Αυτοί που ψηφίστηκαν και οι… άλλοι

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσθέσουμε τη δική μας ματιά στην ετυμηγορία, που ήδη έχει προκαλέσει αρκετά σχόλια κι αντιπαραθέσεις. Με πρώτη βασική αρχή, αυτό που σημείωσε κι ο Αλέξης Σπυρόπουλος, πριν καταθέσει τις δικές του επιλογές. Δεν κρίνουμε ποδοσφαιρική αξία, ούτε ταλέντο, ούτε καριέρα. Κρίνουμε με βάση μόνο την προσφορά και την πορεία στην Εθνική ομάδα.

Τέρμα και άκρα

Κάτω απ’τα δοκάρια επιλέξατε τον Νικοπολίδη και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Ούτως ή άλλως τον θεωρώ ανώτερο τερματοφύλακα απ’τον Σαργκάνη, παρότι δεν είχε τα προφανή προσόντα του. Γι’αυτό ακριβώς και τον θεωρώ ανώτερο, γιατί ήταν ένας σπάνιος σπουδαστής της θέσης, που έφτασε να την υπηρετήσει σε πολύ υψηλό επίπεδο, επειδή την έμαθε καλύτερα απ’τον καθέναν. Δέχομαι ένσταση για τη γενική κουβέντα Σαργκάνη-Νικοπολίδη, άλλα όταν μιλάμε για την Εθνική, η θέση είναι του Αντώνη και καλώς την πήρε απ’τον κόσμο.

Στα δεξιά θα περίμενε κανείς να δει τον Σεϊταρίδη, αυτόν που είχαμε στο Euro. Όμως, η πτωτική του πορεία μετά το 2004 ήταν τέτοια που στην ουσία ο Γιούρκας προσέφερε στην Εθνική για δύο χρόνια. Λίγο διάστημα για να προτιμηθεί απ’τον κόσμο και γι’αυτό βγήκε τρίτος. Πρώτος βγήκε ο Τοροσίδης, που θα ήταν κι η δική μου επιλογή. Καταλαβαίνω την μεγάλη αξία του Κυράστα, αλλά δεν έχω εικόνες απ’αυτόν, κι αν δεν ψήφιζα τον Τόρο, θα επέλεγα τον Αποστολάκη.

Στ’αριστερά έρχεται η πρώτη μεγάλη ένσταση. Πραγματικά, δεν ξέρω τι είχαν στο μυαλό τους όσοι επέλεξαν τον Γεωργάτο. Τεράστιος παίκτης, με πραγματικά σπάνια προσόντα, που θα ήταν χαζό να αμφισβητηθούν από οποιονδήποτε. Αλλά τι σχέση έχει με την Εθνική ομάδα και ποια είναι η σύνδεσή του μ’αυτήν; Το κυριότερο γεγονός που μας άφησε με τα γαλανόλευκα είναι οτι είπε μαλάκα τον Ρεχάγκελ την παραμονή του αγώνα με τη Φινλανδία και δεν κλήθηκε ποτέ έκτοτε. Εκείνος έχασε, όχι η Εθνική.

Κατανοώ πως κανείς δεν τον έχει στο μυαλό του ως παικταρά, αλλά η επιλογή μου είναι ο Φύσσας. Δεν χρειάζονται μόνο παιχταράδες οι ομάδες, χρειάζονται και τους αξιόπιστους εργάτες, που δεν θα σε προδώσουν ποτέ. Ο Φύσσας ήταν για χρόνια ακριβώς αυτό. Σπάνια έδινε το παραπάνω, αλλά σ’έκανε να νιώθεις ασφαλής στην πλευρά του. Τόσο ασφαλής, που για μισή ώρα εκτέθηκε απ’τον Χοακίν στο 1-1 με την Ισπανία κι ακόμα το συζητάμε. Γιατί δεν μας είχε συνηθίσει.

Στόπερ

Στο κέντρο της άμυνας έρχεται η δεύτερη μεγάλη ένσταση: δεν γίνεται με τίποτα να λείπει ο Δέλλας. Ο Καψής, το καταλαβαίνω. Κι αυτός, όπως κι Γιούρκας, ήταν εκπληκτικοί στο Euro του 2004, αλλά η προσφορά τους έφθινε πολύ. Ο Δέλλας, όμως, δεν γίνεται να λείπει. Και συμφωνώ με την παρουσία του Παπασταθόπουλου. Απ’τους σύγχρονους είναι μια κλάση πάνω απ’όλους (με τον Κυριάκο Παπαδόπουλο τραυματία), με μεγάλα βήματα προόδου και σταθερότητα στους αγώνες της Εθνικής.

Προφανώς και ο Στέλιος Μανωλάς ήταν ένας μεγάλος αμυντικός, προσέφερε στην Εθνική και πήγε στο Μουντιάλ της Αμερικής. Δεν τον ψήφισα γιατί (καλώς ή κακώς) τον φέρνω πάντα στο μυαλό μου όταν θυμάμαι εκείνο το εφιαλτικό 7-1 στη Δανία. Σε κάθε περίπτωση, θα δεχόμουν να τον δω να παίρνει τη θέση του Σωκράτη. Ο Δέλλας δεν γίνεται να λείπει, μου προξενεί μεγάλη εντύπωση που δεν ήταν πρώτος. Αν δείτε αποστασιοποιημένα τις εμφανίσεις του στην Πορτογαλία, θα πείτε “αυτός ο αμυντικός κάνει πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώ”.

Χαφ

Στο κέντρο τα πράγματα κύλησαν φυσιολογικά στα μάτια μου. Ζαγοράκης, Καραγκούνης και Δομάζος ήταν και οι δικές μου επιλογές. Αδικείται ο Μπασινάς, με τη μεγάλη προσφορά, αλλά και ο Κατσουράνης, κυρίως γιατί έπαιξε και κόφτης και εσωτερικός μέσος και στόπερ, ακόμα και δεξί μπακ. Ίσως θα ήταν πιο δίκαιο να μπει στην κατηγορία των κεντρικών μέσων, αν και εκεί λογικά θα έχανε απ’τον Καραγκούνη.

Ο Κάρα προφανώς και δεν θα γινόταν να λείπει από μια τέτοια ενδεκάδα. Η προσφορά του είναι ανεκτίμητη, απ’όποιο πρίσμα κι αν την κοιτάξεις και δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλά να προστεθούν γι’αυτήν. Στη θέση του επιτελικού, βρέθηκα σε δύσκολη θέση. Ο Τσιάρτας ήταν η προφανής επιλογή για εμάς που δεν έχουμε ζήσει του παλιούς, αλλά κι αυτός είχε συμπληρωματικό ρόλο στα καλά του χρόνια. Ψήφισα κι εγώ τον Δομάζο, αν και δεν τον έχω δει να παίζει, γιατί είναι ο μοναδικός απ’τους παλιούς που πάντα μου τον περιγράφουν με τεράστιο θαυμασμό. Στο φινάλε, παίκτης του οποίου ο τσακωμός μας στέρησε τη συμμετοχή σ’ένα Μουντιάλ, δεν μπορεί παρά να ήταν υπέρ-πολύτιμος.

Αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα διάλεγα δεκάρι και θα επέλεγα Ζαγοράκη-Κατσουράνη-Καραγκούνη. Αυτοί, μαζί με τον Μπασινά, μας έκαναν μεγάλους.

Επίθεση

Στην επίθεση η κουβέντα φουντώνει. Θεωρώ πως την μπέρδεψε η παρουσία του Σαλπιγγίδη στους σέντερ-φορ κι όχι στους ακραίους επιθετικούς. Εκεί παίζει τόσα χρόνια ο Σάλπι, εκεί μας έχει προσφέρει τα μεγάλα γκολ και χιλιόμετρα προσπάθειας σε κάθε αγώνα. Μ’αυτόν στη λίστα, οι επιλογές μου για τα άκρα θα ήταν Σαλπιγγίδης και Γιαννακόπουλος. Χωρίς αυτόν λογικό ήταν την πρωτιά να πάρει ο Σαραβάκος και δεύτερος να είναι ο Στέλιος. Υποθέτω πως ο Σαμαράς έμεινε εκτός γιατί παρά την τεράστια προσφορά του, έχει την τάση να κάνει και πολύ άσχημα ματς, που συγκεντρώνουν γκρίνια που σκεπάζει τα πάντα.

Κι η τελευταία μεγάλη ένσταση είναι στην κορυφή της επίθεσης. Τον καταποντισμό του Χαριστέα τον καταλαβαίνω και τον περίμενα, αν και δεν συμφωνώ. Εδώ δεν τον αγαπούσε ο κόσμος όταν έπαιζε, θα τον θυμηθεί τώρα. Με το καλό μια μέρα να έχει η Εθνική έναν φορ που όταν σταματήσει την καριέρα του θα έχει σκοράρει απέναντι στη Γερμανία, την Αγγλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία. Θα πούμε σε ξένους πως βγήκε δέκατος σε ψήφος ο άνθρωπος που έπαιζε στην επίθεση στην καλύτερη επταετία της Εθνικής και θα νομίζουν πως τους κάνουμε πλάκα.

Σε κάθε περίπτωση, δεν περίμενα να τον δω πρώτο, ούτε καν στους πρώτους. Απ’την άλλη, η παρουσία του Μήτρογλου στη δεύτερη θέση είναι το λιγότερο σκανδαλώδης: όποια κι αν είναι η κλάση του και η τρομερή του φόρμα φέτος, δεν παύει να είναι ακόμα στη συγγραφή των πρώτων σελίδων του στο βιβλίο της Εθνικής.

Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η παρουσία του Μαύρου στην πρώτη θέση. Τεράστιος επιθετικός, αλλά τι σχέση έχει με την Εθνική; Μόνο 36 αγώνες έχει παίξει με το εθνόσημο, πετυχαίνοντας 11 τέρματα. Αν η θέση του φορ δεν πάει σε κάποιον απ’τους πιο σύγχρονους, τότε δικαιωματικά την κερδίζει ο Νίκος Αναστόπουλος. Στο φινάλε, έχουν περάσει τόσα χρόνια, οι παίκτες πια δίνουν περισσότερους αγώνες, αλλά ο Αναστό είναι ακόμα ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής Ελλάδος. Η κόντρα με τον Μαύρο ανήκει στις συζητήσεις για το πρωτάθλημά μας, όσον αφορά την Εθνική δεν γίνεται να κερδίζει ο Θωμάς κι η πρωτιά του μου προκαλεί τεράστια απορία.

Πάγκος

Στον πάγκο προφανώς και κάθεται ο Ότο. Όχι γιατί μ’αυτόν πήραμε το Euro ή γιατί μ’αυτόν πετύχαμε την πρώτη μας νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Γιατί μ’αυτόν και τους παίκτες που είχε είδαμε την Εθνική να γίνεται αυτό που ελπίζαμε. Μια ομάδα που είναι ομάδα κι όχι επιλογή παικτών απ’τους μεγάλους του πρωταθλήματος για να είναι όλοι ικανοποιημένοι, που παίζει μπροστά σε κόσμο και όχι σε άδειες κερκίδες, που η πόρτα της είναι ακριβή και δεν ανοίγει για τον καθένα, που πάει να παίξει αδιάφορη στο Ολντ Τράφορντ και δεν διασύρεται, αλλά απειλεί τους Άγγλους με αποκλεισμό, που είναι παρούσα στις μεγάλες διοργανώσεις.