“Δύο του Θωμά και δύο του Νάτσο τέσσερα”

Σαββατόβραδο, διακοπή του πρωταθλήματος επειδή την Τετάρτη η Εθνική είχε στο Μαρούσι το ματς με τους Ρώσους (Μαχλάς, 1-0) για τα προκριματικά του USA ’94, ο Θωμάς έπαιξε ένα ημίχρονο με την κίτρινη φανέλλα, ένα με τη γαλάζια, αν δεν απατώμαι σκόραρε και με τις δύο! Εριχνε με το τουλούμι, εκείνος έκανε ένα γύρο αποθέωσης και δακρύων ανακατεμένων με βροχή, το σύνθημα ηχούσε και δονούσε. Ωραία ήταν. Υπέροχα, δηλαδή. Μετά, μες στην στριμωξούρα του διαδρομάκου έξω απ’ τ’ αποδυτήρια, ο αγέρωχος Αλκέτας Παναγούλιας “ανακοίνωσε” ότι…κατ’ αρχήν ο Μαύρος καλείται αμέσως στην Εθνική!

Αυτό που κάνει η ΑΕΚ για ν’ αποδίδει την τιμή στους παλαιμάχους της πριν τα εντός έδρας παιγνίδια, αυτό που τώρα κάνει και με τον Θωμά στο Ολυμπιακό Στάδιο, είναι όμορφο. Πολύ όμορφο. Αλλά συγχρόνως, δεν είχε άδικο ο Χρήστος Αρδίζογλου που τα είπε τις προάλλες, είναι και λίγο τσάτρα-πάτρα. Μια καδραρισμένη φανέλλα, ένα βίντεο στα μάτριξ, δυο πόζες για τους φωτορεπόρτερ, τέλος. Αυτές τις μορφές, οι σύλλογοι έχουν συμφέρον να βρίσκουν τρόπους ώστε να τις εκμεταλλεύονται (πολύ πιο) αγρίως! Είναι η υπεραξία στα κεφάλαιά τους.

Η Μπενφίκα, τον Εουσέμπιο τον έχει κορώνα στο κεφάλι της. Κι ας…τα τσούζει. Η θέση του στους VIP του Ντα Λουζ τον περιμένει, πάντοτε. Η θέση πάρκιγκ με τ’ όνομά του στα έγκατα του Ντα Λουζ, πάντοτε. Η θέση του στην business class του τσάρτερ που ταξιδεύει την ομάδα στο εξωτερικό, πάντοτε. Η Ρεάλ Μαδρίτης τον Ντι Στέφανο, που τελευταία έχει καταπέσει απ’ ό,τι μαθαίνω, όσο μπορούσε να στέκεται στα πόδια του και να παρίσταται στις διάφορες εκδηλώσεις, επίσης τον είχε για μπαντιέρα της. Να δίνει τη φανέλλα στον Ζιντάν ή στον Μπέκαμ. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον κοτσονάτο Μπόμπι Τσάρλτον, το ίδιο. Είναι οι πρεσβευτές τους, ανά τον κόσμο. Διακοσμητικός ρόλος μεν, ωφέλιμη παρουσία δε. Δεν έχουν αποφασιστικές ή εκτελεστικές αρμοδιότητες, ίσως ούτε καν συμβουλευτικές. Αλλά και δεν είναι εκεί, μόνο και μόνο για τη νοσταλγία ή για τον ενθουσιασμό της μιας βραδυάς. Είναι για το feeling, για την διαρκή υπενθύμιση του status του κλαμπ προς τον έξω κόσμο. Και προς τον…μέσα.



ΑΕΚ-Ολυμπιακός λοιπόν, το πρόγραμμα έχει εξασφαλισμένο pregame ενθουσιασμό. Ενα, με τον Θωμά. Κι άλλο ένα, με τον Νάτσο που τον λιμπιζόταν ο ΟλυμπιακοΠαναθηναϊκός. Παρασκευή απόγευμα, οι ΑΕΚτσήδες έφυγαν απ’ τη δουλειά και πετούσαν. Πείραζαν, στο γραφείο, τους Ολυμπιακούς “δύο του Θωμά και δύο του Νάτσο τέσσερα, άμα οι δικοί σας είναι τόσο μάγκες και μας βάλουν…πέντε, κερδίσατε”. Ο ενθουσιασμός είναι καύσιμο. Χρειάζεται. Αλλ’ είναι και αέρας. Φεύγει, εάν δεν ακουμπά κάπου.



Οι υπερβάσεις, όπως αυτή με τον Σκόκο, θυμίζουν λίγο εκείνο το σοφό ρητό για τα σκάφη. Οτι η ωραιότερη στιγμή είναι όταν το αποκτάς, και η δεύτερη ωραιότερη στιγμή είναι όταν καταφέρνεις και το ξεφορτώνεσαι. Τα δίνεις με χαρά, τα παραπανίσια λεφτά. Ιδίως όταν δεν βάζεις το χέρι βαθιά στη δική σου τσέπη, αλλά στην τσέπη του…αφεντικού. Αλλά για να μη είναι η υπέρβαση καταστροφή, προαπαιτείται ένα ολοκληρωμένο πλάνο του οποίου θα είναι (και η υπέρβαση) μέρος. Ο Παναθηναϊκός θαυμάσια απέκτησε, στη θέση του Σαλπιγγίδη, τον Γκοβού και…όχι και τόσο θαυμάσια βρέθηκε ν’ αντιμετωπίζει τη Μπαρτσελόνα με τον Μαρίνο και με τον Δημούτσο. Τον δε Γκοβού, καθόλου μα καθόλου θαυμάσια, δεν ξέρει τι να τον κάνει. Μια συνολική επένδυση τριετίας, της τάξεως των 9,6 εκατομμυρίων!

Η αλήθεια είναι, κι η αίσθηση για το δίκιο μας υποχρεώνει να το εκτιμήσουμε, ότι η ΑΕΚ δεν πέταξε ένα πυροτέχνημα-Σκόκο σ’ ένα κατά τα λοιπά έρημο τοπίο. Το ντιλ-Σκόκο ήλθε ως (φυσιο)λογική συνέχεια. Αψυχη υποδομή, κεντρική διεύθυνση, έμψυχο δυναμικό. Η ομάδα χρησιμοποιεί, ήδη, νορμάλ προπονητήριο ύστερα από…86 χρόνια. Η ομάδα, επίσης, απεγκλωβίστηκε κι έχει νορμάλ προπονητή. Η ομάδα, πλέον, δίνει βαρύτητα στην ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού. Δεν είναι κινήσεις, που θ’ αποδώσουν “αύριο το πρωί”. Είναι, όμως, κινήσεις σε μια σειρά. Βγάζουν νόημα. Οι ΑΕΚτσήδες άλλωστε, και από στάση ζωής αν θέλετε αλλά και…ανάγκα, ανέπτυξαν στον χρόνο πιο ανθεκτική υπομονή απ’ τους ΟλυμπιακοΠαναθηναϊκούς.