Αγαπάμε τη δόξα, όχι το ποδόσφαιρο

Ακούω τόσο καιρό για την ασχήμια, την γύμνια και την αδυναμία εξέλιξης του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ακούω εδώ και χρόνια για παράγκες, διαιτητές, στημένα και παρανομίες. Ακούω τόσο καιρό για ΠΑΟ, ΟΣΦΠ και ΑΕΚ.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ακούω όμως τα ίδια και τα ίδια; Στο κάτω-κάτω αφού δεν μας αρέσει το ελληνικό ποδόσφαιρο γιατί ασχολούμαστε μαζί του; Επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία; Και για πόσα χρόνια θα ελπίζω να πάω σε ένα γήπεδο γεμάτο φιλάθλους, οπαδούς, οικογενειάρχες και να δω και μπάλα; Μάλλον η ελπίδα έχει πεθάνει.

Δεν πιστεύω ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να προχωρήσει για ένα κύριο λόγο. Τώρα πλέον είναι πολύ αργά. Όταν μπορούσε να αλλάξει έμενε το ίδιο και όταν το άλλαζαν άλλαζε ταμπέλες. Με τις ταμπέλες πουλάς και διαφημίζεις, δεν φτιάχνεις. Θέλω κάποτε να δω τις ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου να κοντράρουν τις μεγάλες ευρωπαϊκές Μπαρτσελόνα, Άρσεναλ, Μπάγερν και η λίστα δεν σταματά.

Kαι εδώ ξανά ρωτάω τον εαυτό μου. Μα καλά οι άλλοι γιατί έχουν μεγάλες ομάδες και εμείς μικρές. Γιατί δεν έχουν βία στα γήπεδα; Γιατί είναι γεμάτα τα γήπεδα τους; Είναι ποιο έξυπνοι από εμάς; Όχι. Απλά αγαπούν το ποδόσφαιρο. Εμείς αγαπάμε την δόξα. Αλλά την δόξα την αποκτάς όταν μάθεις να σκέφτεσαι σωστά.

Ζαμπέλης Λουκάς