Μπορούσαμε περισσότερα

Ναι, αλλά όχι. Υποθέτω πως κάποιοι έτσι θα περιμένατε να δω, αλλά δεν το είδα έτσι απ’τις κερκίδες του “Καραϊσκάκης”. Σ’αυτά τα συμπεράσματα καταλήγεις αν κοιτάξεις μόνο το τελικό σκορ και τις χαμένες ευκαιρίες μετά το 3-1. Όμως, οι κρίσεις δεν πρέπει να βασίζονται μόνο στο αποτέλεσμα ή σε ένα χρονικό διάστημα του αγώνα.

Δεν λέει τίποτα για την επιθετική ικανότητα που έδειξε η Εθνική το γεγονός πως πέτυχε τρία γκολ. Δίκαια τα πετύχαμε, θα μπορούσαμε να έχουμε και τέταρτο γκολ, αλλά θεωρώ πως αυτά δεν συνιστούν απόδειξη καλής επιθετικής λειτουργίας και απόλυτης υπεροχής. Η ψυχρή ματιά λέει πως τον μεγαλύτερο ρόλο τον έπαιξε η εκπληκτική φόρμα του Μήτρογλου, η ικανότητα του Σαλπιγγίδη να προσφέρει πάντα στα κρίσιμα ματς και ο φόβος των Ρουμάνων μπροστά στο (κεκτημένο και διάσημο πια) know-how της ομάδας μας.

Η συνολική επιθετική παρουσία δεν κρίνεται απ’τον ηλεκτρονικό πίνακα. Κρίνεται περισσότερο απ’τις ευκαιρίες, τα “θέλω και μπορώ” στο υπόλοιπο διάστημα, απ’αυτά που έφτιαξες ή προσπάθησες να φτιάξεις. Η Εθνική προσπάθησε να παίξει απ’το πλάι, βασίστηκε στα σόλο του Σαμαρά, έβαλε τον Κατσουράνη πίσω απ’τον φορ, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν κατάφερε πολλά.

Υποθέτοντας πως διαφωνείτε, σας θυμίζω το διάστημα απ’το 45’ μέχρι το 66’, που ήρθε το τρίτο γκολ. Είκοσι λεπτά στα οποία το σκορ δεν ήταν δα και το καλύτερο. Μια χαρά ήταν για τους Ρουμάνους το 2-1, εμείς ήμασταν αυτοί που θέλαμε ένα ακόμα γκολ. Τι φτιάξαμε σ’αυτό το διάστημα;

Απολύτως τίποτα. Οι Ρουμάνοι κρατούσαν εύκολα χαμηλά το ρυθμό, δεν είχαν απειληθεί καθόλου κι είχαν ξεπεράσει το γεγονός πως δέχθηκαν γκολ αμέσως μετά την ισοφάριση. Το γήπεδο ήταν σιωπηλό, οι Ρουμάνοι ακούγονταν περισσότερο στις κερκίδες και, όχι τυχαία, χρειάστηκε η παρότρυνση του εκφωνητή του γηπέδου, για να αρχίσει ο κόσμος να φωνάζει ξανά. Δύο λεπτά αργότερα από το “πάμε όλοι μαζί, Ελλάς-Ελλάς” πετύχαμε το τρίτο γκολ.

Δεν γκρινιάζω για να γκρινιάξω. Απλώς, αποδείχθηκε στο χορτάρι πως οι Ρουμάνοι είναι του χεριού μας, πως είναι μια ομάδα που στερείται τόσο των ατομικών προσωπικοτήτων και της ποιότητας που έχουν οι καλές μας μονάδες, όσο και του συνολικού χαρακτήρα. Μ’αυτό ως δεδομένο, μπορούσαμε και έπρεπε να είμαστε πιο πιεστικοί, να τους κλείσουμε περισσότερο, να απειλούμε συχνότερα. Αυτό δεν σημαίνει πως αυτόματα θα φτάναμε σε ένα 6-1, αλλά σίγουρα η υπεροχή μας θα ήταν μεγαλύτερη.

Μας έλειπαν τα κάθετα μέτρα με την μπάλα, αυτά που δεν είχε κανείς εκ των χαφ μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τους κακίζω. Ο καθένας έκανε το καλύτερο δυνατό στο ρόλο που είχε: Τζιόλης και Μανιάτης έτρεξαν και κάλυψαν, ο Κατσουράνης προσπάθησε να γίνει σημείο αναφοράς και να κάνει το κλασικό παιχνίδι με τη μία. Φάνηκε, όμως, πως αυτό που χρειαζόταν για να πιέσουμε και να απειλήσουμε περισσότερο δεν το είχαν, γι’αυτό και στην ουσία δεν κλείσαμε ποτέ τους Ρουμάνους, εκτός απ’το τελευταίο τέταρτο.

Ίσως οξύμωρη η κριτική μετά από ένα 3-1. Η απαίτηση για περισσότερα δεν είναι απαξίωση, σημαίνει πως είναι τέτοια η εκτίμηση που έχω σ’αυτήν την ομάδα που θέλω να τη βλέπω να αγγίζει το ταβάνι της. Ειδικά όταν μέσα στο γήπεδο αποδεικνύεται πως ο αντίπαλος τη φοβάται, δεν έχει την ατομική και συνολική ποιότητα για να την αντιμετωπίσει.

Όλα αυτά δεν αλλάζουν ούτε τη σημαντική νίκη, ούτε την εξαιρετική απόδοση σχεδόν όλων των παικτών, με κορυφαίους αυτούς που όλοι έχετε στο μυαλό σας (Μήτρογλου, Σαλπιγγίδης, Παπασταθόπουλος). Το “σχεδόν” μπήκε γιατί απ’τον Σαμαρά περιμέναμε περισσότερα. Πάντα περιμένουμε γιατί έναν τον έχουμε, γιατί τα “μπορώ” του δεν τα έχει κανένας άλλος. Γι’αυτό ίσως και να είναι καταδικασμένος είτε να μας εκνευρίζει, όπως με τη Ρουμανία, είτε να μας ενθουσιάζει, όπως πολλές άλλες φορές.

Για να πάμε και στη ρεβάνς, ένα απ’αυτά που δεν είχαμε στο 3-1 και θα χρειαστούμε στην Τρίτη είναι ο καλός Σαμαράς. Ελπίζω πως θα τον έχουμε, κυρίως γιατί το παρελθόν διδάσκει πως τα μεγάλα του ματς είναι αυτά που βρίσκει περισσότερους χώρους, εκεί που δεν έχει δυο και τρεις παίκτες να ντουμπλάρουν την πλευρά του. Σε τέτοιες συνθήκες έβγαλε τις ιστορικές του ασίστ (αυτήν στον Αμανατίδη για το 1-0 στην Τουρκία κι αυτήν στον Σάλπι για το 0-1 στην Ουκρανία) ή μας έκανε πολύ απειλητικούς στην κόντρα ενώ είχαμε το σκορ, όπως έκανε στη νίκη επί της Ρωσίας στο τελευταίο Euro 2012.

Τα υπόλοιπα που θα χρειαστούμε την Τρίτη θα τα δούμε στο επόμενο κείμενο. Μέχρι τότε κρατάμε το 3-1, που θα μπορούσε στο τέλος να γίνει μεγαλύτερο, την (αναμενόμενα) καλή αμυντική λειτουργία και το πιο βασικό: δεν έχουμε περάσει και στη Ρουμανία θα πρέπει να παρουσιαστούμε ακόμα καλύτεροι. Όχι μόνο γιατί το 3-1 δεν μας εξασφαλίζει 100%, αλλά κυρίως γιατί μπορούμε.