Δεν εμπλέκονται οι Πατερομαρινάκηδες
Ο Μανόλο Χιμένεθ έπαιζε πρώτος… οπότε, χάρη σ’ αυτή τη διαφορά των δύο ωρών, πρόλαβε κι έκλεψε την ατάκα που θα ‘ταν εξίσου εύλογο, ή και περισσότερο, εάν έβγαινε απ’ τα χείλη του Εκτορ Κούπερ. Την επιθυμία, δηλαδή, να γίνει σε δύο εβδομάδες η έδρα, στο τελευταίο ματς του ομίλου, Μπομπονέρα. Οπωσδήποτε το “Κλεάνθης Βικελίδης” στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ πιο (κοντινό, αρχιτεκτονικά, στο) Μπομπονέρα απ’ όσο το Ολυμπιακό Στάδιο στην Αθήνα, αλλ’ ας μη τα χαλάσουμε τώρα γι’ αυτό! Έτσι κι αλλιώς, και τα δύο γήπεδα αξίζει ο κόπος να ‘ναι, εκείνη τη νύχτα, σημαιοστολισμένα στα κοινά χρώματα. Η ΑΕΚ στην Κροατία και ο Άρης στην Ισπανία κατέκτησαν το ίδιο δικαίωμα. Να μπορούν να το ζητήσουν από τους οπαδούς τους.
Ο επικείμενος σημαιοστολισμός, η εορταστική διάθεση ενόψει της πρόκρισης που είναι στα ελληνικά χέρια, φυσικά και δεν σημαίνει πως νοούνται ακλόνητα δεδομένα. Δεν νοούνται! “Αδιάφοροι” υπάρχουν γύρω-γύρω πολλοί, πραγματικοί αδιάφοροι λίγοι. Και, πάντως, όχι απ’ τον ευρωπαϊκό βορρά. Από μια Νορβηγία ή μια Ρωσία που θα ‘ναι εδώ με τις νωπές πρωταθλήτριές τους, τη Ρόζενμποργκ και τη Ζενίτ. Η Νέα Σμύρνη, τέτοια μέρα πριν τρία χρόνια, βίωσε την πικρή εμπειρία της “αδιάφορης” Μπορντό του Λοράν Μπλαν. Τόσο “αδιάφορης” που ήλθε στην Ελλάδα με 15 παίκτες, είχε ήδη προκριθεί, αλλά γύρισε παιγνίδι από 2-0 σε 2-3. Τα γκολ του Πανιωνίου τότε, κατά μία σύμπτωση, τα είχαν βάλει ο Μάκος κι ο Τζεμπούρ. Θα ωφελούσε να διηγούνταν την ιστορία, κάποια απ’ αυτές τις ημέρες πριν την έλευση των Ρώσων, στην ομήγυρη του προπονητηρίου της ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ έχει, μπροστά της, να κάνει μία επιτυχία. Να δείξει την πλάτη της στην Αντερλεχτ. Πα μαλ. Αλλ’ ο Άρης έχει, μπροστά του, να επιτελέσει αυτό που θα ‘ναι η καινούργια “ιστορική αναφορά” του, τριάντα χρόνια μετά τον θρύλο του Ντα Λουζ και της Περούτζια. Να δείξει την πλάτη του στην Ατλέτικο Μαδρίτης, μες στη χρονιά που η Ατλέτικο είναι η κάτοχος του Γιουρόπα Λιγκ αλλά και του ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ. Και να το κάνει, με 2/2 νίκες στα head-to-head. Αυτό είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από “μία επιτυχία”. Στην κρατούσα ορολογία, συνήθως περιγράφεται σαν “υπέρβαση”. Εναντίον Ισπανών στην Ισπανία, τα ξέρετε, για τις ελληνικές ομάδες τα… πρώτα 47 παιγνίδια αποδείχθηκε πως ήταν τα δύσκολα. Το 48ο ήλθε και μας έμαθε πολλά.
Για αρχή, πώς (αιωνίως!) πανικοβάλλεται η Ατλέτικο, και χάνει τα λογικά της, όταν τύχει αγώνας να της στραβώσει. Το 2-2 έφερε την πλήρη συσκότιση του νου. Η αμέσως προηγούμενη ήττα τους ήταν ένα 2-3 εντός, απ’ την Εσπανιόλ στο πρωτάθλημα. Με γκολ στο τέλος. Όταν ο Άρης το ‘κανε 2-2, “ήξεραν” πως… έρχεται ξανά, με κάποιον τρόπο, και το 2-3. Τους ήταν ολοφάνερα αδύνατο, ν’ αποδιώξουν τη σκέψη και, εν τέλει, τη μοιραία εξέλιξη! Στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο, ηττήθηκαν επειδή η όλη προδιάθεσή τους ήταν να σπρώξουν ένα ολόκληρο ενενηντάλεπτο στο σβηστό και να φύγουν. Στη Μαδρίτη τώρα, ηττήθηκαν απ’ την αυτοκαταστροφικότητά τους. Μπόρεσαν και, ενώ επί της ουσίας δεν “έφαγαν” ευκαιρία, έφαγαν τρία γκολ!
Μετά, η μπάλα. Η μπάλα, στον κύκλο του χρόνου, δεν αδικεί. Δεν είναι… πόρνη, ό,τι κι αν είπε ο σοφός πριν δυο δεκαετίες. ‘Η, αν αδικήσει μια φορά, θα το αποκαταστήσει την επόμενη ή τη μεθεπόμενη. Αρκεί, όλες τις φορές, να τη σέβεσαι. Του Άρη, του στέρησε στο Λεβερκούζεν. Του το ‘δωσε, όμως, στο Βιθέντε Καλδερόν. Του στέρησε, εκεί όπου ο Άρης ήταν άρτιος. Και του το ‘δωσε, εκεί όπου ο Άρης υπέπεσε σε σωρεία “νηπιακών” (ων ουκ έστιν αριθμός) ατομικών λαθών. Βασικών λαθών. Πού έγκειται, ωστόσο, ο σεβασμός του Άρη; Ότι πήγε και το ‘ψαξε, με τον τρόπο του. Όχι με κρυφτούλι και κλεφτοπόλεμο. Όχι με δέος, μόνο με άγνοια κινδύνου.
Με το δικό του “γενναίο” 4-4-2, ματς-απ στο 4-4-2 της Ατλέτικο. Στα ίσα και παλληκαρίσια. Πρόσφατα σημείωνα εδώ πως, όποια και να ‘ναι τ’ αποτελέσματα, συνιστά χρέος μας να “υποστηρίζουμε” το ποδόσφαιρο που έχει μες στο μυαλό του ένας Κούπερ για τον Άρη ή ένας Δώνης για τον Ατρόμητο. Μετά… χαράς, είδαμε τον Άρη στο Μανθανάρες. Να επιβεβαιώνει ό,τι έλεγε pregame ο προπονητής του, “κανείς δεν μπορεί να μας πάρει την ελπίδα”. ‘Η τον Ατρόμητο, την Κυριακή στην Τούμπα. Να επιβεβαιώνει ό,τι είχε πει ο προπονητής του μία εβδομάδα πίσω, μετά το 1-1 με τον Εργοτέλη, “κάπου θα την κάνουμε που δεν θα το περιμένει κανείς”. Στον δε Κούπερ, προσμετρά κανείς την “καρδιά”, τα κότσια, να το κάνει δίχως εκπτώσεις στις αρχές. Γι’ αυτές τις αρχές, ο Ναφτί έχει μείνει εκτός λίστας στο Γιουρόπα Λιγκ κι ο Τόνι Κάλβο έμεινε εκτός 18άδας στη Μαδρίτη. Ο Κούπερ προτίμησε να πάει με 17, στο ραντεβού με τον Αγουέρο. Σ’ ένα άνισο τετ-α-τετ με τον Κίκε, στο οποίο ο ένας “έλεγε” Φορλάν ή Σιμάο κι ο άλλος Τσέζαρεκ ή Μενδρινός!
Με την ΑΕΚ, ήταν άλλη η δουλειά. Ο άγουρος αντίπαλος έλιωνε σαν το βούτυρο, όσο ανέβαινε η θερμοκρασία των πραγμάτων και ξεχώριζαν, έτσι, τ’ αγόρια απ’ τους άντρες. Συμπαθητικά τ’ αγόρια, αλλά στο τέλος ξέρεις πως θα νικήσουν οι άντρες. Φαινόταν θέμα χρόνου. Όσου χρόνου θα ‘παιρνε η προσαρμογή στη λάσπη. Στο τοπίο που, αν η TV ήταν ασπρόμαυρη, θα παρέπεμπε κατευθείαν σε Στόουκ-Γουλβς των ‘70s. Όταν οι δικοί μας συνήθισαν τα πατήματα στο λασποτόπι, η αντίστροφη μέτρηση οδηγούσε με ακρίβεια στο “τέλος” της Χάιντουκ. Πολύ απλά, δεν γινόταν να χάσει ο Δέλλας απ’ τον Βούκουσιτς, ο Λυμπερόπουλος απ’ τον Μάλοτσα κι ο Σκόκο απ’ τον Μπούλιατ.
Τελικά, σκέπτεται κανείς, ίσως “το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι τυχερό” και όταν… δεν εμπλέκονται οι Πατερομαρινάκηδες. Μια χαρά μπορεί να περάσει κανείς και με την ΑΕΚ, και με τον Άρη, γιατί όχι και με τον ΠΑΟΚ, ιδιαίτερα εκεί που η ΑΕΚ, ο Άρης, ο ΠΑΟΚ μπαίνουν να παίξουν σ’ ένα “προνομιακό” γήπεδο. Το προνόμιο είναι ότι, σ’ αυτό το “γήπεδο”, έχουν ν’ ασχοληθούν μονάχα με το ποδόσφαιρό τους…
