Αδικη κοινωνία…

Σκούπισα το δάκρυ που κυλούσε αργά και βασανιστικά στο μάγουλό μου. Με το χέρι μου να τρέμει, άναψα το τσιγάρο και πήρα μια δυνατή ρουφηξιά. Κοίταξα αμήχανα το ταβάνι και αναρωτήθηκα πόσο δυστυχισμένος είναι ο κόσμος κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Επιασα το τηλεκοντρόλ και προσπάθησα να αλλάξω κανάλι. Μάταια. Λες και είχε κολλήσει η τηλεόραση.

Σηκώθηκα και έβαλα ένα ποτό. Διπλό. Το σήκωνε η περίσταση. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Το δράμα ήταν μεγάλο. Η ψυχολογική μου κατάσταση τραγική. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που άκουγα.

Ο Vassilios Kostetsos είχε βγει στο τηλεοπτικό παράθυρο και μιλούσε για το προσωπικό του δράμα. Ενας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου. Ημουν έτοιμος να πέσω στο πάτωμα και να ξεσπάσω σε λυγμούς. Ο μετρ της υψηλής ραπτικής, έραψε ρούχα για την Ευρυδίκη και τον Δημήτρη Κοργιαλά και αυτοί δεν τα φοράνε! Μια κραυγή βγήκε από το στήθος μου. Συγκλονίστηκα. Ημουν έτοιμος να ανοίξω το ψυγείο και να αρχίσω να τρώω νευρικά το γαλακτομπούρεκο που είχα πάρει προχθές. Οσο είχε μείνει τέλος πάντων.

Ο Kostetsos δεν μπορούσε να κρύψει την πίκρα του για το ψυχολογικό «χαστούκι» που δέχθηκε από την άρνηση των δύο καλλιτεχνών, που εκπροσωπούν την Κύπρο στον διαγωνισμό της Eurovision. Εκεί, όμως, που έφτασα στα όρια μου, εκεί που η καρδιά μου ράγισε ήταν όταν ο γνωστός σχεδιαστής αναφέρθηκε στον σκύλο του. Η ψυχολογική του κατάσταση μετά από αυτό που του έκανανη Ευρυδίκη και ο Κοργιαλάς είναι τέτοια που επηρεάζεται ο σκύλος του. Χριστέ μου… Γιατί τόση αδικία; Κι εγώ που πίστευα ότι το δικό μου δράμα είναι μεγαλύτερο. Ποιο είναι το δικό μου δράμα; Δεν μπορώ να ακολουθήσω τη δίαιτα που μου έδωσε ο γιατρός. Δεν θυμάμαι που την έχω βάλει.

Χριστέ μου… Λυπήσου τον Vassilio. Κάνε κάτι. Ας διοργανώσουμε έναν τηλεμαραθώνιο αγάπης. Ας δραστηριοποιηθούμε. Δεν μπορούμε να παρακολουθούμε με απάθεια αυτό το συγκλονιστικό δράμα.

Βρήκα τη δύναμη και έπιασα και με τα δυο μου χέρια το τηλεοκοντρόλ. Αλλαξα κανάλι. Τα κατάφερα! Βρήκα αυτό που έψαχνα. Αυτό που θα μου άλλαζε τη διάθεση. Αυτό που θα μου επιβεβαίωνε ότι η ζωή είναι ωραία. Μόνο που εγώ γνώρισα τη Μαρία.

Νίκο Κατέλη σ’ευχαριστώ. Σ’ευχαριστώ που υπάρχεις και μου θυμίζεις πως όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Το θέμα, όμως, είναι ποιος μας δίνει αυτό το δικαίωμα. Vassilie μη στενοχωριέσαι. Κλείσε τα μάτια, βάλε δυνατά τη μουσική και προσπάθησε να καταλάβεις ότι ζούμε σε έναν άδικο κόσμο.

“Δωσ’ μου δώσ’ μου δωσ’ μου το κορμί σου
θέλω θέλω να ‘μαι ο εραστής σου

Μ’ αρέσει που ‘σαι μάτια μου με άλλον παντρεμένη
αλλά γουστάρω πιο πολύ που είσαι ερωτευμένη
Με μένα, με μένα, με μένα, με μένα…

Δωσ’ μου δώσ’ μου δωσ’ μου το κορμί σου
θέλω θέλω να ‘μαι ο εραστής σου”

Paparazzi ζεις, εσύ μας οδηγείς!