Εγκλημα με Βιεϊρίνια
Πριν πάμε στο ΑΕΚ – Παναθηναϊκός, μια κουβέντα για τον ΠΑΟΚ. Τον Άρη δεν τον είδα, για την ΑΕΚ δεν υπάρχουν πολλά να πεις, μένει ο ΠΑΟΚ των χιλίων προβλημάτων. Η εμφάνιση στην Ισπανία ήταν αξιοπρεπής. Η Βιγιαρέαλ δεν φόρτσαρε, ο ΠΑΟΚ ψιλοστάθηκε, έφυγε ηττημένος, αλλά με το “καλό για τ’αυτιά του κόσμου και την ηρεμία” 1-0.
Ξέρω πως ο κόσμος του δεν ασχολείται τόσο με τα καθαρά αγωνιστικά, με τα εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Οι λέξεις που κυριαρχούν στα ρεπορτάζ και στις κουβέντες των Παοκτσήδων είναι Ζαγοράκης, προπονητής, Δερμιτζάκης, Γκαρσία, κλίκες, αποδυτήρια, Σάντος, Βρύζας, πειθαρχία, Κωνσταντινίδης, Βιολίδης. Όλα ξεκίνησαν από τα άσχημα αποτελέσματα, την άσχημη εικόνα και μετά η κουβέντα πήγε στα “άλλα”, έτσι γίνεται πάντα.
Σ’αυτό το κομμάτι, δεν ξέρω τί μέλλει γεννέσθαι στον ΠΑΟΚ, το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο, άρα κι οι αποφάσεις που θα παρθούν. Μέχρι τότε, δύο-τρία νέα πράγματα όσον αφορά τα αγωνιστικά, που έρχονται να προστεθούν σ’αυτά που έχουμε αναφέρει κατά καιρούς για τον ΠΑΟΚ. Το πρώτο πως φάνηκε πως ένα μικρό, έστω κι αναγκαστικό, ροτέισον δεν είναι δα και τόσο καταστροφικό. Εδώ και καιρό λέγαμε πως είναι 100% απαραίτητο, όταν παίζεις Πέμπτη-Κυριακή, ακόμα κι αν δεν είναι όλοι οι παίκτες ίδιοι.
Ο Γκαρσία, ο υπερπολύτιμος κι αναντικατάστατος στα 33 του Πάμπλο Γκαρσία, δεν ήταν καν στην αποστολή στο Ελ Μαδριγάλ. Ε, δεν διαλύθηκε η ομάδα επειδή δεν έπαιζε ο Ουρουγουανός. Στάθηκε, λειτούργησε, έπαιξε και χωρίς αυτόν, με τον Φωτάκη στη θέση του. Επίσης, είδαμε πως μπροστά από τα στόπερ δεν παίζεις μόνο “με το στιλ του Γκαρσία”, μπορείς να προσφέρεις πολλά περισσότερα αν σε λένε Βιτόλο.
Φυσικά κι είναι προτιμότερο να παίζουν πάντα οι καλύτεροι, οι βασικοί. Όμως, αν παίζουν συνέχεια, δεν έχουν την φρεσκάδα για να αποδείξουν στο χορτάρι την αξία τους, να βγάλουν τα προσόντα τους. Κάτι που εδώ και καιρό συμβαίνει με τον Βιεϊρίνια, αλλά για άλλους λόγους, όχι μόνο επειδή παίζει συνέχεια.
Εδώ και καιρό ο Πορτογάλος μετακόμισε στα αριστερά. Είτε ξεκινάει ο Σαλπιγγίδης, είτε ο Ελ Ζαρ, ο Βιερίνια είναι αυτός που “θυσιάζεται” και πάει στα αριστερά της επίθεσης. Οκ, όταν δεξιά είναι ο Σάλπι, το καταλαβαίνω. Ο Ελληνας διεθνής δεν μπορεί να δώσει τίποτα στα αριστερά, όποτε εκεί θα πάει αναγκαστικά ο Βιεϊρίνια. Με τον Ελ Ζαρ στα δεξιά, όπως απέναντι στην Βιγιαρεάλ, ποιός ο λόγος να περνάει όλο το 90’ στην αριστερή πλευρά;
Καταρχάς, ο Ελ Ζαρ δεν είναι Σαλπιγγίδης, μπορεί να παίξει αριστερά, το έχει κάνει και στην Λίβερπουλ. Δεύτερον, ακόμα και να ξεκινάει ο Βιερίνια στα αριστερά, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αλλάζει ποτέ κατά τη διάρκεια του αγώνα. Έστω για δέκα λεπτά, να μπορέσει να παίξει στη θέση του, στο καλό του πόδι. Τίποτα, ακόμα κι όταν ο Ελ Ζαρ έγινε αλλαγή και μπήκε ο Κουτσιανικούλης, ο Βιερίνια έμεινε αριστερά.
Ζορίζεται, δυσκολεύεται, αποκτά ταβάνι στην απόδοσή του. Ακόμα κι από τα αριστερά, βέβαια, θα προσφέρει πολλά. Θα κατέβει χαμηλά να πάρει την μπάλα, θα δώσει βοήθειες σ’όλες τις μάχες στο κέντρο, θα ντουμπλάρει τον μπακ, θα κινηθεί χωρίς την μπάλα, θα προσπαθήσει να παίξει με τους υπόλοιπους. Κάποια, όμως, δεν θα τα δώσει ποτέ παίζοντας αριστερά. Δεν μπορεί να φύγει από την εξωτερική του ακραίου μπακ, δεν θα πλαγιοκοπήσει, δεν θα πατήσει περιοχή, δεν θα κερδίσει φάουλ έξω απ’αυτήν, δεν θα βγει νικητής από συνεχόμενα “ένας μ’έναν”.
Στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, ο Δερμιτζάκης τον είχε 90 λεπτά απέναντι στον καλύτερο παίκτη του αντιπάλου κι έναν από τους δύο καλύτερους δεξιούς μπακ του πρωταθλήματος. Ενενήντα λεπτά ο Βιερίνια έδωσα πράγματα, προσέφερε, παρά την προσπάθεια του Βύντρα. Ο ΠΑΟΚ, όμως, δεν πήρε το παραπάνω, αυτά που μπορεί να δώσει ο Πορτογάλος, αυτά που θα έκανε απέναντι στον Σπυρόπουλο.
Το ίδιο κι απέναντι στην Βιγιαρέαλ. Δεκάδες φορές ο Βιερίνια προσπάθησε να ανοίξει αντεπίθεση με προσωπική του ενέργεια. Απέτυχε σε όλες, αλλά δεν φταίει αυτός. Να φύγει από τα αριστερά, δεν μπορεί, δεν έχει την ίδια έκρηξη που έχει όταν παίζει στη θέση του. Μοιραία, μόνη λύση να συγκλίνει, να φέρει την μπάλα στο δεξί, να “πέσει” πάνω στους αμυντικούς μέσους. Τοίχος.
Πέρα απ’όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που έχει ο ΠΑΟΚ, είναι έγκλημα να βάζει κι άλλο ένα, χωρίς λόγο. Δεν γίνεται να είσαι σε κακή αγωνιστική κατάσταση και να αφαιρείς από τον πιο ποιοτικό σου ποδοσφαιριστή τη δυνατότητα να σου δώσει το κάτι παραπάνω, την ικανότητα που έχει στο ένας μ’έναν. Κερασάκι στην τούρτα, ο Βιερίνια δεν προσφέρει πια ούτε στα στημένα, με το εκπληκτικό επιτόπιο άλμα που διαθέτει. Το γλυκό πόδι του Σορλέν έφυγε και πλέον τα στημένα τα χτυπάει ο ίδιος ο Βιερίνια.
Για το ντέρμπι της Κυριακής, η κουβέντα είναι δύσκολη. Η ΑΕΚ θα είναι χωρίς Σκόκο, Λυμπερόπουλο, Μανωλά, Πατσατζόγλου, Γιάχιτς και Γεωργέα. Ο Παναθηναϊκός είναι χωρίς Νίνη, Λέτο, τον Καραγκούνη σε “πονάω, αλλά παίζω” και τον Γκοβού “έτοιμο για ένα εικοσάλεπτο”. Οι ισορροπίες είναι λεπτές, γιατί ο θεωρητικά καλύτερος είναι φιλοξενούμενος κι είναι υπό πίεση, με την πλάτη στον τοίχο. Η ΑΕΚ έχει πολύ πιο σοβαρές απουσίες, έχει παίξει Πέμπτη κι ακόμα ψάχνεται.
Έχει, όμως, την αύρα και την συσπείρωση που έφερε ο Χιμένεθ, έχει το σχέδιο του Ισπανού, μ’ένα 4-3-3 που κρύβει τις αδυναμίες, ενώ η τριάρα στο Βέλγιο μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη, να μην παρασύρει την ομάδα.
Με τα πράγματα να είναι θολά, λόγω των απουσιών, το βλέμμα πέφτει σ’αυτούς που επιστρέφουν. Κομβική η κατάσταση του Ζιλμπέρτο, ειδικά αν δεν ξεκινήσει ο Σιμάο. Ακόμα περισσότερο σημαντική, η παρουσία του Νασούτι κι η απόδοσή του. Το αβαντάζ του Παναθηναϊκού είναι ο Σισέ, οπότε το πως θα ανταπεξέλθει ο Νασούτι ίσως κρίνει και την αναμέτρηση.
