Αδίστακτα εμετικό…
Τρία απ’ τα οκτώ, με τις πόρτες (της Λεωφόρου Αλεξάνδρας το πρώτο, του Ολυμπιακού Σταδίου τα άλλα δύο) κλειστές. Ξάνθη στην πρεμιέρα του Αυγούστου, Ολυμπιακός Βόλου στο φινάλε του Δεκεμβρίου, ΠΑΟΚ κάπου ανάμεσα. Τρία κλειστά παιγνίδια στα οκτώ, είναι πολλά. Παρά ένα, τα μισά. Ασύμφορα πολλά.
Πάνω-κάτω τόση, τρία στα οκτώ, υπολόγιζε κανείς το καλοκαίρι πως θα ήταν η αναλογία, άμα στο μεταξύ δεν είχε επιστρέψει απ’ την «εξορία» του πελάγους στην κεφαλή της ΠΑΕ ο κοσμαγάπητος καπετάν-Νικόλας. Ο κοσμαγάπητος καπετάν-Νικόλας, όμως, επέστρεψε. Μαζί του επέστρεψαν ο Κώστας Αντωνίου, ο Στέφανος Ησαίας, όλο «το γκρουπ της επιτυχίας». Του περσινού νταμπλ. Μ’ αυτούς λοιπόν, και είναι το σκορ τρία στα οκτώ. Ένα εύλογο ερώτημα, τώρα. Με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη στο τιμόνι, με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο (σαν «Υδραίο στη Λάρισα») πρόεδρο, με Γόντικα/Φρέιτας στην πρώτη γραμμή, και με τα «ατίθασα νειάτα» απέναντι να κάνουν συστηματικό πεζοδρόμιο, πόσο θα ήταν το σκορ της τιμωρίας; Οκτώ στα οκτώ, ίσως; Κάπως σαν Ολυμπιακός στο μπάσκετ;
Τρία στα οκτώ, κι από πάνω έρχεται κάποια στιγμή και η «έκτακτη εισφορά» της Ευρώπης. Στον…δρόμο, από Νιόν προς Αθήνα, είναι. Για του χρόνου, πια. Που και εδώ, με το γκρουπ Πατέρα στα πράγματα αντί για τον Τζίγκερ και τους τζιγκερικούς, πάλι γλιτωμένος είναι ο Παναθηναϊκός. Γιατί με Τζίγκερ, το εντός έδρας ματς κατά της Κοπεγχάγης τον Σεπτέμβριο «δεν τελείωνε» ποτέ. Π-ο-τ-έ, όμως. Με 0-2 από ημίχρονο, με 10 παίκτες απ’ το 48’, με δοκάρι της FCK κατά το 70’, η διακοπή θα «έδινε» 1,02 και τη Μπαρτσελόνα στο Μαρούσι, αργότερα, θα την έβλεπε μόνον ο Καλατράβα.
Είναι η σεζόν που ο Παναθηναϊκός περηφανεύτηκε για το all-time πανελλήνιο ρεκόρ στην πώληση εισιτηρίων διαρκείας. Είναι, συνεπώς, η ίδια σεζόν που ο Παναθηναϊκός, πλέον, καλείται «με κάποιον τρόπο» να δείξει την εκτός συμβατικών υποχρεώσεων ευαισθησία, επίσης και τον σεβασμό του, στους συντελεστές αυτού του ρεκόρ. Υπάρχει, ξεκάθαρα, ζήτημα «προστασίας του καταναλωτή». Όχι, φυσικά, επειδή η ομάδα δεν παίζει καλά ή επειδή δεν έχει άλλη Ευρώπη στο πρόγραμμα.
Αυτό είναι, παντού και πάντοτε στο ποδόσφαιρο, «εκτός εγγυήσεως». Ούτε, φυσικά, επειδή η ομάδα μπήκε στο πρωτάθλημα…σε άδειο γήπεδο. Αυτό, ο καταναλωτής το εγνώριζε εκ των προτέρων. Το ζήτημα προκύπτει, όμως, από το «κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν». Τρία στα οκτώ, και βλέπουμε. ‘Η υπάρχει κανείς να εγγυηθεί με ρήτρα, πως τα επτά εντός έδρας ματς του δεύτερου γύρου θα γίνουν, όλα, με τις θύρες του ΟΑΚΑ ανοιχτές; Ετσι όπως κυλάνε τα πράγματα, δύσκολο.
Μετά, το ζήτημα των οικονομικών απωλειών. Των αγωνιστικών, ας το αφήσουμε. Ο Παναθηναϊκός μπορεί…θαυμάσια να έχει αγωνιστική απώλεια, και με το Στάδιο ανοιχτό. Οι οικονομικές ζημιές, όμως, είναι θέμα. Ευθείες ζημιές, παράπλευρες ζημιές. Μόνον «αυτό εδώ» το πρόστιμο, της Πέμπτης, ογδόντα δυόμισι χιλιάρικα, είναι μάνι-μάνι κάνα εικοσιπεντάρι τοις εκατό πιο πολύ απ’ όσα έχει να παίρνει ο Παναθηναϊκός, κατόπιν πολύχρονης δικαστικής διαμάχης στο CAS, απ’ τον Σωτήρη Κυργιάκο! Εξήντα ένα και κάτι, είναι του Sotis-ποιότης. Χιλιάρικα. Από ένα εκατομμύριο τόσα, που κατ’ αρχήν αξίωναν.
Αυτά, σε εποχή που τα μαγαζιά του ποδοσφαίρου, και εδώ «ξεφεύγουμε» απ’ τον Παναθηναϊκό, γενικώς τα μαγαζιά, ακριβώς επειδή πρωτύτερα είχαν εξωκείλει στο να σπέρνουν χρήμα εδώ κι εκεί, έφτασαν να χρειάζονται και μπήκαν σε διαδικασία συμμαζέματος. Επιασαν να συμμαζέψουν μισθά, μεροκάματα, «μεροκάματα», ό,τι τέλος πάντων είναι εφικτό να μαζευτεί. Μόνο που, καμιά φορά, το να συμμαζέψεις αποβαίνει πιο κοστοβόρο απ’ το να τ’ αφήσεις «ως έχουν». Υπάρχει (το έλασσον) κόστος, στις εντυπώσεις. Αν δούμε, όπου γίνονται περικοπές, πώς ξαναστήνονται τα διάφορα «αντιπολιτευτικά μετερίζια» που εκτοξεύουν τις εύκολες κραυγές στην αναμπουμπούλα. Και υπάρχει, απ’ τις περικοπές, και (το μείζον) κόστος. Στην ουσία. Στο ταμείο. Γιατί τα μεροκάματα, εύκολα μοιράζονται αλλά δύσκολα κόβονται. Τα κόβεις, πληρώνεις μετά τα υπερπολλαπλάσια σε πρόστιμα και σε διαφυγόντα κέρδη. Σπέρνεις, θερίζεις. Πάντοτε έτσι καταλήγουν, και οι περαντζάδες μπροστά στα πέταλα και τα τι-σερτ με στάμπα τις φάτσες των λαοφιλών ηγετών…
Στο σαθρό «πλαίσιο σχέσεων» των ΠΑΕ με τους λεγόμενους οργανωμένους, δεδομένα η επαναφορά του μέτρου των κεκλεισμένων θυρών «αποθρασύνει» τον εκβιασμό εκείνου που θέλει και εννοεί να γίνεται το κέφι του. Δεν του το κάνεις, σου λέει…θα σου κλείσω το γήπεδο. Γλιτώνεις λίγα, θα πληρώσεις πολλά. Οκέι, είναι «μέρος του τσίρκου» που ‘λεγε κι ο Ντε Μολ τις προάλλες (και μας ερέθισε τον κυρ-Βαζάκα!) στα Γιάννενα. Μοναδική παράκληση, ει δυνατόν αυτό να μη γίνεται «εις μνήμην» κανενός Αλέξη. Κώστα, Βαγγέλη, Μαρίας, Δήμητρας. Το τσίρκο είναι, ήδη, αποκρουστικό. Εάν μπλέκεται στο τσίρκο και η μνήμη, σαν άλλοθι, τότε γίνεται αδίστακτα εμετικό.
