Ανακωχή χωρίς τον Δημήτρη
Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν σίγουρα σε ένα πράγμα.Οτι η διετία που πέρασε έχει αφαιρέσει κάθε έννοια εμπιστοσύνης. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν και για τίποτα. Γι’ αυτό δεν αρκέστηκαν στα λόγια, αλλά έθεσαν ένα διάστημαστο οποίοο καθένας θα κληθεί να αποδείξει πως δεν έχει άλλα στο μυαλό του, πως είναι “καθαρός”.
Ο Πατέρας π.χ δεν ήθελε να ξαναζήσει την περσινή αντιπολίτευση και δεν εμπιστεύεται κανέναν όταν του λέει “ok, δεν θα γίνει έτσι”. Ο Τζίγκερ, από την άλλη, δεν θα ήθελε σε αυτό το διάστημα να είναι ενεργός ο Βγενόπουλος με τις επικοινωνιακές παρεμβάσεις του. Αποτέλεσμα της έλλειψης εμπιστοσύνης, η δέσμευση και των δύο πλευρών για “σιγή ασυρμάτου”, που έλεγε κι ο Τζίγκερ, δηλαδήγια καμία δήλωση χωρίς την άδεια του Πατέρα μέχρι το Μάιο.
Επιπλέον, Βγενόπουλος και Πατέρας δεν εμπιστεύονταν τον Τζίγκερ, δεν πίστευαν πως ακόμα και μετά τη συρρίκνωση του ποσοστού του στο 30%θα έπαυε να τους δημιουργεί προσκόμματα. Αυτή η σκέψη φαίνεται ξεκάθαρα στην φράση: “Την ίδια “ζημιά” ή “καλό” στην ομάδα μπορεί να κάνει ο κάτοχος του 5% με τον κάτοχο του 50%”. Με άλλα λόγια, “όποιο κι αν είναι το ποσοστό σου δεν μας αποδεικνύει τίποτα, δεν λέει κάτι για τις προθέσεις σου, θέλουμε αποδείξεις”.
Γι’ αυτοως απόδειξη τηςκαλής πίστηςαμφοτέρων των πλευρώνεπιλέχθηκενα μετατεθείη ώρα των αλλαγών, των κινήσεων. Δηλαδή,τα ξαναλέμε το Μάιο. Και το τι θα πούμε εξαρτάται από “το εάν θα υπάρξει κλίμα ειλικρινούς εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ των Γιάννη Βαρδινογιάννη, Ανδρέα Βγενόπουλου και Νικόλα Πατέρα. Εάν δεν υπάρχει καλή πίστη και διάθεση ειλικρινούς συνεργασίας η οποιαδήποτε αλλαγή μετοχικής σύνθεσης είναι άνευ ουσίας”.
Σίγουρος κερδισμένος είναι η ομάδα, που μπορεί να ελπίζει βάσιμα πως θα πορευτεί χωρίς εμπόδια. Όσον αφορά τα πρόσωπα, ο Τζίγκερ απαλλάχθηκε από ένα χειμώνα βάσανο και, όσο να ‘ναι, κέρδισε κι επικοινωνιακά. Ο Βγενόπουλος κέρδισε χρόνο να εκτιμήσει την οικονομική κατάσταση, αλλά και την ίδια την ομάδα ώσπουνα αποφασίσει τίμημα και κίνηση για το Μάιο. Ταυτόχρονα, κέρδισε το δικαίωμα να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Τζίγκερ και να δει αναλυτικά τα του γηπέδου και της ΓΗΠΕΛ, που τον ενδιαφέρουν περισσότερο απ’ όλα.
Ο δε Πατέρας επιστρέφει ως “καπετάνιος του νταμπλ”, αλλά θα έλεγα πως έχει το μεγαλύτερο άγχος απ’ όλους. Ο Τζίγκερ ένιψε τας χείρας του, ο Βγενόπουλος πάντα μιλά και πράττει εκ του ασφαλούς καιο Πατέρας είναι αυτός που ρισκάρει σε αυτό το διάστημα, μέχρι το Μάιο. Αυτός μπορεί τότε να είναι ζημιωμένος καιι από “καπετάνιος του νταμπλ” να γίνει αυτός που του το πήρε στην πρώτη του χρονιά ο Μαρινάκης (ή όποιος άλλος) ή αυτός που κέρδισε τίτλους μόνο όταν ο Κόκκαλης τα παράτησε. Επιπλέον, το αν θα κατακτηθεί το πρωτάθλημα ή όχι, δεν επηρεάζει μόνο το προφίλ του Πατέρα, αλλά και τις οικονομικές κουβέντες του Μαΐου. Βλέπετε, η κούπα έχει στην άκρη ένα καρτελάκι με 20 εκατομμύρια.
Και κλείνουμε, ευλογώντας λίγο και τα γένια μας. Μεταξύ άλλων,η στήλητης Δευτέρας περιείχε και τα εξής ερωτήματα: “Γιατί δεν το πήρε τσάμπα το ποσοστό ο σύμμαχος Παύλος; Πώς γίνεται ο Τζίγκερ να πήγε πρώτα στον Παύλο και η οικογένεια Γιαννακόπουλου να έχασε τέτοια ιστορική ευκαιρία να μεγαλώσει το ποσοστό της στην ΠΑΕ και μάλιστα τσάμπα; Τι λέει για όλα αυτά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος;”.
Τα βράδια που προηγήθηκαν έθεσα τους προβληματισμούς μου και στην εκπομπή. Μου απάντησαν πως κακώς με εκπλήσσει η άρνηση Παύλου. Εδώ και καιρό, μου είπαν, η οικογένεια είναι “ανενεργή”, χωρίς καμία πρόθεση να εμπλακεί είτε θεσμικά είτε μετοχικά. Έχουν το μπάσκετ να τρέχουν, οι καιροί είναι δύσκολοι, δεν υπάρχουν ούτε λεφτά ούτε καιρός και διάθεση για να πάρουν και το ποδόσφαιρο στα χέρια τους. Πάρα πολύ σωστά όσα μου απάντησαν ο Τσάρλι και ο ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού, είχαν 100% δίκιο, φάνηκε άλλωστε και στις δηλώσεις του Παύλου, που παρουσιαζόταν ενήμερος και σύμφωνος με όσα συμβαίνουν.
Όμως,έθετα ακόμα ένα, τελευταίο ερώτημα: “Τι λέει για όλα αυτά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος;” Εντάξει, κάνω λάθος που με εκπλήσσει η άρνηση του Παύλου, αλλά, για σταθείτε, υπάρχει κι ο μικρός. Μήπως αισθάνεται πως χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία; Μήπως αισθάνεται πως η κούραση αφορά τον πατέρα και τον θείο του, όχι τον ίδιο που έχει φιλοδοξίες και τις βλέπει να απομακρύνονται;”.
Την επόμενη κιόλας ημέρα αποδείχθηκε πως καλώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά. Σ’ ένα κλίμα ομόνοιας, ενθουσιασμού, νέας εποχής, ανακωχής, η “Πράσινη” πήρε δική της θέση. Ο Τζίγκερ είναι εδώ, μη χαίρεστε. Ταυτόχρονη “επίθεση” και στο άλλο μπλοκ: Πατέρας και Βγενόπουλος δεν πλήρωσαν, αυτοί κράτησαν τον Τζίγκερ στο παιχνίδι μέχρι το Μάιο, η απελευθέρωση αργεί, εμείς θα είμαστε εδώ να τα λέμε όλα, δεν τηρούμε καμία σιγή ασυρμάτου.
Ταυτόχρονα, μικρή, αλλά σαφής, αλλαγή πλεύσης και από τον Παύλο. Βγαίνει στην ΕΡΑσπορ και παίρνει απόσταση, δεν χαίρεται, δεν δίνει συγχαρητήρια: “Εμένα με ενδιαφέρει να πηγαίνει καλά ο Παναθηναϊκός. Δεν με ενδιαφέρουν τα μνημόνια. Ο χρόνος θα δείξει αν έγιναν σωστές ενέργειες ή όχι. Η επιτυχία εξαρτάται από τους ανθρώπους που μετέχουν. Αν είναι καλοπροαίρετοι και ενδιαφέρονται μόνο για το καλό του Παναθηναϊκού ή για την προβολή τους. Αυτοί που ανέλαβαν τέτοιες ενέργειες έχουν και την ευθύνη τους”. Κάθε άλλο παρά σύμφωνος και ικανοποιημένος, δηλαδή.
Θα μου πείτε, ας φωνάζει η “Πράσινη”. Στο υποτιθέμενομνημόνιο δεν υπάρχει κουβέντα για την πλευρά Γιαννακόπουλου, μόνο για Τζίγκερ, Πατέρα και Βγενόπουλο. Δεν είναι ακριβώς έτσι,διότι υπάρχει παρελθόν και σαφής δυσπιστία. Αν η “Πράσινη” τα βάζει ανοιχτά κι έντονα με τον Πατέρα, πώς ο Τζίγκερ θα αποδείξει πως δεν είναι κι αυτός από πίσω; Ο Πατέρας, δεδομένα, θα του ζητήσει να καταδικάσει, το έχουν συμφωνήσει. Άρα; Δήλωση, ανακοίνωση εναντίον Γιαννακόπουλων. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που στόχος είναι ο Τζίγκερ.
Θα πρέπει Βγενό και Πατέρας να δείξουν πως δεν συμφωνούν, δεν είναι από πίσω.
Λόγω της δυσπιστίας πουπροκλήθηκε αυτά τα δύο χρόνια, το τοπίο παραμένει θολό και αβέβαιο. Ίσως η μόνη σταθερά να είναι η βούληση του Τζίγκερ να απεμπλακεί. Όμως, από τη στιγμή που, στη συμφωνία της Τετάρτης, αναγνωρίστηκαν οι εφημερίδες και το περιβάλλον ως παράγοντες που “μετράνε”, το πράγμα περιπλέκεται ακόμα περισσότερο.
Είναι σαν ένα ζευγάρι να συμφωνεί να κάνει ακόμα μια προσπάθεια, μετά από ένα μικρό χωρισμό. Το να συμφωνείς εκ των προτέρων πως όσα λένε και κάνουν οι φίλοι και η οικογένεια του καθενός απηχούν πάντα και τον ίδιο, μοιάζει αυτοκτονικό. Μην ξεχνάτε πως υπάρχει και η προβοκάτσια. Τα “περιβάλλοντα”, βλέπετε, άγονται και φέρονται.
ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε πριν από τη δήλωση του Πατέρα για τον Παύλο, δήλωση που επιβεβαίωσε την “απόσταση”.
