Αριθμών συνέχεια: Έλλειψη σχεδίου
Το χθεσινό κείμενο, λοιπόν, προκάλεσε συζήτηση, αντιδράσεις και προβληματισμούς. Καλό είναι αυτό, γιατί μπορούμε να συνεχίσουμε την κουβέντα σήμερα, να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα και να κάμψουμε τις όποιες αντιδράσεις, για όσους βέβαια είναι πρόθυμοι να διαβάσουν με καθαρό μυαλό.
Σέντρες
Στα σχόλια κάτω από το χθεσινό κείμενο κάποιοι βρήκαν υπερβολική και λανθασμένη την κουβέντα για τις πολλές σέντρες που κάνει ο Ολυμπιακός. Ένας μάλιστα σημείωσε πως πέρσι οι ερυθρόλευκοι είχαν κατά μέσο όρο 33 γεμίσματα στην περιοχή, ένα λιγότερο από τον φετινό μέσο όρο του 34. Ισχύει, αυτό το ήταν το περσινό νούμερο. Αντίστοιχα, ο Ολυμπιακός το 2011 είχε κατά μέσο όρο 24 γεμίσματα κι ο Παναθηναϊκός το 2010 είχε 27.
Το θέμα δεν είναι ο μεγάλος φετινός αριθμός, αλλά το γεγονός πως συνδυάζεται με παραγωγικότητα που παίρνει πάρα πολλά γκολ από στημένες φάσεις και πολύ λίγα από την κανονική ροή του παιχνιδιού.
Το έγραψα άλλωστε ξεκάθαρα, για όποιον ήθελε να το διαβάσει: “Σίγουρα όλα αυτά έχουν να κάνουν πολύ με την φύση του πρωταθλήματός μας. Στην συντριπτική πλειοψηφία των 30 αγώνων της Σούπερλιγκ, ο Ολυμπιακός έχει να αντιμετωπίσει ομάδες που τον περιμένουν στο μισό γήπεδο ή ακόμα και πιο χαμηλά, μέσα στην περιοχή τους. Αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα από τα πρωταθλήματα που βάλαμε στην σύγκριση. Λογικό είναι να χρειάζονται πολλές σέντρες, λογικό είναι να δουλευτούν τα στημένα, για να δώσουν λύσεις. Ειδικά ο μεγάλος αριθμός των γεμισμάτων ανά αγώνα μπορεί εύκολα να αποδοθεί εν πολλοίς στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο Ολυμπιακός.”
Για να το λύσουμε, λοιπόν, το θέμα δεν είναι από μόνα τους τα 34 γεμίσματα ανά αγώνα, αλλά το γεγονός πως αυτή είναι σχεδόν η μοναδική επιθετική λύση, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στο πως έρχονται τα γκολ του Ολυμπιακού μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα. Και πέρσι ήταν μεγάλο το νούμερο (για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια), αλλά ο τρόπος παραγωγής παιχνιδιού πολύ διαφορετικός. Πάμε παρακάτω για να το δούμε και με νούμερα.
Στημένες φάσεις και open play
Εκτός από τα γεμίσματα, είδαμε και το πως έρχονται τα γκολ. Μέχρι τώρα ο Ολυμπιακός παίρνει το 41% (16) των γκολ από στημένες φάσεις και μόλις το 44% (17) στην κανονική ροή του αγώνα. Σε μια προσπάθεια να δούμε πόσο ασυνήθιστο είναι αυτό για ομάδα που προηγείται, είδαμε τα αντίστοιχα νούμερα των πρωτοπόρων στα πέντε μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης. Στο γράφημα που ακολουθεί είδαμε πως καμία εξ αυτών δεν παίρνει τόσα πολλά από τις στημένες φάσεις και τόσο λίγα από το open play.
Κάποιοι, λοιπόν, είπαν πως δεν είναι σωστό να συγκρίνουμε τον Ολυμπιακό με ομάδες τύπου Γιουνάιτεντ, Μπαρτσελόνα, Μπάγερν, Γιουβέντους, κτλ. Όμως η λογική δεν ήταν να συγκριθούν οι ερυθρόλευκοι με πολύ μεγαλύτερες ομάδες, αλλά να δούμε πως είναι πρωτοφανές ο πρωτοπόρος κι επίδοξος πρωταθλητής να έχει τέτοια νούμερα, ανεξαρτήτως της λίγκας που παίρνει μέρος.
Σε κάθε περίπτωση, για όσους θεωρούν πως δεν είναι σωστή η σύγκριση, πάμε να δούμε αριθμούς που αφορούν μόνο την Σούπερλιγκ, κοιτώντας τα τρία τελευταία πρωταθλήματα και την συγκομιδή των ομάδων που τα κατέκτησαν.
Αν λοιπόν κάποιος ενοχλήθηκε που χαρακτηρίσαμε “πρωτοφανή” τα νούμερα που έχει μέχρι στιγμής ο φετινός Ολυμπιακός, επειδή τα συγκρίναμε με άλλα πρωταθλήματα, πως του φαίνονται αυτά; Και οι τρεις ομάδες που πήραν τα τελευταία πρωταθλήματα στην Ελλάδα είχαν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες συνθήκες: κλειστές άμυνες, ομάδες να τους περιμένουν στο μισό γήπεδο, ανάγκη για νίκες παντού, κτλ. Παρόλα αυτά, στο τέλος το κοντέρ έγραψε νούμερα κοντινά μ’αυτά των πρωταθλητών σε όλα τις λίγκες της Ευρώπης.
Και πέρσι τον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε στο μισό γήπεδο τον περίμεναν και τον ανάγκαζαν σε πολλές σέντρες. Παρόλα αυτά, από τα 68 γκολ που πέτυχαν οι ερυθρόλευκοι, τα 49 ήρθαν στην κανονική ροή του αγώνα και μόνο τα 13 από στημένες φάσεις. Το ίδιο και το 2011, όταν από τα 65 τέρματα τα 45 ήταν αποτέλεσμα open play και τα 13 στημένων φάσεων. Παρόμοια νούμερα είχε κι ο Παναθηναϊκός του 2010, παρότι ήταν λιγότερο παραγωγικός: 54 γκολ, 38 στην κανονική ροή, 10 από στημένα.
Αριθμητική ταυτότητα πρωταθλητή
Αυτά είναι τα φυσιολογικά νούμερα για έναν πρωταθλητή, είτε μιλάμε για την Σούπερλιγκ, είτε για την Πρέμιερ, την Πριμέρα, την Μπουνστεσλίγκα. Το ποσοστό των γκολ που έρχονται από στημένα είναι γύρω στο 20% και πολύ σπάνια ξεπερνάει το 30%. Αντίστοιχα τα γκολ που έρχονται στην κανονική ροή είναι γύρω στο 70%, μπορεί να αγγίζουν και το 80%, αλλά σίγουρα είναι ανήκουστο να είναι κάτω από το 50%.
Δεν είναι σύμπτωση, δεν είναι καπρίτσιο των αριθμών. Είναι η αριθμητική ταυτότητα του πρωταθλητή. Έτσι αποτυπώνεται η υπεροχή της εκάστοτε ομάδας που είναι καλύτερη και στο τέλος παίρνει την κούπα. Στην ευκολία του να βρίσκει πολλά γκολ στο open play, γιατί μπορεί να παράγει και να τελειώνει φάσεις, καθαρές ευκαιρίες στην κανονική ροή του αγώνα, ώστε να μην εξαρτάται πολύ από τα στημένα, αφού αυτό είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει μικρομεσαίες ή κακές ομάδες.
Ελπίζω τώρα να είναι κατανοητό κι αδιαμφισβήτητο πως τα νούμερα που έχει (μέχρι στιγμής) ο Ολυμπιακός είναι πρωτοφανή, γιατί είδαμε τα αντίστοιχα των τριών τελευταίων ετών.
Σχέδιο, φιλοσοφία, τακτική
Και για να το κλείσουμε και να πάμε την κουβέντα λίγο παραπέρα, ο καθένας μπορεί τώρα να βρει αλλού “δικαιολογίες” και να πει πως “λείπει ο Μιραλάς, δεν έχει παίξει πολύ ο Ιμπαγάσα, μας παίζουν κλειστά, κτλ”. Θεωρώ πως τα νούμερα που είδαμε από τα τρία προηγούμενα πρωταθλήματα στην Ελλάδα δεν αφήνουν χώρο για τέτοια επιφανειακή προσέγγιση.
Κι επειδή οι ομάδες στην Ελλάδα πάντα έτσι αντιμετωπίζουν τον εκάστοτε δυνατό, η μέχρι τώρα εικόνα εξηγείται με δύο τρόπους: Ή ο Ολυμπιακός δεν έχει ικανούς εκτελεστές και δημιουργούς ή του λείπει το σχέδιο που θα του δώσει πολλές καθαρές ευκαιρίες στο open play σε κάθε αγώνα, ανεξάρτητα του πόσο κλειστά τον αντιμετωπίζουν.
Κι αφού υπάρχουν και ικανοί εκτελεστές και ικανοί δημιουργοί, η απάντηση βρίσκεται στην άκρη του πάγκου. Από μόνοι τους οι παίκτες δεν αρκούν ποτέ. Το θέμα είναι πάντα ο τρόπος παιχνιδιού, η φιλοσοφία, η τακτική που αναδεικνύει την ποιότητα, που είναι δεδομένη όταν μιλάμε για πρωταθλήτρια ομάδα.
Βελτίωση;
Το τι κάνει ο Ολυμπιακός του Ζαρντίμ με την μπάλα στα πόδια το έχουμε θίξει αρκετά νωρίς, όταν γνωρίζαμε τον Πορτογάλο κόουτς. Το είχαμε κοιτάξει στις αρχές Οκτωβρίου, μετά την γκρίνια που ακολούθησε το 1-0 με τον Αστέρα, το ίδιο είχαμε κάνει και μετά το 4-0 επί της Ξάνθης, που για κάποιους ήταν τότε το παιχνίδι που έδωσε απαντήσεις και το κείμενο διαφωνούσε. Η τότε διαφωνία δικαιώθηκε, αφού πέρασαν τρεις μήνες κι ουδέν νεώτερο από το μέτωπο της επιθετικής συμπεριφοράς.
Οι κρίσεις τότε περίμεναν σταδιακή βελτίωση, γιατί το δείγμα ήταν ακόμα μικρό, αλλά ήρθε ο Γενάρης, ξεκίνησε ο δεύτερος γύρος κι ακόμα τίποτα. Τα γκολ από open play εξακολουθούν να έρχονται με το σταγονόμετρο, οι στημένες φάσεις εξακολουθούν να δίνουν λύσεις. Τα ποσοστά είναι τόσο αταίριαστα για πρωτοπόρο κι αήττητη ομάδα που η λογική λέει πως στην πορεία θα βελτιωθούν. Δεν μπορεί, ο Ολυμπιακός θα τελειώσει με πάνω από 50% των γκολ να έρχονται στην κανονική ροή του αγώνα, το ποσοστό των στημένων θα πέσει στα επόμενα 13 παιχνίδια.
Όμως, ο,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, δεν θα αλλάξει την εικόνα που υπάρχει και καταγράφεται τώρα, μετά από 17 αγώνες πρωταθλήματος. Κι αν δεν βελτιωθεί δραστικά το σχέδιο κι η τακτική, βλέπω να κάνουμε την ίδια κουβέντα στο τέλος της σεζόν.
ΥΓ1: Τα επίσημα νούμερα του περσινού Ολυμπιακού τον έχουν με 70 γκολ ενεργητικό, μετρώντας το 0-3 άνευ αγώνος για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο “Σπύρος Λούης”. Επειδή αυτά τα τρία γκολ δεν μπήκαν ποτέ, θεώρησα πιο σωστό στην καταμέτρηση να προσθέσω το γκολ που πέτυχε ο Αμπντούν σ’εκείνο το ματς και να δώσω στον Ολυμπιακό τα 68 που μπήκαν στο χορτάρι κι όχι τα 70 στα χαρτιά.
ΥΓ2: Όσοι θέλουν ακόμα να βρουν αλλού αιτίες και να αμφισβητήσουν πάλι τα συμπεράσματα, ας υιοθετήσουν αυτό: “Στο πρωτάθλημα της κρίσης και της έλλειψης ποιότητας σε όλες σχεδόν τις ομάδες, ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τις πιο καλά οργανωμένες και πιο δυνατές άμυνες των τελευταίων χρόνων”. Αν το πιστέψουν πρώτα οι ίδιοι, μπορεί να βρεθεί και κάποιος άλλος να συμφωνήσει.
ΥΓ3: Η ματιά στα εγχώρια πεπραγμένα του φετινού Ολυμπιακού δεν έχει καμία σχέση με την ανταπόκριση στα διαφορετικά ευρωπαϊκά ζητούμενα, που κρίθηκε και σχολιάστηκε όταν έπρεπε. Ας μην τα συγχέουμε.
Διαβάστε ακόμη:
