Έκανε ρεύμα από τα “ουφ”
Ημέρα 3η από Λιθουανία: Δύο ήταν τα ερωτήματα από το πρωί σήμερα. Το πόσο και το πώς. Πόσο θα μας ταλαιπωρήσουν οι Βόσνιοι, αν θέλετε πόσο θα κάνουν οι δικοί μας να αποβάλουν το άγχος της πρεμιέρας και πώς θα τους νικήσουμε.
Το τέλος καλό όλα καλά είναι μια παρηγοριά. Μεγάλη, αφού στο πρώτο σου ματς κρατάς το ροζ φύλλο σαν φυλαχτό και ξεχνάς όσα μπορεί να σου πήγαν στραβά.
Πάντως εγώ θα την πω την αμαρτία μου. Αυτό το γήπεδο σε μορφή και σε χρώματα μου έφερε το μυαλό εκείνο της Χαμαμάτσου. Στην Ιαπωνία, στην πρώτη φάση. Εκεί κι αν είχαμε λαχτάρες από το άγχος. Μετά θυμήθηκα και πώς κατέληξε εκείνη η ιστορία του 2006. Αλλά, ας μείνει… μεταξύ μας, έτσι; Μην αρχίζουμε τα τρελά επειδή νικήσαμε τους Βόσνιους…
Έτρεξαν οι Έλληνες στο ματς. Προσέξτε, λέω οι Έλληνες, όχι μόνο οι διεθνείς αλλά όσοι βρισκόμαστε εδώ πέρα. Το τι θέσεις άλλαξαν στο πρώτο ημίχρονο για να αλλάξει και το γούρι, δεν λέγεται. Και στο ημίχρονο, νέα… κατανομή καθισμάτων. Εντάξει, είχαμε και άνεση, άδειο ήταν το γήπεδο. Αυτοί οι Σκοπιανοί παρεμπιπτόντως, μάλλον ευημερούν. Περισσότεροι απ’ όλους ήταν. Ακόμα και από τους γείτονες εδώ πέρα Φινλανδούς.
Όχι ότι η ομάδα νίκησε από τις… γραφικότητές μας. Πέντε λεπτά έπαιξε την άμυνα που ξέρει και το έφερε το ματς στα μέτρα της. Οι Βόσνιοι είναι γνωστό ότι όταν νιώθουν να χάνεται ο αντίπαλος, απογοητεύονται. Αν και συνολικά από το παιχνίδι τους, μάλλον κουράγιο πήραν για αυτά που έρχονται με αντιπάλους στα μέτρα τους.
Τα ξεφυσήματα ανακούφισης μετά τη λήξη έκαναν… ρεύμα. Και να τα “ουφ τι ήταν αυτό”, να και τα “ρε τι άγχος τραβήξαμε”. Άντε μετά να κατουρήσει ο φουκαράς ο Μπράμος που κληρώθηκε για το ντόπινγκ. Έφυγε η ομάδα και έμεινε λιμουζίνα να περιμένει τον Μάικ. Τώρα που γράφω, πρέπει να… ξαλάφρωσε.
Αντε να πάμε κι εμείς να τσιμπήσουμε τίποτα, άρχισε να λύνεται ο κόμπος στο στομάχι. Αλλά ρε φίλοι Λιθουανοί, πατατούλα στον ατμό και το κρεατάκι το ίδιο εδώ στο γήπεδο; Έχετε και… Έλληνες να… θρέψετε. Αντε και αύριο λιγότερο άγχος.
