Είμαι δολοφόνος και φαίνομαι

Ηταν καλό παιδί, τυπικός επαγγελματίας, σοβαρός άνθρωπος. Ετσι, λένε, ήταν ο 47χρονος που κατηγορείται για παιδεραστία στην Εδεσσα. Τα κλασικά δηλαδή που ακούμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα ίδια δεν έλεγαν και για τον άνδρα από το Αγρίνιο που σκότωσε τους πέντε κυνηγούς; Εγώ αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η αναμενόμενη φράση των δημοσιογράφων: «Ουδείς περίμενε ότι θα κάνει κάτι τέτοιο».

Ποιος να το περίμενε δηλαδή; Υπήρχε άνθρωπος που είχε υπόνοιες ότι ο συγκεκριμένος μπορεί να είναι παιδεραστής ή ο άλλος στο Αγρίνιο μπορεί να φτάσει στο «αμήν» και να σκοτώσει πέντε ανθρώπους με αφορμή μερικά τριφύλλια; Κι αν είχε γιατί δεν απευθύνθηκε στην Αστυνομία; Θέλω να πω, δηλαδή, ότι δεν γίνεται να θες να κάνεις ή να κάνεις κάτι κακό, κάτι εγκληματικό και να το δείχνεις. Δεν γίνεται να κυκλοφορείς με μπλουζάκια που να γράφουν «Προσοχή, είμαι παιδεραστής». Οσο άρρωστο είναι το μυαλό σου, τόσο εύκολα μπορείς να ξεγελάς τους ανθρώπους γύρω σου γι΄αυτό που πραγματικά κρύβεις. Είναι αποδεδειγμένο αυτό. Άλλο ένας ναρκομανής που δείχνει ναρκομανής και ξέρεις ότι είναι ικανός να επιτεθεί σε μια ηλικιωμένη για 50 ευρώ κι άλλο ένας ψυχολογικά άρρωστος –γιατί για τέτοιες περιπτώσεις μιλάμε- που μπορεί να είναι παιδεραστής, κανίβαλος ή μανιακός δολοφόνος.

Αλήθεια, στην περίπτωση της Εδεσσας ποια πλευρά σας προκαλεί περισσότερο οργή; Η πλευρά του παιδεραστή ή η πλευρά των γονιών;