Ανασκόπηση Champions League

Ολοκληρώθηκε λοιπόν η φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ με τον Ολυμπιακό να αποτελεί εν κατακλείδι μαζί με τις Σέλτικ και Σάλκε τους μεγάλους κερδισμένους. Οι τρεις αυτές ομάδες αποτελούσαν εξ αρχής αουτσάιντερ για τη δεύτερη θέση στους ομίλους τους και τελικά τα κατάφεραν εις βάρος των Βέρντερ Βρέμης, Σαχτάρ Ντόνετσκ και Βαλένθια αντίστοιχα. Η επιτυχία μάλιστα του Ολυμπιακού δικαιολογημένα θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη των τριών μια και συνοδεύτηκε με μεστές εμφανίσεις και μια συνολικά καλύτερη παρουσία από τους αντιπάλους του σε σχέση με τους ομίλους που συμμετείχαν Σέλτικ και Σάλκε.

Κατά τα λοιπά εκπλήξεις δεν προέκυψαν και στις περισσότερες των περιπτώσεων τα φαβορί προκρίθηκαν και ως πρώτοι στη βαθμολογία. Σε συλλογικό λοιπόν επίπεδο Πόρτο, Τσέλσι, Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν, Μπαρτσελόνα , Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ίντερ και Σεβίλλη κέρδισαν δίκαια τις πρώτες θέσεις στους ομίλους τους ενώ Λίβερπουλ, Λυών, Ρόμα, Φενέρμπαχτσε και Άρσεναλ πλαισίωσαν τους Ολυμπιακό, Σέλτικ και Σάλκε στις δεύτερες θέσεις των ομίλων.



Αν κάποιος προσπαθούσε από τώρα να κάνει μια πρόβλεψη για το ποιος μπορεί να κατακτήσει το Μάιο στη Μόσχα το Τσάμπιονς Λιγκ, ποιες από τις 16 προαναφερθείσες ομάδες θα έθεταν σοβαρή υποψηφιότητα; Από μια πρώτη ματιά το μόνο βέβαιο είναι ότι απουσιάζει η ομάδα φόβητρο. Πρόκειται για μια «ανοιχτή» διοργάνωση που όλοι (ή μάλλον σχεδόν όλοι) μπορούν να ελπίζουν. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπαρτσελόνα και Λίβερπουλ δείχνουν να συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες για να φτάσουν ως το τέλος. Σε ένα δεύτερο επίπεδο Τσέλσι, Μίλαν, Ρεάλ Μαδρίτης και Ίντερ δικαιούνται να διεκδικήσουν τις πιθανότητές τους. Σε ένα τρίτο επίπεδο Πόρτο, Λυών, Σεβίλλη και Άρσεναλ πρέπει να κάνουν το κάτι παραπάνω για να φτάσουν στον ποθητό στόχο ενώ οι ομάδες του τέταρτου επιπέδου, δηλαδή Ρόμα, Φενέρμπαχτσε, Ολυμπιακός, Σάλκε και Σέλτικ πρέπει να παλέψουν μεθοδικά με το χρόνο ώστε σε τρία με τέσσερα χρόνια να ανήκουν δικαιωματικά σε υψηλότερο επίπεδο, έχοντας ως πρότυπο (η καθεμία με τα αντίστοιχα οικονομικά επίπεδά της) τις Πόρτο, Λυών και Σεβίλλη.



Όλα τα παραπάνω αποτελούν υποκειμενικές κρίσεις. Αυτό που όμως είναι αντικειμενικό και δεν χωράει αμφισβήτησης είναι ότι σε εθνικό επίπεδο και αυτή τη φορά το αγγλικό ποδόσφαιρο παρουσιάζεται ανώτερο από τα υπόλοιπα. Οι Άγγλοι κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν το 4 στα 4 (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Λίβερπουλ, Τσέλσι και Άρσεναλ), ενώ οι βασικοί τους αντίπαλοι (Ιταλοί και Ισπανοί) έμειναν στο 3 στα 4 (με Βαλένθια και Λάτσιο να αποκλείονται). Για τις υπόλοιπες χώρες η εκπροσώπηση με μόνο μια ομάδα τα λέει όλα στην σύγκρισή τους με αγγλικό, ιταλικό και ισπανικό πρωτάθλημα. Οι λόγοι για τους οποίους παρουσιάζεται αυτή η ανωτερότητα του αγγλικού ποδοσφαίρου είναι πολλοί και δεν θα αναλυθούν εδώ. Ο βασικότερος όμως λόγος είναι το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού. Οι συνεχόμενοι δύσκολοι αγώνες αποτελούν για τους εκπροσώπους της Πρέμιερσιπ το καλύτερο τεστ ενόψει των αναμετρήσεων με τους ευρωπαίους αντιπάλους τους.



Τέλος, στα δικά μας, η επιτυχία του Ολυμπιακού δεν είναι τόσο η πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Κάτι ανάλογο το έχει επαναλάβει και κατά το παρελθόν. Η μεγάλη του επιτυχία έχει να κάνει με τις εμφανίσεις του που ήταν τόσο καλές ώστε να κάνουν τους φιλάθλους του να ελπίζουν πως κάτι ουσιαστικό άλλαξε και πως στο μέλλον αν γίνουν σωστές κινήσεις και κυρίως μικρά και προσεχτικά βήματα θα μπορέσει να ελπίζει ότι μπορεί να φτάσει μακριά. Πέρα όμως από τον Ολυμπιακό, η πρόκριση μιας ελληνικής ομάδας στους 16 της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης αποτελεί τονωτική ένεση για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί όπως και να το κάνουμε είναι απαράδεκτο και κατώτερο ακόμα και του δικού μας άθλιου πρωταθλήματος να παλεύουμε για την 15η και τη 14η θέση στον ειδικό πίνακα της ΟΥΕΦΑ.