“Αφεντικό” με τα όλα της

“Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού” έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και το έχουν πλέον υπ’ όψιν τους οι Πορτογάλοι. Δεύτερη συνεχόμενη ανεπιτυχής πρεμιέρα πάει πολύ για την παρέα του Κριστιάνο Ρονάλντο, όταν μάλιστα θέλει να συγκαταλέγεται στα φαβορί για την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

“Πάτησαν πόδι” από το πρώτο σφύριγμα του Φάντελ, πρέσαραν σε εξουθενωτικούς ρυθμούς από πολύ ψηλά υποχρεώνοντας τους Τούρκους σε αρκετές βιαστικές επιλογές, διατήρησαν κατοχή της μπάλας σταθερά κοντά στο 60% του αγωνιστικού χρόνου και πήραν μία νίκη με δύο γκολ και τρία δοκάρια.

Στον αντίποδα, οι γείτονες δεν είχαν απάντηση στο πρέσινγκ των Ιβηρων και το μόνο διάστημα στο οποίο κατάφεραν να ανακτήσουν μία φλύαρη υπεροχή (κι αυτή στα 3/4 του γηπέδου, έξω από τη μεγάλη περιοχή του Ρικάρντο) ήταν στο τελευταίο τέταρτο, όταν και οι μέσοι του Σκολάρι έμειναν -φυσιολογικά- από δυνάμεις.

Ολα για τους Τούρκους θα κριθούν στην αναμέτρηση της τρίτης αγωνιστικής κόντρα στους Τσέχους, παιχνίδι στο οποίο θα θέλουν μόνο τη νίκη, ιδιαίτερα στην περίπτωση που οι Τσέχοι δεν χάσουν την 11η Ιουνίου από τους Πορτογάλους.

Οι Πορτογάλοι έφτασαν στα προημιτελικά το 1996, στα ημιτελικά το 2000, στον τελικό το 2004 και το 2008 είναι από τα πολύ ισχυρά φαβορί για την διαδοχή των διεθνών μας στην κορυφή.

Ερωτηματικό αν θα συνεχίσουν στο ίδιο εξοντωτικό αγωνιστικό τέμπο και στην επόμενη αγωνιστική κόντρα στους Τσέχους και θα κατεβάσουν ταχύτητα (εφ’ όσον τα αποτελέσματα το επιτρέψουν) με τους οικοδεσπότες Ελβετούς ή θα κάνουν χρήση του rotation με τους Μέιρα, Νάνι, Μεϊρέλες, Κουαρέσμα, Ούγκο Αλμέιδα και Μιγκέλ να κερδίζουν μεγάλο χρόνο συμμετοχής.

Οι Τούρκοι έχουν προβλήματα στην μετά Χακάν Σουκούρ εποχή και αν δεν βρουν λύσεις στο εκτελεστικό κομμάτι δεν μπορούν να κάνουν όνειρα για ψηλότερα.

Καν’ το όπως ο Ρεχάγκελ…

Εντάξει, το Ελβετία-Τσεχία δεν ήταν και το ματς που σε καθηλώνει στην πολυθρόνα σου, αλλά ούτε και η χειρότερη πρεμιέρα μεγάλης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.

Σ’ ένα μεγάλο μέρος του ενενηντάλεπτου μοιραστήκαμε την πλήξη που δεν έκρυβε ούτε ο Μισέλ Πλατινί στα κοντινά πλάνα του σκηνοθέτη της τηλεοπτικής κάλυψης, αλλά αυτό είχε περισσότερο να κάνει με την απουσία πολύ μεγάλων φάσεων και λιγότερο λόγω ρυθμού ή αγωνιστικής συμπεριφοράς των δύο αντιπάλων.

Νίκησε, όχι η καλύτερη ομάδα, αλλά ούτε η πιο τυχερή. Μάλλον η πιο έμπειρη.

Συμφωνώ απόλυτα ότι η Τσεχία δεν είναι το ελκυστικό σύνολο των τριών προηγούμενων διοργανώσεων. Στην τέταρτη συνεχόμενη παρουσία της σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος η ομάδα του Μπρούκνερ μοιάζει… made in Greece, ή μάλλον σωστότερα… made like Greece.

Προσαρμοσμένη στις απουσίες των Νέντβεντ, Ροσίτσκι, Πομπόρσκι, εκείνων των ποιοτικών μέσων που έκαναν χωρίς αμφιβολία την διαφορά, η Τσεχία δεν ενδιαφέρεται πια να επιβληθεί, αλλά να νικήσει. Ακόμη κι αν αυτό απαιτήσει λιγότερη κατοχή της μπάλας και περισσότερο παιχνίδι στην κόντρα.

Κι εδώ που τα λέμε καλύτερα από το να κυνηγάει διαρκώς το κεφάλι του Κόλερ, όπως στα πρώτα 45 λεπτά της πρεμιέρας.

Η Ελβετία, μπορεί να είναι ένα… χαμηλοτάβανο σύνολο για τέτοιες διοργανώσεις, ωστόσο είδαμε αρκετά πράγματα που θα πρέπει να μας προβληματίσουν, εν όψει των αναμετρήσεών μας στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του Μουντιάλ του 2010.

Καλή, και κάθε άλλο παρά μονότονη, κυκλοφορία της μπάλας, με καλοκουρδισμένη ανασταλτική λειτουργία και πεισματάρηδες επιθετικούς που είναι μέσα στις φάσεις. Το τελικό αποτέλεσμα την αδικεί, κυρίως λόγω της πίεσης που άσκησε στα καρέ της Τσεχίας μετά την επίτευξη του γκολ που έκρινε τελικά την αναμέτρηση.

Σημαντικότατη η απουσία του Αλεξάντερ Φρέι, συγκλονιστική η σκηνή της αποχώρησής του εν μέσω λυγμών.

Δημήτρης Κριτής