Ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα

Το Άρσεναλ-Ολυμπιακός είναι ο ορισμός του “ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα”. Κάτι η εμφάνιση της πρεμιέρας με τη Σάλκε, κάτι το κακοφτιαγμένο ρόστερ, κάτι τα προβλήματα τραυματισμών, κάτι η γκρίνια για τον Ζαρντίμ, κάτι αυτή η ανεξήγητη ιστορία με τον τερματοφύλακα, το κλίμα πριν τη σέντρα ήταν “φόβος”. Μεγαλύτερη απόδειξη είναι οι δηλώσεις του Σάββα Θεοδωρίδη αμέσως μετά την λήξη του αγώνα με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι το Σάββατο.

Χείμαρρος όπως πάντα ο Σάββας, πήρε τον λόγο και, χωρίς να τον ρωτήσει κανείς, άρχισε να απαριθμεί τραυματίες, να τους προσθέτει σ’αυτούς που είναι ήδη εκτός και να καταλήγει στο πόσο δύσκολο είναι το έργο του Ολυμπιακού στο Λονδίνο. Πρεμούρα χωρίς προηγούμενο, αφού δεν μπορώ να θυμηθώ ανάλογη περίπτωση, να τελειώνει δηλαδή ένα ματς και το πρώτο πράγμα που να θέλει να τονίσει ένας παράγοντας είναι το “πόσο αποδεκατισμένοι είμαστε ενόψει Άρσεναλ, Παναγία μου”.

Με βάση το κλίμα πριν τη σέντρα, το φινάλε δημιούργησε σχεδόν ανακούφιση. Καθ’υπερβολήν θα μπορούσε να πει κάποιος πως για τα χαμόγελα αρκούσε και το πρώτο ημίχρονο. “Δεν απειληθήκαμε, δεν κατηφόρισε το γήπεδο, δεν περάσαμε πανικό, φάγαμε ένα φτηνό γκολ, χάσαμε με τον Μασάντο την καλύτερη ευκαιρία των 45’, πήγαμε στα αποδυτήρια με 1-1. Αν σκεφτούμε τι φοβόμασταν πριν γίνει η σέντρα, έχουμε πετύχει ένα μικρό θαύμα. Και τρία να φάμε στο 2ο ημίχρονο, θα πούμε οτι δεν αντέξαμε, μας κόστισε ο υψηλός ρυθμός κι οι απουσίες, και πως εντάξει, δεν είναι εύκολο να σταθείς μέχρι τέλους στο Έμιρεϊτς”.

Ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα, λοιπόν. Είχαμε προβλήματα, αλλά είχαμε και διακριθέντες. Δεν διασυρθήκαμε, παρότι φάγαμε τρίτο γκολ στο φινάλε, αλλά είχαμε μια ελπίδα πως κάτι μπορεί να γίνει μέχρι και το 90’. Ξεμείναμε από δυνάμεις μετά το 50’-60’, αλλά μέχρι τότε ήμασταν συμπαγείς. Δεν κρατάγαμε την μπάλα, αλλά παρόλα αυτά σκοράραμε κι είχαμε ευκαιρία εξ επαφής.

Αλλά επειδή υπάρχει πάντα η ελληνική υπερβολή της φουστανέλας, αυτή η ανάγνωση έφτασε πολύ εύκολα στην “αδικία”. “Άδικη ήττα, ψεύτης το σκορ, χαμένη ευκαιρία, τσάμπα ήττα, αυτός ήταν Ολυμπιακός, μαγική εικόνα” ήταν μερικοί τίτλοι από τα σάιτ το βράδυ της Τετάρτης. Στο ίδιο μήκος κύματος και τα πρωτοσέλιδα της Πέμπτης. Επειδή δεν είναι εύκολο το “ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτα” ή το “για τόσο είναι και πάλι καλά”, είναι προτιμότερη η μεταπήδηση στις κλασικές υπερβολές της αδικίας και του “σίγουρα άξιζε κάτι καλύτερο”.

Τώρα από που προκύπτει πως ήταν άδικη ή τσάμπα ήττα και ήταν μαγική εικόνα το σκορ, συγχωρέστε με, αλλά δεν το βρίσκω. Γι’αυτά τα πράγματα μιλάς όταν έχεις διεκδικήσει κάτι περισσότερο και το χορτάρι δεν στο έδωσε στο συγκεκριμένο 90λεπτο. Τι διεκδίκησε ο Ολυμπιακός και δεν το πήρε; Για την αξιοπρέπεια και την αγωνιστική επιβίωση αγωνίστηκε, αυτοί ήταν οι στόχοι. Να αμυνθούμε στο μισό γήπεδο, να γεμίσουμε το κέντρο, να μην πάθουμε καμιά ζημιά.

Έτσι στήθηκε από τον προπονητή του, έτσι αγωνίστηκε στο χορτάρι, αυτά ήταν τα θέλω του, αυτά και τα μπορώ του. Ε, ακριβώς αυτά πήρε και στο φινάλε. Δεν έπαθε καμιά ζημιά, δεν γέμισαν από αγανακτισμένους Ολυμπιακούς τα τηλεφωνικά κέντρα των ραδιοφώνων το βράδυ της Τετάρτης, δεν έγιναν συσκέψεις επί συσκέψεων για να βγουν οι τίτλοι των εφημερίδων της Πέμπτης, αποφεύχθηκαν όλα αυτά.

Μια χαρά του φέρθηκε του Ολυμπιακού το χορτάρι. Η προσπάθεια ανταμείφθηκε, ο στόχος επιτεύχθηκε. Αυτά έψαξε ο Ολυμπιακός, αυτά βρήκε. Τίποτα το άδικο ή το μαγικό δεν υπάρχει στο αποτέλεσμα. Καλώς άντεξε στο πρώτο ημίχρονο, καλώς δεν άντεξε στο δεύτερο, όταν ο ίδιος έμεινε από δυνάμεις κι η Άρσεναλ βρήκε εύκολα την αδυναμία στα δεξιά της άμυνάς του. Ο,τι μπορούσαν έκαναν οι ποδοσφαιριστές, ο,τι μπορούσε έκανε για να φυλαχτεί κι ο Ζαρντίμ. Το πλάνο ήταν μόνο για να αναχαιτίσεις, κι ο,τι βγει.

Κι όταν όλη σου η προσήλωση κι ο σχεδιασμός είναι στο πως θα φυλαχτείς, πως θα φύγεις με τις λιγότερες δυνατές “απώλειες”, είναι αστείο να μιλάς για την χαμένη ευκαιρία του Μασάντο, λες κι έχεις κάποια σύμβαση που λέει πως κάθε κλασική ευκαιρία πρέπει να καταλήγει στα δίχτυα. Ειδικά όταν η μπάλα φρόντισε να μην πας στα αποδυτήρια με την αίσθηση της αδικίας και της ατυχίας, αφού τελικώς το γκολ ήρθε, χάρις σε καθαρά ατομικά προσόντα, την καλή μακρινή σέντρα του Γκρέκο και την γκολάρα του Μήτρογλου.

Να χτύπαγε η μπάλα στο δοκάρι στην κεφαλιά του, να το καταλάβω. Να πεις είχε τις δύο καλύτερες ευκαιρίες, δεν απειλήθηκε και αντί να κερδίζει, χάνει κιόλας 1-0, πόρνη η μπάλα. Να έχανε μεγάλη ευκαιρία ο Ολυμπιακός στην επανάληψη για να κάνει το 1-2 και να το έτρωγε μετά από μερικά λεπτά, πάλι να το καταλάβω. Να έκανε έστω ένα “αχ” για την ισοφάριση και το 2-2 με τον Πάντελιτς στο 87’, να την δω την ατυχία. Τώρα το μόνο που βλέπω είναι ένα ξεχείλωμα που ξεκίνησε από το “ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα” κι έφτασε στο “μας πούλησε η μπάλα”.

ΥΓ: Αμιγώς αγωνιστικές κρίσεις για τον Ζαρντίμ δεν έχω κάνει ακόμα, γιατί δεν μπορώ τις βιαστικές κρίσεις, ειδικά για προπονητές που τώρα μαθαίνουμε και τώρα οι ίδιοι μαθαίνουν καλύτερα το υλικό τους.

Μέχρι να ρίξουμε μια συνολική ματιά, ας σημειωθούν επιγραμματικά τα εξής: Αυτά που έχουμε δει μέχρι στιγμής είναι καλά έως πολύ καλά διαστήματα σε παιχνίδι αναμονής, οργάνωσης, αναχαίτισης και συντήρησης (πρώτο μισάωρο με Σάλκε, πρώτο 50λεπτο με Άρσεναλ, αγώνας με Ατρόμητο) και λίγα έως ελάχιστα πράγματα στο θέμα της πρωτοβουλίας, της δημιουργίας με σχέδιο και του σεναρίου “αμυνόμαστε, αλλά έχουμε και τρόπο να επιτεθούμε στην κόντρα”.

Στο κομμάτι της “αντίδρασης” στην “δράση” του αντιπάλου, ο Ζαρντίμ έδειξε πως ξέρει να περιμένει και να είναι καλά στημένος, συμπαγής. Για τα υπόλοιπα, είμαστε ακόμα σε αναμονή.