Αδυναμίες στην επιφάνεια

Πρόβλημα

Όταν στο προηγούμενο κείμενο μιλούσαμε για το πρόβλημα που είχε ο ΠΑΟΚ στην Γερμανία λόγω της απροθυμίας του Στοχ να βοηθήσει αμυντικά στην πλευρά, αρκετοί διαφώνησαν στα σχόλια και κάποιοι μου εξέφρασαν την διαφωνία τους στα social media. Υποθέτω πως, μετά και τον αγώνα στο Αγρίνιο, τους είναι πλέον πιο ορατό το θέμα σ’εκείνη την πλευρά.

Κι αυτό γιατί ο Σκόνδρας, που έπαιξε στο αριστερό άκρο της άμυνας, πέρασε από τον Μπακάκη και τον Καμαρά ο,τι είχε περάσει στην Γερμανία ο Λίνο από τον Ούτσιντα και τον Φαρφάν. Ο Χάβος μπορεί να είχε νεύρα στην πρεμιέρα στη Λεωφόρο, όμως φρόντισε να δει το πρόβλημα του ΠΑΟΚ και να στοχεύσει εκεί. Καθόλου τυχαία, εκεί έπαιξε ο Παναιτωλικός σ’όλο το διάστημα του αγώνα.

Εκεί βγήκαν οι πρώτες σέντρες, με τον Μπόγιοβιτς να βγαίνει πάντα πρώτος στην μπάλα, αλλά να μην σκοράρει. Εκεί βγήκε μετά από κόρνερ η σέντρα για το δεύτερο γκολ, εκεί χτύπησε και στις αντεπιθέσεις του 2ου ημιχρόνου ο Παναιτωλικός, εκεί βρήκε και τη φάση που έφερε το χαμένο πέναλτι του Καμαρά.

Ενίσχυση

Όχι, προφανώς ο ΠΑΟΚ δεν ηττήθηκε μόνο και μόνο εξαιτίας αυτής της αδυναμίας στο αριστερό του άκρο. Ηττήθηκε και γιατί ο Μπόγιοβιτς πήρε πολλές μονομαχίες από τους Λόπεθ και Βίτορ, γιατί ο Ιωάννου του πέρασε τέλεια μπαλιά στο πρώτο γκολ, με τον Βίτορ να έχει ανέβει ψηλά και τους Τσιόλη-Λόπεθ να έχουν μεγάλο κενό ανάμεσά τους. Ηττήθηκε γιατί ο Παναιτωλικός επιτέθηκε με σχέδιο κι αμύνθηκε σωστά και ψυχωμένα και ο ΠΑΟΚ δεν μπόρεσε να φτιάξει καθαρές ευκαιρίες απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Αλλά το ίδιο δεν έγινε και στην Τούμπα με την Ξάνθη, όταν η λύση ήρθε απ’τις στημένες φάσεις;

Ο Στέφενς τα έβαλε με την νοοτροπία των παικτών του, που είχαν το μυαλό τους στην Σάλκε και τον επαναληπτικό της Τούμπας. Ο,τι κι αν είπε (με το δίκιο του) ο Ολλανδός για το ψυχολογικό κομμάτι, η αλήθεια είναι πως η καλή παρουσία σε δύο διοργανώσεις είναι δύσκολη πίστα. Απαιτεί πολλά και κυρίως υλικό που να μπορεί να ανταπεξέλθει σε δύο δυνατούς αγώνες την εβδομάδα. Ο Λάζαρ ένιωσε ενοχλήσεις, ο Λίνο χτύπησε, Σάλπι και Κλάους έπρεπε να ξεκουραστούν, ο Τζιόλης ήταν βαρύς, ο Λούκας πάλευε σχεδόν μόνος.

Ο,τι κι αν γίνει στην άδεια Τούμπα, ο ΠΑΟΚ φέτος θα παίξει έξι αγώνες στους ομίλους, σε μια χρονιά που θέλει να τα πάει καλύτερα από πέρσι στο πρωτάθλημα. Εύκολα γράφεται, δύσκολα βγαίνει στο χορτάρι, αν δεν ενισχυθεί ακόμα περισσότερο στο διάστημα που του απομένει.

Ευνοϊκό σενάριο

Λογικά η ήττα του Παναθηναϊκού στην Νέα Σμύρνη δεν ήταν σοκ για όλους τους φίλους του. Υποθέτω πως ήταν γι’αυτούς που πείστηκαν από την ενθουσιώδη υποδοχή της πρεμιέρας και τους διθυράμβους που γράφτηκαν για το 2-0 επί του Παναιτωλικού. Όσοι, όμως, στάθηκαν στο πόσο ευνοϊκά βγήκε το σενάριο της πρεμιέρας, σίγουρα δεν είχαν μοιραστεί τον ίδιο ενθουσιασμό και άρα δεν προσγειώθηκαν πολύ άσχημα στο 3-0.

Ο Παναθηναϊκός είχε βρει πέναλτι-γκολ στην πρώτη επίθεση της χρονιάς και αποβολή αντιπάλου στο πρώτο πεντάλεπτου του 2ου ημιχρόνου. Σωστά ήταν και τα δύο σφυρίγματα, δεν υπονοώ κάτι για την διαιτησία, απλώς η ομάδα του Αναστασίου ξεκίνησε τη χρονιά με τα πάντα να πηγαίνουν προς το μέρος της. Προφανώς και θα χαρείς ως οπαδός, αλλά ενθουσιώδη συμπεράσματα μετά από τέτοιο σενάριο δεν δικαιολογούνται.

Διαφορές

Όπως δεν ήταν πολύ καλός ο Παναθηναϊκός στην Πρεμιέρα, έτσι δεν ήταν και τραγικός στην Νέα Σμύρνη. Στην πρεμιέρα όλα πήγαν δεξιά και ελάχιστοι ασχολήθηκαν με το γεγονός πως η ομάδα δεν κατάφερε να βρει πάνω από μία καλή φάση όσο αγωνιζόταν έντεκα εναντίον έντεκα. Λογικό ήταν να μην βρει ούτε στην Νέα Σμύρνη, όπου μάλιστα βρέθηκε πίσω στο σκορ, χάρις στην ωραία κάθετη του Κολοβού και την κίνηση-trade mark του Αραβίδη, με τον Καπίνο να έχει μερίδιο της ευθύνης.

Στην πρεμιέρα ο Μπεργκ έκανε γκολ την πρώτη του ευκαιρία για το 2-0, στην Νέα Σμύρνη ο Γιαννακόπουλος του είπε όχι, απέκρουσε με το δεξί και δεν έγινε το 1-1. Ο Παναιτωλικός δεν είχε παίκτη να τον απειλήσει, ο Πανιώνιος είχε τον Κολοβό, που έβαλε κι αυτός ένα γκολ-δείγμα προσόντων, με άψογο κατέβασμα και εκτέλεση “αυτό ήθελα να κάνω από την ώρα που πήρα την μπάλα”.

Λαγός-Αμπεϊντ

Τίποτα το ιδιαίτερο, εκτός από σοβαρότητα και διάθεση, δεν είχε δείξει ο Παναθηναϊκός στην πρεμιέρα, το ίδιο επανέλαβε και κόντρα στον Πανιώνιο. Η επιστροφή του Ζεκά στην ουσία “ακυρώθηκε” και δεν βελτίωσε τον Παναθηναϊκό, αφού δίπλα του ξεκίνησε ο Λαγός αντί του Αμπεϊντ. Ο τελευταίος είχε δημιουργήσει την αίσθηση πως θα φτιάξει ένα καλό και εργατικό δίδυμο με τον Ζεκά, αλλά προτιμήθηκε ο Λαγός. Απογοήτευσε στα 45’ που αγωνίστηκε και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι έδειξε στην πρεμιέρα για να πάρει θέση βασικού και σε δεύτερο παιχνίδι.

Το τελευταίο δεν αποτελεί καμιά σκληρή κριτική προς τον Αναστασίου, ο οποίος παρουσιάζεται ρεαλιστής τόσο στις δηλώσεις του, όσο και στην ποδοσφαιρική λογική. Η ομάδα του δεν κάνει τρέλες στο χορτάρι που δεν μπορεί να υπηρετήσει, ο ίδιος δεν μιλάει για εντυπωσιακό ποδόσφαιρο και άλλα τέτοια τρομερά, ούτε προσπαθεί να τρελάνει τον κόσμο, σαν τον μεγάλο δάσκαλο του είδους Φερέιρα, που ήταν η Λερναία Ύδρα των δικαιολογιών.

Ταβάνι

Απλώς έχω την αίσθηση πως η φετινή ατμόσφαιρα του “δεν πετάμε στα σύννεφα, έχουμε υγεία, δεν πάμε για πρωτάθλημα, ο κόσμος καταλαβαίνει την προσπάθεια” έχει οδηγήσει και σε μια σχετική χαλαρότητα: Να μην πιεστεί ο Μπεργκ να ξεκινήσει από την αρχή, να πάρει ο Λαγός δεύτερο παιχνίδι φανέλα βασικού, όλα καλά, πάμε.

Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να ελπίζει πως ο Ατζαγκούν θα δικαιώσει τα όσα καλά ακούγονται γι’αυτόν και πως η ομάδα θα ενισχυθεί κι άλλο. Μπορεί τώρα να μην είναι φορτωμένη με παλτά, όπως πέρσι που Φερέιρα-Βαρέλα-Αλαφούζος εγκλημάτησαν εις βάρος της, αλλά το ρόστερ θα πρέπει να παίζει σχεδόν πάντα στο ταβάνι του για να κάνει πολλές νίκες.

ΥΓ: Ένα άλλο θέμα που μοιάζει καταδικασμένος να αντιμετωπίσει φέτος ο Παναθηναϊκός είναι το γεγονός πως ο Καπίνο αντιμετωπίζεται με “πρίσμα Καρνέζη”. Θα το δούμε σε κείμενο προσεχώς.