Ευχαριστώ τον… Τζίγκερ
Ξεκινάμε με κάτι προσωπικό. Ευχαριστώ από καρδιάς τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Τον ευχαριστώ που αποχώρησε κι άφησε τα ηνία. Αν το Παναθηναϊκός – Κοπεγχάγη είχε γίνει με αυτόν στη διακυβέρνηση της ομάδας, θα ήμουν ακόμα στο στούντιο. Έγκλειστος, μαζί με τον Τσάρλι, θα είχαμε ήδη κλείσει 12ωρο και θα συνεχίζαμε μέχρι να βγει να μιλήσει κι ο τελευταίος αγανακτισμένος Παναθηναϊκός. Μπορεί και να σπάγαμε και το ρεκόρ του Αλιάγα. Πότε δεν ξέρεις.
Ευτυχώς οι “αγανακτισμένοι” έχουν την αγανάκτηση στο off από τότε που ανέλαβε ο Πατέρας. Και μιας κι αναφερθήκαμε και στον καπετάνιο του νταμπλ, κάποιος να καλέσει γρήγορα έναν εξορκιστή. Κάποιον, τέλος πάντων, να βγάλει μέσα από το σώμα του Πατέρα τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Γιατί μόνο με αυτήν την εκδοχή μπορώ να εξηγήσω πως ο Πατέρας είπε πως “πρέπει γρήγορα να κάνουμε κάποιες βαθιές τομές στον Παναθηναϊκό”. Μπήκε ο Κωνσταντόπουλος μέσα του και σε λίγο θ’ αρχίσει να μιλάει για περεστρόικα και γκλάσνοστ, άσχετα αν αυτά είναι του ΚΚΕ. Ποτέ δεν ξέρεις.
Πάμε σε αυτά που ξέρουμε, γιατί τα είδαμε. Η Κοπεγχάχη πήρε το πιο ξεκούραστο διπλό στην ιστορία του Champions League. Φυσικά και κάποιες ομάδες έχουν περάσει από έδρες με πολύ πιο εμφατικά αποτελέσμα, με πολύ άνετες νίκες. Αυτές, όμως, ήταν αποτέλεσμα ανωτερότητας. Η Κοπεγχάγη πήρε το πιο ξεκούραστο διπλό έβερ γιατί κανείς δεν κέρδισε ποτέ εκτός με τόσο χαλαρό ρυθμό. Στο ρελαντί, στο χαλαρό.
“Καλύτερα”, θα σκεφτεί κάποιος. “Αν είχαμε κανέναν αντίπαλο με ρυθμό, με τρεξίματα, με ενέργεια, το κοντέρ θα έγραφε πολλά”. Ναι, μάλλον έτσι θα γινόταν. Μόνο που στα μάτια μου, το χθεσινό ήταν πολύ χειρότερο. Ως αποτέλεσμα όχι, ως εικόνα όμως, σίγουρα ήταν χειρότερο. Το χαμηλό επίπεδο του αντιπάλου μπορεί να περιόρισε την ήττα και την έκταση του σκορ, όμως γιγάντωσε τον προβληματισμό, μεγένθυνε το πρόβλημα.
Οι Δανοί ήταν σε ρυθμούς τζόκινγκ. Απλώς κράταγαν τις θέσεις τους κι έστειλαν τον Ν’ Ντόι στα στόπερ και τον Γκρόνχιερ να κίνειται ελεύθερα, να βγαίνει στο πλάι να πάρει την μπάλα. Πρόβλημα ουδέν, τα τρεξίματα κι ο ρυθμός του Παναθηναϊκού ήταν κάτω κι απ’ το τζόγκινγκ.
Για τον Ν’ Ντόι, πχ ,κανείς δεν μπορεί να βγάλει συμπέρασμα για την όποια βελτίωση έχει από τότε που έχουμε να τον δούμε. Πώς να τον κρίνεις όταν δεν τον πίεσε κανείς, όταν κανείς δεν τον παρεμπόδισε; Είναι σαν το καμάκι σε μεθυσμένη. Δεν λέει κάτι, δεν “μετράει”. Αν “τα λες” ή όχι , θα κριθεί όταν θα έχεις αντίσταση, όχι όταν η άλλη είναι τύφλα.
Η συνολική εικόνα του Παναθηναϊκού ήταν ένα τεράστιο, εμφατικό “δεν μπορώ”. Δεν ήταν γκαντεμιά. Δεν ήταν μια προβληματική γραμμή, πχ η άμυνα που χαλάσει την καλή εικόνα του κέντρου και της επίθεσης. Δεν ήταν ατομικά λάθη που κόστισαν και στράβωσαν ένα ματς που πήγαινε καλά.
Κάποιοι θα του δουν έτσι, Τζόρβας, Ζιλμπέρτο, και τέλος. Θα είναι λάθος. Η συνολική εικόνα ήταν τόσο κακή που δεν γίνεται να μείνεις σε ατομικά λάθη. Κι αυτό για μένα φάνηκε περισσότερο πριν από το 1-0, παρά μετά από αυτό. Πριν ο Τζόρβας κάνει επίδειξη πανικού στο πρώτο γκολ και σύγχυσης στο δεύτερο. Πριν έρθει η κόκκινη, πριν τελειώσει το ματς στο 50’. Πριν αρχίσει αυτό το ντόμινο της καταστροφής, τί είχε κάνει ο Παναθηναϊκός; Είχε ελέγξει το ματς; Όχι. Είχε απειλήσει; Όχι, μόνο με μακρινά σουτ από Νίνη, Λέτο, Βύντρα και Σισέ. Είχε ασκήσει πίεση; Όχι, δεν είχε πατήσει περιοχή, δεν είχε κλεψίματα και συνεχόμενες επιθέσεις. Είχε τουλάχιστον ασφάλεια πίσω; Όχι, από νωρίς φαινόταν πως θα είναι ανά πάσα στιγμή ευάλωτος.
Πολλοί απογοήτευτηκαν από το 1-0 και μετά, πολλοί έφτασαν στα όρια της απόγνωσης στο 2ο ημίχρονο. Θεωρώ πως αυτό που πραγματικά πρέπει να προβληματίσει είναι η αρχή του αγώνα. Πριν το σοκ, πριν την πτώση του ηθικού, πριν την όποια κούραση. Στην αρχή, πριν γίνει το πρώτο γκολ, πριν αλλάξει το ματς. Στο διάστημα που κάθε ομάδα βγαίνει να βρει τα “θέλω” της και βλέπει στο χορτάρι τα “μπορώ” της. Τα “μπορώ” ήταν αποκαρδιωτικά και στις επόμενες μέρες θα ασχοληθούμε με το τι μπορεί να αλλάξει ο Παναθηναϊκός και πως.
