Αυτή η νύχτα μένει

Λόγω επετείου θα αρχίσω με ένα γεγονός της τουρκοκρατίας. Οι Τούρκοι δεν είχαν πρόβλημα με όσους υπηκόους τους πίστευαν σε κάποια άλλη από την μωαμεθανική θρησκεία, αλλά είχαν σοβαρό πρόβλημα αν κάποιος ήταν άθεος. Ο λόγος ήταν ότι οι Τούρκοι θεωρούσαν εκπρόσωπο των υπηκόων τους τον θρησκευτικό τους ηγέτη.

Όταν υπήρχε κάποια αναταραχή αυτόν φώναζαν για να τον προειδοποιήσουν και εάν συνεχιζόταν αυτόν κρεμούσαν για να βάλουν οι υπόλοιποι μυαλό. Ήταν μια λογική πρακτική αλλά όχι πάντα αποτελεσματική και σίγουρα άδικη.

Γιατί αν ο άλλος είχε βγει στα βουνά κλέφτης ο παπάς δεν έφταιγε και ο κλέφτης μπορεί να πίστευε στον Χριστό και την Παναγία, αλλά δεν σήμαινε ότι θα καθόταν να τον κρεμάσουν αντί για τον παπά. Η λογική, όμως, ήταν βολική. Έστελνε ο αγάς την είδηση, στην Πόλη χαιρόταν όλο το Ντιβάνι (και τα μαξιλάρια του) και η ζωή συνεχιζόταν χωρίς να έχει γίνει κάτι.

Τέλος της ιστορικής αναδρομής που γράφτηκε σε σχέση με τις ανακοινώσεις του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού για τα επεισόδια στο ΟΑΚΑ που και δημοσιογραφικά η κουβέντα γίνεται πόσο σκληρά πρέπει να τιμωρηθεί ο Παναθηναϊκός, γιατί δεν τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός και πάει λέγοντας. Το θέμα δεν είναι να τιμωρηθεί ο ένας ή ο άλλος από τους δύο θρησκευτικούς ηγέτες αλλά, να πιάνονται οι «κλέφτες». Έχουμε φτάσει στο σημείο να κυνηγάμε μόνο τους ηθικούς αυτουργούς και να αδιαφορούμε για τους φυσικούς. Όποιος πέταξε την «γουρούνα» δεν είχε πρόθεση να κόψει τα δάχτυλα της κοπέλας και στα ελαφρυντικά να προσθέσουμε ότι δεν είχε ξανασυμβεί αντίστοιχο ατύχημα, αλλά η ενοχή του για gross negligence υπάρχει. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι με τα τόσα βεγγαλικά που πετιόντουσαν στο ταρτάν ο ένοχος δεν θα βρεθεί, αλλά η αστυνομία πρέπει έστω να δείξει ότι ασχολήθηκε να τον βρει.

Τέλος, ας σταματήσει αυτή η καμαρωτή παπαριά «στις θύρες δεν ελέγχανε». Σοβαρός έλεγχος σε 60 χιλιάδες άτομα που μπαίνουν σε ένα γήπεδο σε μία άντε δύο ώρες δεν μπορεί να γίνει. Το γεγονός αναγνωρίζουν σε όλη την Δυτική Ευρώπη, που σπάνια κάνουν έρευνα και μόνο σε άτομα που προξενούν υποψία, αλλά όποιος κάνει χαριτωμενιές στην εξέδρα έχει σταμπαριστεί από τους stewards και ακόμα κα να φύγει υπάρχει η εικόνα του από τις κάμερες. Θέλουμε να μπούμε στον κόπο; Όλα γίνονται. Δεν θέλουμε; Υπάρχει και το κλασικό ρητό «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν γ…έται» και καθαρίζουμε.

Και είμαι και σε ugly mood. Γιατί χτες ενάντια στο αλάνθαστο ένστικτο μου με παρέσυραν στην «Αθηναίδα» να δω την Δήμητρα Παπίου. Αντί του ευτελούς τιμήματος των 30 ευρώ, είχα την ευκαιρία να δω τι ζημιά μπορεί να κάνει η κουλτούρα στα θύματά της. Η Δήμητρα Παπίου μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν μια καλή λαϊκή τραγουδίστρια, που έκανε ότι κάνουν οι καλές λαϊκές τραγουδίστριες. Τραγούδαγε καλά, ή λιγότερο καλά, λαϊκά τραγούδια. «Αλλά η μοίρα κυβερνά», που λένε και οι αδελφές. Τραγούδησε το «Αυτή η νύχτα μένει» και τα πάντα άλλαξαν.

Όχι απαραίτητα προς το καλύτερο, όπως μπορεί να διαπιστώσει όποιος τολμηρός πάει για να δει την παράσταση. Όπου με την συνοδεία ενός αξιοπρεπούς τρίου μουσικών, η Παπίου κάνοντας μια προσπάθεια να ταιριάξει το λαϊκό με το καμπαρέ και το butch φεμινισμό του Γκαζιού, κάνει μια θαυμάσια μίμηση θηλυκού κυρ-Μέντιου την άνοιξη. Μεγαλύτερη όμως πλάκα έχει η «χορογραφία» όπου η Παπίου αλλάζει ρούχα στην σκηνή καταλήγοντας να πετάει τις γόβες και να κάθεται σταυροπόδι παίζοντας με τα δάχτυλα των ποδιών της σαν αιγύπτιος θυρωρός της Κορνίς. Μια παράσταση για hard core λάτρεις της μπαλαφάρας. To be seen to be believed.