Διοικητικές ανακατατάξεις

Την εβδομάδα που μας πέρασε οι δύο λαοφιλέστερες ομάδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης προχώρησαν σε σοβαρές διοικητικές αλλαγές. Στην ομάδα του Ολυμπιακού ο Σωκράτης Κόκκαλης αποφάσισε να μαζέψει το δικό του γκρουπ ανθρώπων (Λούβαρης, Θεοδωρίδης) και να περάσουν σε δεύτερο πλάνο στρέφοντας πλέον τα φώτα της δημοσιότητας στο γιο του Πέτρο και το νέο τεχνικό διευθυντή Ίλια Ίβιτς. Στη Θεσσαλονίκη ο ΠΑΟΚ των μυρίων προβλημάτων αποφάσισε να παραδώσει τα κλειδιά του μαγαζιού στο μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να συσπειρώσει τον κατακερματισμένο ΠΑΟΚ, τον τέως πλέον αρχηγό του Θοδωρή Ζαγοράκη. Που αποσκοπούν αυτές οι αλλαγές και τι πιθανότητα έχουν να αποδειχθούν σωστές; Το να προσπαθήσει κανείς να παραλληλίσει τις δύο περιπτώσεις δεν έχει κανένα νόημα μια και ο τρόπος λειτουργίας των δύο ΠΑΕ τα τελευταία 15 χρόνια είναι η μέρα με τη νύχτα., οπότε θα ήταν σοφότερο να εξεταστεί η κάθε περίπτωση ξεχωριστά.



Δικαιωματικά θα ξεκινήσουμε με τον κατ’ επάγγελμα πρωταθλητή. Πέρα κάθε αμφισβήτησης ο Ολυμπιακός – που προ 15ετίας είχε καταντήσει ανέκδοτο με τις εμφανίσεις του – βρήκε στο πρόσωπο του Σωκράτη Κόκκαλη τον άνθρωπο που άλλαξε το ρου της ιστορίας του και τον οδήγησε στο δρόμο των επιτυχιών. Αν και χρειάστηκε κάποιος καιρός για να βρει τον τρόπο, ο Κόκκαλης έκανε τον Ολυμπιακό μόνιμο σχεδόν πρωταθλητή τα τελευταία 11 χρόνια. Μιλώντας βέβαια για το ποιος ήταν αυτός ο τρόπος είναι σίγουρο ότι δεν ήταν πάντα ο πλέον ..αγωνιστικός, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης μια και για ποδόσφαιρο μιλάμε και μάλιστα στην Ελλάδα οπότε κανένας δε δικαιούται δια να ομιλεί μια και όλοι μα όλοι παίζουν το γνωστό παιχνίδι του να κερδίζουμε και ας είναι με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι αυτό που λένε ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω! Αν κάποιος μπορεί πραγματικά να πει κάτι αρνητικό για τα αποτελέσματα της διοίκησης του Σωκράτη Κόκκαλη τόσα χρόνια στον Ολυμπιακό είναι ότι δεν κατάφερε να φέρει την ομάδα σε αποδεκτό επίπεδο στον ευρωπαϊκό χώρο. Όποιος όμως φίλαθλος του Ολυμπιακού βρεθεί να πει κάτι άλλο αρνητικό θα είναι είτε πολύ νέος (οπότε δεν θα θυμάται που βρισκόταν η ομάδα του στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στις αρχές αυτής του 90) είτε αχάριστος (ας ρίξει μια ματιά στο που οδήγησαν οι διοικήσεις των ομάδων τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ όλα αυτά τα χρόνια για να καταλάβει).



Ο Σωκράτης Κόκκαλης όμως κατάλαβε πως ότι είχε να δώσει το έδωσε. Δεν πάει, όπως φαίνεται τα τελευταία χρόνια, πιο πάνω. Τα αποτελέσματα της πολιτικής του έπιασαν ταβάνι. Είναι αλήθεια ότι λύσεις τύπου Θεοδωρίδη δεν αρμόζουν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ένας τεχνικός διευθυντής είναι πλέον απαραίτητος χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι και η επιλογή του Ίβιτς είναι καλύτερη από του Καρεμπέ για παράδειγμα. Ο Γιώργος Λούβαρης από την άλλη πλευρά αποτελεί εδώ και χρόνια τον πρώτο στόχο για οτιδήποτε πάει στραβά. Ακόμα και ο πλέον φανατικός φίλαθλος του Ολυμπιακού – μιλάω για τον Νίκο Αλέφαντο – τον χαρακτήρισε πιράνχας!! Καιρός ήταν λοιπόν να αποσυρθεί και αυτός διακριτικά. Όμως αυτοί οι άνθρωποι που αποτέλεσαν τους βοηθούς του Σωκράτη και ταυτόχρονα τους εκφραστές της πολιτικής του έπρεπε να αποχωρήσουν μαζί με τον ίδιο που τους καθιέρωσε. Έτσι και έγινε και πλέον ο Σωκράτης εμπιστεύεται τον γιο του Πέτρο στη διοίκηση της ομάδας. Μετά από παθήματα (που ελπίζω να του έγιναν μαθήματα) κατά το παρελθόν και έχοντας και μια χρονιά πίσω του σαν πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας ο Πέτρος έρχεται με νέες (ελπίζω) ιδέες. Σύντομα θα καταλάβουμε ποιες είναι αυτές. Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι πολλά. Ποια θα είναι η πολιτική που θα ακολουθηθεί στις μετεγγραφές; Είναι ο Ίβιτς κατάλληλος για τη θέση; Θα παραμείνει ο Ολυμπιακός πρωταθλητής Ελλάδας; Θα κάνει το βήμα παραπάνω στην Ευρώπη; Ό,τι και να λέμε τώρα το βέβαιο είναι πως ο Ολυμπιακός του Πέτρου Κόκκαλη θα έχει πάντα ως μέτρο σύγκρισης τον Ολυμπιακό του Σωκράτη Κόκκαλη. Δύσκολα τα πράγματα….



Αν πάντως στον Ολυμπιακός τα πράγματα είναι δύσκολα, τι να πει κανείς για την κατάσταση στον ΠΑΟΚ. Έχω πραγματικά ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που ο ΠΑΟΚ είχε διοίκηση με χρήματα, πλάνο και αγάπη για την ομάδα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Έχουν περάσει από την ΠΑΕ πολλά φυντάνια. Η τωρινή λύση που προκρίθηκε από τον ερασιτέχνη και που χαίρει της εμπιστοσύνης όλων των φιλάθλων του ΠΑΟΚ είναι να αναλάβει ο Ζαγοράκης πρόεδρος της ομάδας. Τι εξυπηρετεί όμως μια τέτοια κίνηση; Οι εμπνευστές της φαίνεται πως είχαν στο μυαλό τους την ΑΕΚ και το μοντέλο Νικολαίδη για τον οποίο ότι και να πουν ακόμα και οι ορκισμένοι εχθροί του δεν αρνούνται ότι έλυσε πολλά προβλήματα. Συγκρίνεται όμως η λύση Ζαγοράκη με τη λύση Νικολαίδη; Η απάντηση είναι σαφώς πως όχι.



Κατ’ αρχήν ο Νικολαίδης είχε πείσει όταν αναλάμβανε την ομάδα της ΑΕΚ πως έχει κάποιο πλάνο. Στην πορεία επιβεβαιώθηκε ότι ήξερε τι ήθελε και πως να το κατακτήσει. Ο Ζαγοράκης; Ποιο το πλάνο; Ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει ή απλά (και ειλικρινά) θέλει να μπει στη μέση και να μην αφήσει τα λαμόγια να κατασπαράξουν ότι απέμεινε από τον ΠΑΟΚ; Θεμιτό βέβαια και αυτό, αλλά δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως βιώσιμη λύση για μια ΠΑΕ. Κατά δεύτερο και κυριότερο ο Νικολαίδης πριν αναλάβει την ομάδα της ΑΕΚ, γνωρίζοντας πως τα δικά του χρήματα δεν επαρκούν, είχε βρει κάποιους επιχειρηματίες που ήθελαν να επενδύσουν τα χρήματα τους στην ομάδα και την εικόνα του Νικολαίδη. Ο Ζαγοράκης ποιους έχει βρει; Εδώ ακόμα δεν ξέρει αν θα ρυθμιστούν τα χρέη από την Πολιτεία (άλλη μια ευγενική παραχώρηση του ελληνικού κράτους προς το ελληνικό ποδόσφαιρο που τόσα και τόσα έχει προσφέρει στον ελληνικό αθλητισμό!!!). Καλά κάνει βέβαια και ανακοινώνει πως αν σε ένα μήνα δεν ρυθμιστούν τα χρέη αυτός δεν συνεχίζει, αλλά όλα αυτά μου θυμίζουν σπασμωδικές κινήσεις και όχι επιχειρηματικό σχέδιο.



Ο Ζαγοράκης είναι σαφές πως είναι – αυτό που λένε οι φίλαθλοι της ομάδας – ΠΑΟΚι και μάλιστα μεγάλο. Το λάθος του είναι πως σκέφτεται όμως σαν ΠΑΟΚι και όχι σαν επιχειρηματίας. Κάτι τέτοιο είναι αξιαγάπητο, αλλά όχι αρκετό για τη θέση του προέδρου στον ΠΑΟΚ. Μακάρι να αποδειχτεί πως έχω άδικο, αλλά ο Ζαγοράκης βαδίζει ολοταχώς προς το δρόμο της σταύρωσης και της απαξίωσης και για έναν άνθρωπο που αγαπά την ομάδα του όσο λίγοι είναι πολύ άδικο να σέρνεται σαν πρόβατο σε σφαγή.