία για να λησμονηθεί σε μικρό βαθμό ο Γκαλέτι ενώ ο Ιμπαγάσα προσδίδει στοιχεία ποιότητας που έλειπαν από τη μεσαία γραμμή της ομάδας. Επίσης, ο Ουρτάδο έχει τη δύναμη και τα χαρακτηριστικά που έλειπαν από τα αμυντικά χαφ των “ερυθρόλευκων”.
Βέβαια, όλα αυτά θα το επιβεβαιώσει ή θα τα διαψεύσει το χορτάρι. Όμως, δε μπορούμε να παραβλέψουμε την προσπάθεια που έγινε για κάλυψη πραγματικών αναγκών και κυρίως δε μπορούμε να μην τονίσουμε ότι το σημαντικότερο κομμάτι των μεταγραφών έγινε κατόπιν συνεννόησης με τον προπονητή της ομάδας και όχι για την ικανοποίηση του γούστου των παραγόντων.
Να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο, και για να μην υπάρξουν παρανοήσεις, ότι επί Βαλβέρδε στον Ολυμπιακό ήρθαν τέσσερις παίκτες (Φουστέ, Νέμεθ, Πάντελιτς και Ουρτάδο) ενώ οι άλλες επιλογές έγιναν μετά από συνεργασία με τον Έβαλντ Λίνεν. Επειδή όμως δεν υπάρχουν μόνο προσθήκες σε ένα ρόστερ, ας μην παραγνωρίζουμε την απομάκρυνση των Ντιόγο, Ντάρμπισιρ και την επικείμενη φυγή του Μαρέσκα, οι οποίες προέκυψαν μετά από εισήγηση του Ισπανού προπονητή.
