Άρης-Μπενφίκα: 0-1: Η 10η αποτυχημένη τακτική προσέγγιση του Κατσαβάκη

Η δεύτερη ομάδα των αετών της Λισαβόνας επικράτησε ευκολότερα από ότι δείχνει το τελικό 1-0. Στα φιλικά, βέβαια, δε μετράει το αποτέλεσμα. Δε μπορούμε, όμως, να παραβλέψουμε ότι ο Άρης μένει χωρίς νίκη για 10ο συνεχόμενο παιχνίδι. Η ομάδα είναι, ακόμα, απροετοίμαστη. Για την ακρίβεια, δεν έχει επιθετικό προσανατολισμό. Είναι μπερδεμένη λόγω των αγωνιστικών επιλογών του Κατσαβάκη. Σα να μην έφτανε αυτό, το κλίμα στα αποδυτήρια είναι κακό και η αρνητική ψυχολογία αποτυπώνεται στο γήπεδο.

2 γκολ σε 10 παιχνίδια

Φέτος, ο Άρης είναι συνώνυμο της επιθετικής αφλογιστίας. Η εύκολη απάντηση για την αιτία του προβλήματος είναι η απουσία καθαρόαιμου killer επιθετικού. Η ουσία, όμως, είναι ότι η μπάλα δε φτάνει καν στην περιοχή του αντιπάλου. Ο Άρης «κολλάει» διότι οι οργανωμένες επιθέσεις είναι στην πραγματικότητα ανοργάνωτες:

* τα μπακ δεν προωθούνται και δεν παίζουν overlap με τα εξτρέμ. Ως αποτέλεσμα, δε δημιουργούνται συνθήκες αριθμητικής υπεροπλίας στις πτέρυγες. Καθίσταται, επομένως, εξαιρετικά δύσκολη η διενέργεια στοχευμένων γεμισμάτων προς την περιοχή

* τα εξτρέμ δεν έχουν συγκεκριμένο ρόλο. Οι συχνές αλλαγές θέσεων αποπροσανατολίζουν τους μέτριους επιτελικούς, οι οποίοι εν τέλει δεν παίζουν ούτε «στη γραμμή» αλλά ούτε συγκλίνουν προς τον άξονα

* ο άξονας είναι επιθετικά ανύπαρκτος. Δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής με ικανότητα να κουβαλήσει τη μπάλα, να ελέγξει το ρυθμό, να δώσει την πρώτη πάσα, να συνδυαστεί σε κλειστό χώρο με τους συμπαίκτες του και να τριπλάρει τον αντίπαλο δημιουργώντας τρικυμία στην αντίπαλη άμυνα

* τα σέντερ μπακ απλώς διώχνουν στα τυφλά. Η ανάπτυξη ξεκινάει από τα μετόπισθεν. Για την ακρίβεια, στον Άρη καταστρέφεται από τα μετόπισθεν. Δεν υπάρχει καμία τροφοδότηση προς τα αμυντικά χαφ ή τα εξτρέμ, διότι οι αμυντικοί αισθάνονται ανασφάλεια και είναι μέτριοι ποιοτικά με τη μπάλα στα πόδια

* η ομάδα δεν πιέζει ψηλά, παρά το γεγονός ότι θεωρητικά αποτελείται από «φρέσκους» νεαρούς παίκτες

Φυσικά, στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει μόνο η οργανωμένη επίθεση αλλά και η «δουλεμένη αντεπίθεση». Ο Κατσαβάκης, όμως, δεν την προτιμά καθώς θεωρεί ότι οι ποδοσφαιριστές στερούνται ταχυδύναμης και ικανότητας να παίξουν σε κενό χώρο. Η ομάδα είναι, δηλαδή, εγκλωβισμένη στη μετριότητα του roster και τη μονοδιάστατη προσέγγιση του προπονητή.

Δύο πολύτιμες προσθήκες

Ο Πουλίδο αποκτήθηκε ως κεντρικός αμυντικός. Ωστόσο, στον φετινό Άρη, οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής διαθέτει στοιχειώδη ικανότητα με τη μπάλα στα πόδια «απαγορεύεται» να «χαραμίζεται» στα μετόπισθεν. Η παρουσία του υγιούς Πουλίδο στα αμυντικά χαφ αναμένεται να προσφέρει τη δυνατότητα να «μοιραστεί» το παιχνίδι με 20άρες πάσες και να τροφοδοτηθούν τα εξτρέμ «με τη μία». Τουλάχιστον, θα βελτιωθεί στοιχειωδώς η αποτελεσματικότητα στην ανάπτυξη.

Ο Αγκάνθο δε μπορεί να κριθεί αντικειμενικά, αλλά οι τοποθετήσεις του παραπέμπουν σε ποδοσφαιριστή που «γνωρίζει τη θέση». Αναγκαστικά, ο Άρης οφείλει να επενδύσει στον νεοαποκτηθέντα ώστε να καταφέρει να «βρει δίχτυα» από οργανωμένη προσπάθεια. Δυστυχώς, οι νεαροί Έλληνες απέδειξαν σε 10 παιχνίδια ότι αδυνατούν να προσφέρουν ελπίδες για τη φετινή χρονιά.

Συμπέρασμα:

Δε χωρά αμφισβήτηση ότι το roster του Άρη είναι ρηχό, μέτριο, άπειρο και απλήρωτο. Εκεί ακριβώς χρειάζεται ο προπονητής: για να προσφέρει κίνητρο, να πάρει το 100% από τους ποδοσφαιριστές και να τους κατανείμει εφικτούς αγωνιστικούς ρόλους. Χρόνος υπάρχει ακόμα, αρκεί να αντιληφθούν άπαντες το καμπανάκι που χτύπησε για 10η φορά. Καμία ομάδα δεν έχει μέλλον, όταν δε βελτιώνεται από παιχνίδι σε παιχνίδι.