Από φωνή… φωνάρα
“Πρέπει να βρω έναν τρόπο να διασκεδάζω τους παίκτες για να μην πηγαίνουν στα μπουζούκια…”
“Χμμ…”
“Τα ριάλια, ριάλια, ριάλια…”
“τα σελίνια μονά και διπλά…”
“τα μονόλιρα, πεντόλιρα και πού ‘ντα…”
“ο πεζεβέγγης που τα ‘χει στη πούγγα…”
“ω, ω!!”
ΥΜΝΟΣ!
Κάθε φαγάς που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να μάθει άμεσα το παρακάτω κομμάτι!
Το Contra.gr συμπλήρωσε 10 χρόνια και οι (πρώην) συντάκτες του γράφουν…
Για αυτούς που άφησα πίσω…
Ποια δέκα χρόνια; Μια ζωή ολόκληρη… Πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια… Το θυμάμαι σαν χθες, έπινα καφέ με τον φίλο μου τον Γιώργο στο Λασίθι και χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο Βασίλης που ήθελε να περάσω από τα γραφεία του Contra στο Νέο Κόσμο για να μιλήσουμε. Είχε διαβάσει επιτέλους τα e-mail μου και ανταποκρίθηκε.
Σχεδόν είχε κλείσει έναν χρόνο ζωής το Contra όταν κάθισα για πρώτη φορά μπροστά σε υπολογιστή του προκειμένου να γράψω είδηση… Δέος. Φανατικός αναγνώστης του και πλέον ήμουν κομμάτι του. Πρωινή βάρδια με Καραπάνο, Μιχάλη, Λεωνίδα και Παντελή. Πρωτοσέλιδα, κεντρική σελίδα, αποτελέσματα, εξωτερικές ειδήσεις…
Η πρωινή βάρδια επεκτάθηκε οικειοθελώς καθώς ήθελα να κάθομαι σε αυτόν το μαγικό χώρο όσες περισσότερες ώρες μπορούσα. Κούραση; Ποια κούραση; Είναι κουραστικό το να ζεις την είδηση να συμβαίνει, την ιστορία να γράφεται; Και πόσω μάλλον όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ΦΙΛΟΥΣ.
Δεν ήθελα να χάσω καμία στιγμή της παρέας… Ήθελα να ακούω τους πρωινούς επαίνους του Λεωνίδα για την Ενάν, τον Μιχάλη να μου αναλύει τους βραδινούς αγώνες του ΝΒΑ και τον σοβαρό Παντελή να μου δίνει οδηγίες. Οι συζητήσεις με τον Κιάπε για το πότε θα πάρουμε επιτέλους πρωτάθλημα, οι αμανέδες του Τζανόπουλου, τα πειράγματα του Νάβας και ο electro-pop Μπίνας. Οι ετήσιοι απολογισμοί του Βασίλη και ο σοφός του τοίχος με τα σχεδιαγράμματα και τα νούμερα και η εμμονή του με την τάξη. Περνούσε ανά μισή ώρα από τα γραφεία μας και τακτοποιούσε τις άτακτα στοιβαγμένες εκτυπώσεις.
Το μεσημέρι έσκαγε το βαρύ πυροβολικό του Contra, ο Σταύρος, και με την παρουσία του γύριζε ο διακόπτης της ροής. Από το νορμάλ στο φουλ. Φουλ σε γέλιο αλλά και σε δουλειά. Τα τασάκια γέμιζαν και τα πλήκτρα έπαιρναν φωτιά. Ο Νικόλας που έμπαινε στα γραφεία ντυμένος στη πένα και όταν έφευγε ήταν λες και είχε βγει από πεδίο μάχης. Ο κύριος Καλογήρου, ο ειδήμων του Ισπανικού πρωταθλήματος που με μια ατάκα σε κάνει να πέφτεις κάτω από τα γέλια. Ο Γιάννης, η ήρεμη δύναμη, η ευγενική ψυχή που μόλις δει την ομάδα του να χάνει ευκαιρία ή να αδικείται μεταμορφώνεται σε χούλιγκαν… τα αδέρφια μου!!!
Για τρία χρόνια το Contra έγινε κομμάτι της ζωής μου, αυτή η απίστευτη παρέα έγινε οικογένεια μου. Και τι δεν θα έδινα για να τα ζήσω όλα από την αρχή. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου που μου δώσατε το δικαίωμα να λέω ότι ήμουν και εγώ εκεί.
ΥΓ. Το Contra.gr είναι τα παιδιά πίσω από το λογότυπο, η σκέψη πίσω από τις λέξεις και η ψυχή πίσω από το έργο. Εύχομαι να συνεχίσετε για πολλά ακόμα χρόνια να συνεχίσετε να μας προσφέρετε την ψυχή σας. Mπορεί να έφυγα, αλλά είμαι μαζί σας…
Κίμων Δεμερτζής
Ολα όσα ζήσαμε…
Σε τέτοιες περιπτώσεις οι περισσότεροι αρχίζουν λέγοντας: «Όταν μου ζητήθηκε να γράψω κάτι για το τάδε δεν μπορούσα να αρνηθώ…». Με εμένα ίσχυσε ακριβώς το αντίθετο. Εγώ ζήτησα να γράψω! Βλέπετε, είναι τέτοιοι οι συναισθηματικοί μου δεσμοί με το Contra που -αν και έχω χωρίσει τους επαγγελματικούς μου δρόμους- ζήτησα να γράψω κάτι και φυσικά όχι μόνο δεν μου αρνήθηκαν, αλλά χάρηκαν κιόλας!
Ακούγοντας αυτή τη στιγμή ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια των James το «say something» δεν μπορώ να γράψω και να πω απλά «κάτι» για τα 4 χρόνια που πέρασα στο συγκεκριμένο χώρο. Αυτά που θέλω να αποτυπώσω στο χαρτί είναι πάρα πολλά. Μακάρι όλες οι εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι την συγκεκριμένη περίοδο να έμπαιναν αυτομάτως στο θέμα για να καταλαβαίνατε τι εννοώ. Όπως λένε εξάλλου οι Κινέζοι μια φωτογραφία ισούται με 1000 λέξεις.
Ήταν Φθινόπωρο του 2001, σπουδαστής ακόμα, όταν ο Κώστας Ντάλτας μπήκε στην αίθουσα και άρχισε να μας μιλάει για μια καινούρια προσπάθεια που θα αρχίσει σε λίγους μήνες. Ζήτησε άτομα που θέλουν να γίνουν μέλη της προσπάθειας αυτής και όπως ήταν λογικό σχεδόν όλη η τάξη θέλησε να περάσει συνέντευξη και το ίδιο έκανα φυσικά και εγώ. Έτσι η πρώτη μου επαφή με τους Κωστή, Βασίλη και Κώστα ήταν στα γραφεία της οδού Σφιγγός (οι παλιοί ξέρουν). Μετά από μερικές μέρες μου ανακοίνωσαν ότι είμαι μέλος της ομάδας αυτής και άρχισε η εκπαίδευση που χτύπησε… κόκκινο από Ιανουάριο και μετά ώστε το Φεβρουάριο να είμαστε πανέτοιμοι που θα βγούμε αέρα.
Και έφτασε η μεγάλη μέρα. Δεν θυμάμαι ακριβώς αν ήταν Σαββατοκύριακο ή καθημερινή. Θυμάμαι όμως ότι από τις 18.00 το απόγευμα και μετά εκείνης της μέρας όποιος πληκτρολογούσε www.contra.gr μας έβλεπε μπροστά του!!!! Είχαμε μαζευτεί όλο το τιμ στα γραφεία και σα να περιμέναμε να έρθει ο νέος χρόνος μετρούσαμε αντίστροφα. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 και ΝΑΙ!!!! Το Contra είναι γεγονός!!! Ανοίξαμε μέχρι και σαμπάνια τότε για το καλό και η υπόσχεση που δώσαμε ότι κάποτε αυτό το σάιτ θα το ξέρει όλη η Ελλάδα έγινε πραγματικότητα.
Οι στιγμές που πέρασα με όλα τα παιδιά αυτά τα 4 χρόνια δεν γίνεται να περιγραφούν. Το ότι έχω δημιουργήσει δύο «κολλητούς» από εκεί και ότι έχω κρατήσει επαφή με τους περισσότερους νομίζω ότι τα λέει όλα. Για να μη γίνουμε μελοδραματικοί, σαφώς και όλο αυτό το καιρό υπήρχαν και κόντρες και τσακωμοί και ότι άλλο… κακό υπάρχει σε μια οικογένεια. Το θέμα είναι ότι από την επόμενη στιγμή τα ξεχνούσαμε όλα και ήμασταν όπως πριν.
Είμαι πολύ περήφανος που υπήρξα μέλος της ομάδας αυτής στο πιο δύσκολο σημείο της που ήταν η αρχή. Προσπαθήσαμε όλα τα παιδιά πάρα πολύ για να του δώσουμε ταυτότητα, προσωπικότητα και να το κάνουμε αυτό που είναι τώρα. και είμαι πολύ χαρούμενος που δείχνει ότι δεν έχει ταβάνι.
Για ότι πέρασα όλο αυτό τον καιρό, ευχαριστώ Contra. Και επειδή δεν φοβάμαι μήπως ξεχάσω κανέναν: Πολλά ευχαριστώ στους Κωστή Πετρόπουλο, Βασίλη Παπαχριστοδούλου, Κώστα Ντάλτα, Αγγελο Τόμπρο, Γρηγόρη Χατζηαντωνίου, Δημήτρη Σπυρόπουλο, Σταύρο Καραΐνδρο, Νίκο Μπίνα, Κωνσταντίνο Βασιλόπουλο, Λεωνίδα Παπαδημητρίου, Νίκο Μοναστηριώτη, Νίκο Καλογήρου, Γιάννη Ζωιτό, Νίκο Γιαννόπουλο, Μιχάλη Κακαρούμπα, Κίμωνα Δεμερτζή, Παντελή Λουκίδη, Περικλή Γκανιάτσο, Πανο Κιαπεκάκη, Ομηρο Μπερικέτη, στην Ιουλία που ομόρφαινε τα πρωινά μας, στον Γιάννη Τσατσάκη που μας άφησε για να πάει στην Κρήτη δίπλα στον αγαπημένο του ΟΦΗ, στον Paparazzi που ακόμα γελάμε με την πάρτη του, στον Προπατζή της γειτονιάς που περίμενε πώς και πώς τα προγνωστικά μας, στο ψιλικατζή της γειτονιάς που ποτέ δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε!!!
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Εξάλλου τα παιδιά ξέρουν πως φημίζομαι για τα μεγάλα μου κείμενα. Αλλά νομίζω ότι δεν είναι εύκολο για πρακτικούς λόγους. Απλά θα ήθελα να αναφέρω επιγραμματικά 2-3 περιπτώσεις.
Τα δελτία ειδήσεων που έκανα στον Ρυθμό από τα γραφεία του σάιτ στην εκπομπή του Γιάννη Σεμιτέκολο. Ξεκινούσαμε να μιλάμε για μπάλα και τελειώναμε θαυμάζοντας τις γυναίκες!!! Μέχρι και κοπέλα είχα βρει από αυτή την διαδικασία. Ακροάτρια που είχε… ερωτευτεί την φωνή μου. Θυμάστε;
Το ότι ξενυχτήσαμε να κάνουμε live το πιο άθλιο Copa America όλων των εποχών! Με όλα τα μεγάλα ονόματα να έχουν δηλώσει ότι δεν θα αγωνιστούν και όμως εμείς είχαμε τη φαεινή ιδέα να το καλύψουμε σαν κάτι πρωτοποριακό. Μπορεί μπαλίτσα να μην είδαμε αλλά τα γέλια που ρίξαμε τα βράδια των αγώνων είναι αξέχαστα. Αλήθεια ποιος είχε την ιδέα αυτή;
Όλα τα γλέντια, όλα τα ξενύχτια και τα ποτά, όλες τις μάσες που έχουμε ρίξει σαν παρέα όχι μόνο τότε αλλά και τώρα όταν συναντιόμαστε. Καλώς η κακώς το κλίμα της παρέας που υπήρχε τότε δεν πρόκειται να βρεθεί κάπου αλλού.
Χρόνια πολλά λοιπόν και που ξέρεις; Στο μέλλον μπορεί οι δρόμοι μας να συναντηθούν ξανά. Πάντα θα βλέπω με τις καλύτερες των προθέσεων το σάιτ γιατί ακόμα θεωρώ πως είμαι μέρος του. Η περίοδος αυτή ήταν από τις πιο σημαντικές όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά με τις φιλίες που έκανα.
ΥΓ: H καλύτερη «είδηση» που δημοσιεύτηκε όσο ήμουν στο σάιτ ήταν ότι ο Ρέτζι Μίλερ πήρε μεταγραφή στη Δάφνη!!!!! Θυμάμαι Νίκο;
Ραντεβού λοιπόν τώρα σε κάποιο καλοκαιρινό γάμο που έρχεται…
Νίκος Ντελαλής
Το Contra είναι εσείς! Στείλε και εσύ το κείμενό σου για τα 10 χρόνια του Contra.gr στο [email protected], με την (απαραίτητη) ένδειξη ” Για τα 10 χρόνια του Contra.gr” και θα δημοσιευθεί στη στήλη .
Με την υπογραφή…
