Από συνήθεια…

“Πάμε γερά!!! Μην αφήνετε ελεύθερο τον Ριβάλντο!!!”

“…..”

“Μην αφήνετε αμαρκάριστο τον Ριβάλντο!!!”

“Κόουτς… Μαζί σου είμαι…”

“Ρε Τάκη με εμάς είσαι!”

Ένας κυνηγός πάει σαφάρι στην Αφρική και παίρνει μαζί το σκύλο του. Ενώ ο σκύλος περιφέρεται στη ζούγκλα, βλέπει μια λεοπάρδαλη να κατευθύνεται προς το μέρος του, φανερά πεινασμένη.
– “Ωχ μπλέξαμε!”, σκέφτεται ο σκύλος.
Τότε βλέπει κάτι κόκαλα και αρχίζει να τα ροκανίζει με την πλάτη γυρισμένη στην λεοπάρδαλη. Ενώ εκείνη είναι έτοιμη να του χιμήξει, ο σκύλος λέει:
– “Μμμμ… Πολύ νόστιμη αυτή η λεοπάρδαλη. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άλλες εδώ τριγύρω…”
Η λεοπάρδαλη παγώνει, και εξαφανίζεται πίσω από κάτι δέντρα.
– “Λίγο έλειψε να την πατήσω”, λέει, “αυτός ο σκύλος θα μ’έτρωγε…”
Ένας πίθηκος, παρακολουθώντας όλο το σκηνικό από ένα δέντρο, σκέφτεται ότι μπορεί να εξασφαλίσει την εύνοια της λεοπάρδαλης και να γλιτώσει το τομάρι του εξηγώντας της αυτό που είχε συμβεί. Πάει προς το μέρος της και εξηγεί τα πάντα. Η λεοπάρδαλη, έξαλλη για την κοροϊδία, λέει στον πίθηκο:
– “Ελα, πίθηκε. Ανέβα στη ράχη μου να δεις από κοντά τι πρόκειται να πάθει ο σκύλος!!”
Ο σκύλος βλέπει τη λεοπάρδαλη να έρχεται προς το μέρος του με τον πίθηκο καβάλα.
– “Τι θα κάνω τώρα;” σκέφτεται.
Κάθεται, λοιπόν, με την πλάτη γυρισμένη στους δυο. Όταν η λεοπάρδαλη και ο πίθηκος έχουν πλησιάσει αρκετά, ο σκύλος μουρμουράει:
– “Που είναι αυτός ο ηλίθιος ο πίθηκος; Ποτέ δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ! Τον έστειλα πριν από μισή ώρα να μου φέρει άλλη μια λεοπάρδαλη κι ακόμα να φανεί…”

Στο δικαστήριο…
Ο δικαστής προς την ηλικιωμένη κυρία
– Σας παρακαλώ, μπορείτε να μας πείτε την ηλικία σας;
– Φυσικά, κύριε δικαστά, είμαι 91 ετών.
– Μπορείτε να μας πείτε με ηρεμία τι σας συνέβη;
– Καθόμουνα σε μια καρέκλα, στο πεζοδρόμιο, μπροστά στο σπίτι μου, ήταν ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, έκανε ωραίο καιρό. Ένας νεαρός ήρθε και κάθισε δίπλα μου…
– Τον γνωρίζατε;
– Όχι, αλλά μου φάνηκε συμπαθητικός.
– Μετά, τι έγινε;
– Άρχισε να μου χαϊδεύει το μπούτι.
– Και εσείς τον σταματήσατε;
– Όχι, κύριε δικαστά.
– Γιατί, όχι;
– Ε, να, ήταν ευχάριστο. Από τότε που πέθανε ο μακαρίτης ο άντρας μου, εδώ και τριάντα χρόνια, κανένας δεν μου είχε κάνει τέτοια χειρονομία.
– Μετά;
– Μετά άρχισε να μου χαϊδεύει το στήθος.
– Τού ζητήσατε να σταματήσει;
– Όχι.
– Γιατί, όχι;
– Να, κύριε δικαστά, αυτά τα ερεθιστικά χάδια σαν να μου έδωσαν νέα ζωή, χρόνια είχα να νοιώσω έτσι.
– Μετά;
– Νοιώθοντας λοιπόν πολύ σέξι, άνοιξα τα γέρικα μπούτια μου και του είπα: Νεαρέ, πάρε με, κάνε με δική σου!
– Και αυτός τι έκανε, σας έκανε δική του;
– Κάθε άλλο! άρχισε να φωνάζει Πρωταπριλιά! Πρωταπριλιά! χαχανίζοντας και τότε πήγα μέσα, πήρα το περίστροφο του άντρα μου και το καθάρισα το καθίκι!

Τώρα μπορούμε να τα λέμε και από το blog του Paparazzi!

Κάντε κλικ!

Με την υπογραφή…