Δικό σας!
Φιλαράκια μου, Άρης Ασβεστάς εδώ!
Είπα να σας γράψω κάτι ως αναγνώστης, διότι τέτοιος είμαι πλέον. Απλά σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους αναγνώστες που πιθανόν να στείλουν τις ευχές τους, εγώ απήλαυσα το προνόμιο (διότι για προνόμιο πρόκειται) να έχω ζήσει τη φάση που λέγεται Contra.gr και από κοντά. Από πολύ κοντά…
Το «μπλε σάιτ» ήρθε στη ζωή μου σε μια δύσκολη επαγγελματική συγκυρία (λόγω του σκανδάλου «Sportime» που μας άφησε σύξυλους) και πέραν όλων των άλλων, είμαι ευγνώμων κυρίως γι’ αυτό. Δούλεψα στο contra όχι τόσο επειδή οι άνθρωποι του σάιτ ήθελαν να ενισχυθούν στο ρεπορτάζ που κάνω (έτσι λένε εκείνοι), αλλά βασικά λόγω της φιλίας που με συνέδεε με τον Μανώλη Γρηγοράκη. Ευχαριστώ πάνω απ’ όλα εκείνον και δευτερευόντως τον Κώστα Ντάλτα που συναίνεσε.
Η αλήθεια είναι πως ήταν τρομερή εμπειρία που δούλεψα σε αυτό το μαγαζί. Για την ιστορία του, την ποιότητα του, την αξιοπιστία του κλπ, ας τα γράψουν άλλοι, δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι εγώ. Η εμπειρία ήταν όμορφη κυρίως λόγω της παρέας. Δεν μου λείπετε ιδιαίτερα, μιας και σας βλέπω με μια σχετική συχνότητα. Πολλές φορές όμως, μου λείπει η φάση εκεί μέσα…
…Η ελεεινή συνήθεια του Γιαννόπουλου που άφηνε για μέρες στη δουλειά τα ταπεράκια με τη σπανακόπιτα…
…Οι μάσες του Σταύρου που παρέσερνε ακόμη και μένα τον λιτοδίαιτο (όταν δεν έτρωγε ή δεν πληκτρολογούσε, μου την έπεφτε, αλλά εγώ βράχος)…
…Το μοντέλο, ο Χορτάτος. Εκατό χρόνια μπροστά στα ντυσίματα…
…Η Ανθή που μιλούσε μόνη της, κι όλο γύρναγα γιατί νόμιζα ότι κάτι μου έλεγε…
…Ο Ζωιτός και τα γκομενάκια του και οι γκομενοκουβέντες που κάναμε… …Ο Μανώλης και το άγχος του («το ματς τελειώνει, σκεφτείτε τίτλο»), καθώς και η κατήχηση στους μικρούς για το τι εστί ΟΦΗ…
…Η Μελίνα, που έχανε θέμα και σκεφτόταν: να παραιτηθεί ή να αυτοκτονήσει;…
…Ο Γκίνας, που ενώ εμείς καιγόμασταν, εκείνος ήθελε κριτική ταινιών για να πάει σινεμά…
…Η Αννούλα μας. Θεά η Αννούλα. Φούρνο μικροκυμάτων να είχε μπροστά της, «πώς ανοίγει αυτό το λάπτοπ», θα ρώταγε…
…Ο Ξενάκης. Και ένα κείμενο περί αστροφυσικής να του ζήταγες να γράψει, θα έβρισκε τρόπο να βάλει μέσα και το πόσο καλός είναι ο Μπάγεβιτς…
…Οι μάσες γενικά: είτε στο Κρητικό δίπλα στο σάιτ, είτε στο κουτούκι με τον φάδερ Ανδρουλάκη, είτε στο Ciao μετά τη δουλειά…
Έχω κι άλλα, πολλά να γράψω. Αλλά τώρα δεν μπορώ φιλαράκια μου. Έχω δουλειά! Έχω πάρα πολλή δουλειά!!!
Α, και να τα χιλιάσετε βρε…
Άρης Ασβεστάς
Θα μπορούσα να γράψω πολλές σελίδες για την παρουσία μου στο Contra, το ποσό με βοήθησε και πόσο με έκανε να εκτιμήσω μερικά πράγματα είτε στον εργασιακό είτε στον ανθρώπινο τομέα. Είναι πράγματα που έχουν γραφτεί και ειπωθεί από τους παλιούς μου συναδέλφους στα κείμενα της στήλης και εγώ δεν θα μπορούσα να αποτελέσω εξαίρεση.
Για μένα το πιο σημαντικό κομμάτι ήταν ότι το Contra και οι άνθρωποι που συνεργάστηκα μου έδωσαν την ευκαιρία να έχω μία ανάμνηση το πώς είναι να κάνεις εργασία το χόμπι σου. Μια εποχή αθωότητας που μετά από την επόμενη εργασιακή πορεία μου και τις εμπειρίες που αποκόμισα, φαντάζει τόσο μακρινή, τόσο ουτοπική και τόσο ιδανική.
Αναφορές μπορούν να γίνουν πολλές. Αυτές που μένουν πάντα όμως είναι οι στιγμές. Γι’ αυτό και εγώ θα αναφέρω μερικές αξέχαστες που πάντα όταν τις θυμάμαι με κάνουν να νιώθω πιο όμορφα…
Το θρυλικό Πάσχα που συνέπεσε με το Final Four της Μπολόνια, τα ταπεράκια, την ιπτάμενη καρέκλα (Σταύρο…), το «τι λες τώρα;» στο τρίποντο του Ιμπό (Κιάπε…). Τα πρωινά που με έστηνε ο Βασιλόπουλος μέχρι να δώσουμε επιτέλους τα κλειδιά στον ψιλικατζή… Τα play off του ΝΒΑ και τις νυχτοβάρδιες… Τους όμορφους προορισμούς της Συγγρού μετά την λήξη της απογευματινής βάρδιας… Τα τσιμπούσια στα γραφεία (Γιαννόπουλε…) Τα «μαργαριτάρια» που γράφαμε και βάζαμε στα κείμενα με αποκορύφωμα την φωτογραφία του Μπάμπη Τεννέ σε κείμενο για τον επερχόμενο προπονητή της Γούεστ Χαμ (Μοναστηριώτης)… Και άλλα πολλά.
Απλά και ειλικρινά να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά που δούλεψα ή απλά γνώρισα. Είμαι τυχερός που έζησα αυτό το κλίμα και έκανα φιλίες που κρατάνε ακόμα.
Να είστε όλοι καλά μάγκες
Μιχάλης Κακαρούμπας
Διαβάζω τα κείμενα των συναδέλφων σου συντακτών και αναρωτιέμαι… “σκέφτηκε άραγε ποτέ, τι έχουν να πουν για την 10ετία, οι αναγνώστες του site;”.
Όταν πρωτοξεκίνησε το Contra, ήταν περίπου η εποχή που αποφάσισα να “προσθέσω” στην δημοσιογραφική μου δουλειά (που ήδη μετρούσε κάποια χρόνια) την αθλητική δημοσιογραφία. Γυναίκα, σε μια επαρχία που οι γυναίκες δεν πουλάγανε ούτε πασατέμπο στις καντίνες έξω από το γήπεδο, έκανα “ντου” και μια μέρα έγινα… αθλητικογράφος. Για να εκπαιδευτώ λοιπόν, άρχισα να διαβάζω συστηματικά το Contra, που μέχρι τότε διάβαζα μόνο για να ενημερωθώ για την ομάδα μου. Και κάποτε, ανάμεσα σ’ αυτές τις αναγνώσεις, ανακάλυψα τον Paparazzi. Για πολλά χρόνια, τα ανέκδοτά του, ήταν μόνιμα φιλοξενούμενα στη στήλη που είχα σε μια εφημερίδα και όλοι ρώταγαν – χωρίς να παίρνουν απάντηση – που έβρισκα τόσο καλά ανέκδοτα.
Δεν έχω συγκινητικές στιγμές να σας διηγηθώ (ή μάλλον έχω, αλλά θα αποκαλύψω την οπαδική μου ταυτότητα και δεν κάνει) από την επαφή μου με το Contra. Το μόνο που έχω να σας πω είναι πως, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, είναι αρχική σελίδα σε όσους υπολογιστές πέφτουν στα χέρια μου, είτε για δουλειά, είτε για διασκέδαση. Συνεχίστε έτσι και που ξέρετε, μπορεί κάποια στιγμή να γίνετε όντως ταινία…
Κατερίνα Φ.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Το Contra είναι εσείς! Στείλε και εσύ το κείμενό σου για τα 10 χρόνια του Contra.gr στο [email protected], με την (απαραίτητη) ένδειξη ” Για τα 10 χρόνια του Contra.gr” και θα δημοσιευθεί στη στήλη .
Με την υπογραφή…
