Blood Club

Αναρωτηθείτε για μερικά δευτερόλεπτα. Ποιος δεν το περίμενε; Ποιος δεν γνώριζε ότι κάποια στιγμή θα θρηνούσαμε θύματα; Ποιος δεν ήξερε ότι ομάδες οπαδών, καλυμμένες πίσω από τα χρώματα των συλλόγων που υποστηρίζουν, έχουν εδώ και πολλά χρόνια ανοίξει ένα κύκλο βίας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται δαιμονισμένα; Το θέμα δεν είναι ούτε αθλητικό, ούτε καν αστυνομικό… Εμπίπτει στη σφαίρα της κοινωνιολογίας.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Μόνο οι εθελοτυφλούντες και αυτοί που έχουν μάθει να κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους, χύνοντας εκ των υστέρων κροκοδείλια δάκρυα, μπορούν να υποστηρίξουν ότι είχαν άγνοια, ότι βρίσκονταν σε βαθύ σκοτάδι.

Στις μέρες μας, πιο εύκολο είναι να βρεις στο Διαδίκτυο βιντεάκια με οπαδούς να συγκρούονται, παρά κλιπς με την Πάμελα Άντερσον. Η τεχνολογία έχει προχωρήσει. Οι πρωταγωνιστές των επεισοδίων στη Λεωφόρο Λαυρίου δεν είναι άγνωστοι περιθωριακοί που έκλεισαν « ραντεβού θανάτου » σε κάποια σκοτεινά σοκάκια.

Υπάρχουν ιστοσελίδες και forums οπαδών με πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό. Οι επιθέσεις εναντίον των « αντιπάλων» είναι πράξη τιμής. Το να πάρεις το κασκόλ ή τη φανέλα του « εχθρού» είναι τρόπαιο. Και αυτομάτως ανεβαίνεις στα μάτια των συντρόφων». Κάπως έτσι έχει η κατάσταση. Έτσι απλά…

Το περιστατικό με το νεκρό οπαδό μέσα από την τραγικότητα του απλά απογυμνώνει τις υποβόσκουσες αλήθειες μας. Πίσω και κάτω από την πολιτικώς ορθή καθημερινότητα μας υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που έχουν στραφεί στην τυφλή βία προκειμένου να βρουν σκοπό ζωής.

Ανθρώπων που η κοινωνία τους έχει εξωπετάξει, η ανεργία τους μαστίζει, τα ναρκωτικά είναι η «λύση» και η βία αποτελεί τη φωτογραφία δίπλα στην ταυτότητα τους. Τη νέα τους ταυτότητα…

Τη λύση για να σπάσει αυτό το απόστημα ειλικρινά δεν τη γνωρίζω. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί της αστυνομίας δεν έχουν δουλέψει ποτέ. Η βία παράγει βία. Το να κλείσουμε όλα τα γήπεδα, να σταματήσουμε όλα τα πρωταθλήματα, να ρίξουμε στον Καιάδα το οτιδήποτε έχει να κάνει με χώρους συνάντησης οπαδών δεν πρόκειται να οδηγήσει σε αποτέλεσμα. Το ζήτημα δεν είναι ούτε αθλητικό ούτε αστυνομικό.

Το θέμα έχει να κάνει με τη διάρθρωση της κοινωνίας μας. Είναι ώρες που νιώθω ότι αυτοί οι « χρήσιμοι ηλίθιοι » είναι πυρηνικά όπλα στα χέρια των όποιων και όσων εξουσιάζουν. Τους βολεύει η παρουσία τους. Είναι ψηφοφόροι, είναι πελάτες, είναι ο προσωπικός στρατός… Ως σκέψη τρομάζει- και δυστυχώς δεν είναι σενάριο συνωμοσίας.

Το να γίνει λόγος για έλλειμμα παιδείας είναι τουλάχιστον περιττό. Εδώ δεν έχουμε παιδεία στην οδική μας συμπεριφορά (τι πιο απλό) και σκοτωνόμαστε στους δρόμους. Σιγά μην είχαμε στο χώρο των οπαδών…

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όσο κι αν προσπαθώ λύση δεν βρίσκω… Όσο και να σκέφτομαι, πάλι σε σκοτεινή άβυσσο καταλήγω.

ΥΓ: Αν θέλετε να μάθετε τι έγινε την Πέμπτη (29/3) στη Λεωφόρο Λαυρίου δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε την ταινία « Green Str Hooligans». Μια διασταύρωση Trainspotting και Fight Club. Περιθώριο και ανελέητο ξύλο, δήθεν για τιμή και δόξα. Και εκεί στο τέλος θρήνησαν νεκρούς…