Αρρώστια για το μπάσκετ

Ναι λοιπόν, όπως καταλάβατε σήμερα είχαμε πάλι ταξιδάκι. Έπρεπε να γίνει και μία γνωριμία με το γήπεδο των αγώνων, μια προπόνηση εκεί, όσο βολικό κι αν είναι το γυμναστήριο της εδώ περιοχής, πέντε λεπτάκια με τα πόδια από το ξενοδοχείο.

Το γνώριμο σκηνικό στήθηκε, το περιπολικό μπροστά να ανοίγει δρόμο, το πούλμαν από πίσω για να φτάσει η Εθνική χωρίς στάσεις στο Αλίτους. Και φυσικά, στημένα σε παράταξη σε πολλά μέρη πιτσιρίκια με μπάλες του μπάσκετ στα χέρια, να περιμένουν την ευκαιρία για να χαιρετίσουν διάσημους μπασκετμπολίστες, απ’ όποια χώρα κι αν προέρχονται αυτοί. Μιλάμε οι άνθρωποι έχουν αρρώστια με το μπάσκετ…

Το μικρό, αλλά συμπαθητικό γήπεδο του Αλίτους κινείται σε φουλ ρυθμούς. Κόσμος σπεύδει για να διαπιστευτεί, αλλά όλα κυλάνε ρολόι. Άμα το έχεις στο αίμα σου, όπως το έχουν οι Λιθουανοί, θα την κάνεις καλά τη δουλειά. Η όποια κίνηση παρουσιάστηκε στο κέντρο διαπιστεύσεων αλλού είχε τα αίτια. Στο… χάζι που έκαναν οι περισσότεροι στα κορίτσια της διοργάνωσης… Μέχρι που εμφανίστηκε το νοικιασμένο τηλεοπτικό συνεργείο της ΕΡΤ και τα βλέμματα γύρισαν απότομα. Η κοπέλα που κουβαλάει το μικρόφωνο σε κάνει να πεις ότι μια φορά αξίζει τον κόπο και το χαράτσι για την κρατική τηλεόραση.

Κι αφού είδαμε λίγο πολιτισμό, πάλι πίσω στα δάση και τις λιμνούλες. Τα μέλη των αποστολών που δεν έχουν προπόνηση “σφάζονται” πάνω από το μοναδικό μπιλιάρδο του ξενοδοχείου και ο τυχερός με το, πολύ καλό είναι η αλήθεια, καφέ – εστιατόριο δίπλα…, κόβει χρήμα. Το έχουν που το έχουν οι ντόπιοι στέκι, και πού αλλού να πάνε δηλαδή, γέμισε και από τους ξένους τώρα. Για τον λιθουανικό ΦΠΑ πάντως δεν ξέρω, αλλά η πρώτη… κτηνωδία που έγινε από τους Έλληνες, μας άφησε να απορούμε πώς γίνεται να σκας με δέκα ευρώ, όσα δηλαδή οι δικοί μας χρεώνουν τα κουβέρ – ψωμάκι – νεράκι.