Από το Μάτριξ στην πραγματικότητα
Ξεκάθαρα τα συζητούσαμε στο κείμενο πριν από τους δυο ημιτελικούς, ξεκάθαρα νομίζω πως συνέβησαν τα πράγματα και στο χορτάρι. Δεν είδαμε κάτι που δεν περιμέναμε στα δύο ενενηντάλεπτα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως ήταν βαρετά ματς. Φυσιολογική εξέλιξη, πρόκριση αυτού που είχε το αβαντάζ πριν από τη σέντρα, δεν συνεπάγεται βαρεμάρα, ούτε έλλειψη συγκινήσεων.
Πριν από τα παιχνίδια σάς έγραφα για φαβορί κι αουτσάιντερ, με βάση το πόσο κάθε ομάδα μπορεί να βελτιωθεί και να πάρει την πρόκριση στον τελικό.
Η Ουρουγουάη ήταν η πρώτη που αποχαιρέτησε κι ήταν απολύτως λογικό. Δυνάμεις δεν υπήρχαν, πρωταγωνιστής πλην του Φορλάν δεν εμφανίστηκε, Λουγκάνο και Σουάρες δεν μπορούσαν να αγωνιστούν, το έργο δεν θα μπορούσε να είναι και πολύ διαφορετικό. Το ωραίο ήταν πως είπαν αντίο με τρόπο ταιριαστό. Δεν τα παράτησαν κι ισοφάρισαν με τον μόνο τρόπο που είχαν, με χτύπημα του Φορλάν. Βρέθηκαν στο 3-1, αλλά δεν διασύρθηκαν, αντίθετα στο τέλος μείωσαν σε 3-2 και μας χάρισαν μερικά λεπτά αγωνίας. Βέβαια, στην αγωνία συνέβαλε και το γεγονός πως ο σπίκερ από της ΝΕΤ, που περιέγραφε από το στούντιο, για κάποιο λόγο πίστεψε πως ο αγώνας έληξε.
Ο διαιτητής σφύριξε, σήκωσε το ένα χέρι για να δείξει πως η μπάλα χτύπησε σε χέρι κι έχει δώσει φάουλ. Ο σπίκερ ψήθηκε πως το ματς τελείωσε κι άρχισε την αποφώνηση, να μιλάει για τη μεγάλη πρόκριση της Ολλανδίας, κτλ. Το τρομερό είναι πως δεν του έκανε καμία εντύπωση πως δεν έβλεπε παίκτες να πανηγυρίζουν, τα πλάνα που “έντυνε” με τη φωνή του δεν ήταν πανηγυρικά.
Τον διαιτητή βλέπαμε να βγάζει κάρτα, τον Φαν Μπόμπελ να διαμαρτύρεται, αγωνία στους πάγκους, κτλ. Ούτε φυσικά έπεσαν οι παίκτες κάτω, ούτε μπήκαν μέσα οι αναπληρωματικοί. Το ματς παιζόταν κανονικά και φυσικά συνεχίστηκε μετά την εκτέλεση του φάουλ, προς μεγάλη έκπληξη του σπίκερ. Βλέπετε, η δική του εκδοχή της πραγματικότητας ήταν πως το παιχνίδι έληξε κι ο Φαν Μπόμπελ αντί να πανηγυρίζει που πέρασε στον τελικό, διαμαρτύρεται για μια κίτρινη. Σας το είχα πει και πριν αρχίσει η διοργάνωση, άλλο Μουντιάλ γίνεται, άλλο μας λένε ότι γίνεται.
Αφήνουμε το Μάτριξ της ΝΕΤ, επιστρέφουμε στην πραγματικότητα. Η εικόνα του ημιτελικού της Τετάρτης μας επιβεβαίωσε 100%. Οι σκέψεις πριν από το Γερμανία – Ισπανία έλεγαν τα εξής: “Πέρα από το ταβάνι στην προσωπική απόδοση και την απουσία του Μίλερ, το έξτρα πρόβλημα της Γερμανίας είναι πάνω απ’ όλα ο αντίπαλος. Στα ματς με Αγγλία κι Αργεντινή, όποιος Γερμανός γινόταν κάτοχος της μπάλας είτε έψαχνε με μακρινή μπαλιά την αντεπίθεση ή την ξεκινούσε με δική του κατεβασιά. Οι Ισπανοί αυτά δεν τα επιτρέπουν, τα περιορίζουν στο ελάχιστο. Δύσκολα θα βρεθούν οι χώροι για τρεξίματα με την μπάλα, ακόμα πιο δύσκολα θα δράσει ο Κλόζε ή ο Ποντόλσκι. Πουγιόλ και Πικέ δεν είναι ούτε Ντεμικέλις ούτε Άπσον”.
Όχι πως ήταν δύσκολο να το φανταστεί κανείς, αλλά η εικόνα του ημιτελικού ήταν αυτή ακριβώς. Ελάχιστοι κίνδυνοι για τους Ισπανούς, η μπάλα συνέχεια στα πόδια τους γι’ αυτό το διαρκές, το εξαντλητικό ψάξιμο για τον τρόπο να ανοίξει το σκορ. Το δικό τους πρόβλημα ήταν να φτιάξουν φάσεις απέναντι στο “όλοι πίσω” της Γερμανίας. Πριν από το ματς λέγαμε πως τους δυσκολεύει το ντεφορμάρισμα του Τόρες, αλλά και χωρίς αυτόν “υπάρχει το plan b, η σύνθεση που είχε στο τελευταίο τέταρτο στον αγώνα με την Παραγουάη”.
Όπερ κι εγένετο, με τον Πέδρο να παίρνει φανέλα βασικού, να στέλνει τον Βίγια στον κορυφή και μαζί με τους Τσάβι κι Ινιέστα να παίζουν μπροστά από Αλόνσο και Μπούσκετς. Πέντε χαφ που έλεγχαν πλήρως το ματς, έψαχναν την ευκαιρία και παράλληλα δεν επέτρεπαν στους Γερμανούς να κάνουν στην κόντρα τα όργια που έκαναν απέναντι σε Αγγλία κι Αργεντινή. Πολλές πάσες, ασταμάτητη κίνηση χωρίς μπάλα, συστηματικό ανέβασμα των ακραίων μπακ όταν αυτό απαιτείται, στραγγάλισμα του αντιπάλου, πρωτοφανής (για τέτοιο επίπεδο) επίδειξη υπεροχής.
Μόνο αυτοί μπορούν μέσα σ’ ένα 90λεπτο να “μικρύνουν” έτσι μια ομάδα. Δεν άλλαξε η Γερμανία, δεν ήταν αγνώριστη, δεν έπαιξε κατένατσιο, όπως έλεγαν μετά τον αγώνα στην εκπομπή της ΝΕΤ, τρελαίνοντας τον κόσμο που τους βλέπει. Η Γερμανία ήταν αυτή που ήταν σε όλο το τουρνουά, ο αντίπαλος άλλαξε. Κι είναι τόσο ανώτερος, είναι τόσο πειστικές οι απαντήσεις που έχει σε όλα, που η ομάδα που έχει ρίξει δύο τεσσάρες έπρεπε απλώς να αρκεστεί σε έναν τιμητικό αποκλεισμό.
Τυπική Ισπανία. Ή μάλλον, τυπική Μπαρτσελόνα. Γι’ αυτήν, λοιπόν, την Μπαρτσελόνα, τη μεγάλη πρωταγωνίστρια του Μουντιάλ, θα τα πούμε αύριο.
