Απομυθοποίηση

Mε τις συνθήκες που πήγε ο ΠΑΟΚ να αγωνιστεί στο “Aμστερνταμ Αρίνα” το αποτέλεσμα που πέτυχε φτάνει στα όρια του θριάμβου. Σε κάθε θεωρητική ανάλυση προ των αγώνων μπαίνουν στο τραπέζι τα δύο βασικά δεδομένα: μπάτζετ ομάδας και ποιότητα του ρόστερ. Η θεωρία όμως από την πράξη διαφέρει απίστευτα. Μπορεί όπως έλεγε ο Παναγούλιας στο ποδόσφαιρο “ο γάμος και η κηδεία να συνορεύουν”, αλλά πολλές φορές απέχει χιλιόμετρα το αποτέλεσμα ενός αγώνα από τη θεωρητική του προσέγγιση.

Ο “Δικέφαλος” έκανε πολύ καλά τη μισή δουλειά του, παρότι στα πρώτα 45 λεπτά με την απόδοση του ανέβασε πολλές φορές την πίεση των φίλων του.

Μετά από κάθε παρόμοιο αποτέλεσμα αρχίζει η ρητορεία περί της αξίας των θριαμβευτών και το ευρωπαϊκό DNA της ομάδας. Στην επιτυχία όλα επιτρέπονται και κανείς δεν θα σου κάνει μήνυση γι’ αυτά που λες. Ακόμη κι αυτοί που διαφωνούν, στη χειρότερη περίπτωση, ακούγοντας ή διαβάζοντας υπερβολικές απόψεις απλώς κουνούν το κεφάλι τους συγκαταβατικά. Το θετικό αποτέλεσμα λειτουργεί πάντα σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ…

Προσωπικά δεν πιστεύω ούτε στην ευρωπαϊκή αύρα μίας ομάδας ούτε στο DNA του νικητή. Αν υπήρχαν όλα αυτά, ο ΠΑΟΚ δεν θα διασύρονταν για παράδειγμα από τους ψαράδες της Βαλερένγκα στον πρώτο αγώνα ούτε από την Χερεμφέϊν.

“Ντόπα” η Ευρώπη

Ολα στήνονται πάνω στο κίνητρο. Και τα ευρωπαϊκά παιχνίδια αποτελούν “ντόπα” για όλους του αθλητές. Είναι άλλο να παίζεις μεταξύ γνωστών και φίλων κόντρα στον Λεβαδειακό σ’ ένα γήπεδο χωράφι κι άλλο απέναντι σε μία από τις διασημότερες ομάδες της Ευρώπης και σ’ ένα από τα καλύτερα γήπεδα του κόσμου. Οι συνθήκες του αγώνα “φτιάχνουν” τους ποδοσφαιριστές.

Ο παίκτης δεν θέλει περισσότερα κίνητρα για να αντιδράσει και να προσπαθήσει για το καλύτερο. Ο,τι δηλαδή έκανε ο ΠΑΟΚ από τη στιγμή που βρήκε τα πατήματα του στο β’ ημίχρονο. Τότε που κατάλαβε ότι οι απέναντι δεν είναι μία ομάδα που οι ποδοσφαιριστές της έχουν δύο κεφάλια και τέσσερα πόδια. Αυτά μπορεί δύο δεκαετίες πριν να κυκλοφορούσαν στο μυαλό των εγχώριων ποδοσφαιριστών, αλλά πλέον τα πράγματα έχουν υπεραπλουστευτεί.

Οι ελληνικές ομάδες που μας εκπροσωπούν στην Ευρώπη έχουν ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν σε υψηλό επίπεδο και έχουν απομυθοποιήσει σημαντικά ονόματα αντιπάλων που βρίσκουν απέναντι τους μέσα στις τέσσερις γραμμές. Από εκεί και πέρα αν έχουν δίπλα τους και πέντε έξι ικανούς συμπαίκτες, δεν θέλει πολύ να έρθουν τα πάνω κάτω. Α, και λίγη τύχη στις κακές στιγμές χρειάζεται. Απ’ αυτή που είχε ο ΠΑΟΚ στο α’ ημίχρονο του αγώνα με τον Αγιαξ.

Ετσι “κόβονται” και “ράβονται” οι αγωνιστικές διαφορές μεταξύ των ομάδων κι έρχονται αποτελέσματα τα οποία, συγκρίνοντας το μπάτζετ, το ρόστερ και τις υποδομές των δύο ομάδων, δεν σου βγαίνουν με τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό ή τον Αρη, η ιστορία των οποίων στην Ευρώπη έχει μικρούς ή μεγάλους θριάμβους.

Στο κάτω κάτω όμως αυτή είναι η γοητεία του ποδοσφαίρου. Γιατί αν ήταν να κερδίζουν τα μπάτζετ και τα ρόστερ των ομάδων οι αγώνες θα παίζονταν σε αίθουσες συσκέψεων.

Βεβαίως κάτι τέτοιες επιτυχίες επειδή μοιάζουν με… ψέμα, έχουν κοντά πόδια και μικρή διάρκεια. Δεν παύουν όμως να είναι επιτυχίες πρώτου μεγέθους. Γι’ αυτό την ισοπαλία στο Αμστερνταμ δικαιούνται να τη γιορτάζουν οι ΠΑΟΚτσήδες.