Αποκαθήλωση τώρα η άκυρη εκκίνηση;

“Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ευτυχώς μάλλον δεν θα χρειαστεί να υπομείνει πολύ ακόμη τους αντιποδοσφαιρικούς Ελληνες του Οτο”, γερμανική εφημερίδα
“Die Zeit”, 11/6/2008.

“Αγαπητοί Ελληνες λατρεύουμε τη χώρα σας και τη φιλοξενία του υπέροχου λαού σας, αλλά αλλάξτε επιτέλους τον τρόπο παιχνιδιού σας, δεν αντέχεται άλλο”, Rainer Holzschuh, αρχισυντάκτης “Kicker”, 10.6.2008.

“Ο Οτο Τσιμεντίδης έσπασε”, “Frankfurter Allgemeine”, 11.6.2008.

“Με 50 πάσες στην άμυνα και επτά αμυντικούς να προσέχουν 1,5 επιθετικό δεν κερδίζεις αγώνα”, Γιάννης Αμανατίδης, μετά τη λήξη του αγώνα στο “ARD”.

Διαλέξαμε εσκεμμένα τη γνώμη ότι πιο έγκυρων μέσων εξ όσων υπάρχουν στη Γερμανία, οπότε μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τι γράφει και ο “κίτρινος” Τύπος της χώρας.

Μετά το ματς κατά της Αρμενίας είχαμε προειδοποιήσει για τις διαθέσεις πολλών απέναντι στην Εθνική ομάδα, αναφέρονται τον συνάδελφο της “Bild”. Τα περισσότερα “πυρά” από τους συμπατριώτες του δέχεται πλέον ο Οτο Ρεχάγκελ, ως μια καθυστερημένη εκδίκηση τόσο για το 2004, όσο και ιδίως (ο Γερμανός δεν ξεχνά ποτέ αν του κάνεις κάτι αρνητικό) για την άρνησή του να αναλάβει τότε την “νάτσιοναλμανσαφτ” παραμένοντας στην Ελλάδα. Δηλαδή στο στιλ “κάναμε λάθος τότε που τον θέλαμε, αλλά ευτυχώς δεν μας ήρθε γιατί θα παίζαμε ‘παλαιολιθικό’ ποδόσφαιρο, ενώ έκτοτε παίζουμε επιθετικά”.

Οποιος νομίζει ότι οι “περιμένοντες στη γωνία” βρίσκονται μόνο εκτός Ελλάδας, ας γνωρίζει ότι το ίδιο προσωπικό μένος κατά Οτο υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο στη Γερμανία και αρκετοί υμνητές του περιμένουν την ευκαιρία.

Δεν γνωρίζω ποιανού ιδέα ήταν αυτό το κάτι σε τείχος στην άμυνα και τον Καραγκούνη σαν περιστασιακό αριστερό εξτρέμ, που συνάμα έλειπε ως αποδέκτης στο κέντρο. Γεγονός είναι ότι το δοκιμάσαμε, την πατήσαμε άσχημα, άρα καιρός να το αφήνουμε στην άκρη και να πάμε σε αυτά που ξέραμε από πριν.

Μπορεί εν μέρει να δώσαμε σε όλους το δικαίωμα να μας χλευάζουν και να μας αποδοκιμάζουν όπως από το 25ο λεπτό του ματς κατά των Σουηδών, αλλά στο χέρι των παικτών και του Οτο είναι να αποδείξουν ότι υπάρχουν ακόμη. Αρχής γενομένης από το Σάββατο κατά των επίσης “λαβωμένων” από την πρεμιέρα Ρώσων, κάτι που τους κάνει ακόμα πιο επικίνδυνους.

Θεωρούμε ότι η ομάδα και το σύστημα με τρεις επιθετικούς που αγωνίστηκε τον τελευταίο 1,5 χρόνο θα βελτίωνε αφάνταστα την αγωνιστική εικόνα της ομάδας, όσο κι αν το ρίσκο κάποιου γκολ στην άμυνα θα μεγάλωνε. Ο Ρεχάγκελ αδίκησε κατά κάποιον τρόπο τα παιδιά του την Τρίτη εγκαταλείποντας φαινομενικά ανεξήγητα αυτό που ήταν η δύναμή μας, το παιχνίδι από τα άκρα με Σεϊταρίδη-Χαριστέα δεξιά και Τοροσίδη-Αμανατίδη αριστερά (σ.σ. “είμαι μόνος σε όλη την πλευρά”, φάνηκε από τα χείλη του Τόρο κάποια στιγμή στο πρώτο μέρος).

Ενδιαφέρον, πάντως, θα έχει αν ο Οτο δώσει τόπο στην οργή η σιωπηρά θέσει εκτός ομάδας τον Αμανατίδη για τη δριμεία κριτική του, που μεν είναι απολύτως δικαιολογημένη αγωνιστικά, αλλά ίσως δημοσιοποίησε σε λάθος χρόνο με την ένταση και απογοήτευση του ματς ακόμη νωπή. Συν τοις άλλοις, ως λύσεις αρχικής ενδεκάδας υπάρχουν και οι Σαμαράς-Σαλπιγγίδης, αντί ενός από την άμυνα και με τον Καραγκούνη στο γνώριμο ρόλο.

Πάντως ούτως ή άλλως το ματς του Σαββάτου είναι καθοριστικό γιατί το αποτέλεσμά του θα κρίνει αν απλά κάναμε άκυρη εκκίνηση ή ξεκίνησε η ώρα της αποκαθήλωσης με τον πιο σκληρό τρόπο για Οτο και παίκτες.

ΥΓ: Οπως του είχα υποσχεθεί, αναζήτησα τον πικρόχολο συνάδελφο της “Bild” και υπέμεινα το αχώνευτο και σαρδόνιο χαμόγελο ικανοποίησής του όσο και τα ακόμη… καλύτερα λόγια του. Στο χέρι ή καλύτερα στα πόδια των διεθνών είναι να του το ανταποδώσω έγκαιρα.

Γιώργος Βαβρίτσας