Δεν γινόταν να λείπει ο Σαβιόλα

Ο Ρομπέρτο έκανε πράγματα που θα μεταφερθούν στις επόμενες γενιές ως μυθικά κατορθώματα. Ο Σαλίνο με σωματότυπο που σε κάνει να λες “δεν γίνεται”, πήρε μονομαχίες σε όλους τους αγώνες, Σιόβας και Μανωλάς έκαναν άλματα προόδου. Σάμαρης και Μανιάτης έκαναν τον κόσμο να μην ασχολείται με Εντιγκά και Γιαταμπαρέ, ο Φουστέρ απέδειξε στη Λισαβώνα πως είναι η σταθερά που δεν πρέπει να αλλάζει ποτέ. Ο Βάις μάγεψε στο γκολ με την Παρί και χθες μπήκε και πήρε δύο πέναλτι, ο Κάμπελ χάθηκε στο Παρίσι, αλλά χθες είχε 7 στις 11(!) πετυχημένες ντρίμπλες, ο Τσόρι χόρεψε στη Λισαβώνα και ο Μήτρογλου ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Όχι, δεν γινόταν να λείπει ο Σαβιόλα. Δεν γινόταν η μοναδική συνεισφορά του να ήταν η ασίστ στον Μήτρογλου για το πρώτο γκολ στο Βέλγιο. Μπορεί απ’την αρχή να είχε φανεί πως δύσκολα έχει θέση στην ενδεκάδα σε αγώνα Champions League, μπορεί η παρουσία του να δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από λύσεις, μπορεί Μίτσελ και κόσμος να το κατάλαβαν, αλλά όχι. Κάτι παραπάνω θα έκανε κι αυτός.

Κι απ’τη στιγμή που χτύπησε ο Μήτρογλου στο Παρίσι, όλοι ήξεραν πως ο τελευταίος αγώνα θα είναι ο δικός του. Τώρα δεν υπήρχαν κουβέντες για το αν χωράει ή όχι. Τώρα θα έπαιζε και όλοι θα περίμεναν πράγματα απ’αυτόν. And he delivered.

Βγήκε απ’την περιοχή, κατέβηκε χαμηλά, ζήτησε μπάλα σε όλο το πλάτος του γηπέδου, έπαιξε με τους συμπαίκτες του, κέρδισε φάουλ. Κι επειδή, όπως συζητούσαμε όταν αποκτήθηκε, δεν ήταν ποτέ πολύ δημιουργικός ή συμμετοχικός, αλλά απλώς ένας finisher κλάσης, τη σφραγίδα την έβαλε μ’αυτόν τον τρόπο: με εκτελέσεις, χωρίς καν να δεχθεί κάποια ωραία ασίστ.

Πρώτα όταν δέχθηκε το δώρο και δεν συγχώρεσε με το αριστερό, όταν η μπάλα του στρώθηκε για ένα (απλό για εκείνον) τετ-α-τετ. Είχε ήδη χάσει ένα, δεν θα έχανε και δεύτερο. Έχασε βέβαια το πέναλτι, αλλά θα ήταν άδικο να έχει αυτή τη ρετσινιά. Μερικά λεπτά αργότερα πέτυχε ένα γκολ πολύ πιο δύσκολο. Δεν είναι γκολ υψηλής τεχνικής, ταχύτητας, θεαματικότητας. Είναι γκολ ενός φορ σαν τον Σαβιόλα. Βρίσκεται εκεί που πρέπει και κάνει αυτό που ξέρει: εκτελεί, τόσο γρήγορα που το κάνει να μοιάζει εύκολο, ενώ η εκτέλεση έχει πολύ μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Πλήρης φορ και παιχταράς ο Αργεντινός δεν υπήρξε ποτέ, αλλά ως finisher ήταν και είναι ακόμα killer.

Τον αδίκησε ο Μίτσελ όταν τον έβγαλε, ο Σαβιόλα θα μπορούσε εύκολα να πετύχει κι άλλο γκολ στη συνέχεια, αλλά μικρή σημασία έχει πια. Σημασία έχει πως έγραψε κι αυτός τη δική του σελίδα στη φετινή ευρωπαϊκή ιστορία του Ολυμπιακού, έστω και στο φινάλε. Και το άξιζε. Όχι γιατί αδικήθηκε στα ματς που έκατσε στον πάγκο, όχι γιατί παίρνει τα περισσότερα απ’όλους.

Κυρίως γιατί όλον αυτόν τον καιρό έδειξε πως είναι ένας απόλυτος επαγγελματίας, παρότι το παρελθόν του δεν μπορεί να συγκριθεί με κανενός στον Ολυμπιακό. Δεν γκρίνιαξε, δεν μουρμούρισε, δεν παρουσιάστηκε μπλαζέ και “χωλωμένος” σε κάποιον αγώνα. Είχε τον εγωισμό να αποδείξει πως μπορεί να βοηθήσει, αλλά όχι τον ντιβισμό που θα οδηγούσε σε προβλήματα.

Τα ματς είναι μάλλον καταδικασμένο να μείνει στην ιστορία για τη σπανιότητα των τριών πέναλτι και των τριών αποβολών. Ούτως ή άλλως, η ιστορία της φετινής πρόκρισης του Ολυμπιακού γράφτηκε στους πρώτους τέσσερις αγώνες. Το κερασάκι έλειπε, ο επίλογος. Και πριν αυτός γραφτεί απ’το ρεκόρ των πέναλτι και τον αποβολών, καλό είναι να θυμόμαστε πως στο τέλος πρωταγωνίστησε ο Σαβιόλα.

-Τι έγινε στο Ολυμπιακός-Άντερλεχτ; -Για να καταλάβεις, ο Σαβιόλα έβαλε δύο γκολ και δεν μιλάει κανείς γι’αυτόν.

— Themis Kessaris (@Kessaris_) December 10, 2013