Έλεγχος προόδου

Χρόνος και ροτέισον

Το καλό για την ομάδα του Στέφενς ήταν πως μεσολάβησε ένας μήνας απ’το τελευταίο εκτός έδρας αγώνα (αυτόν με τον ΟΦΗ). Χρόνος που ήταν αρκετός ώστε η ομάδα να βελτιωθεί αισθητά κι έτσι το ματς με τον Πανθρακικό να έρθει ως σφραγίδα προόδου.

Για πρώτη φορά ξεκουράστηκαν ο Λίνο με τον Κίτσιου και έπαιξαν μαζί στο πρωτάθλημα ο Τζαβέλας με τον Σκόνδρα. Και για πρώτη φορά σε αγώνα για τη Σούπερλιγκ ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε με την τριάδα Στοχ, Νίνη και Λούκας πίσω απ’τον φορ.

Λούκας και κίνηση

Ο Λούκας ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής, με πολλούς να συμφωνούν πως ο πάγκος του έκανε καλό. Ξεκουράστηκε, σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά, μπήκε με όρεξη και κέφι. Ισχύουν όλα αυτά, όμως νομίζω πως τη μεγαλύτερη διαφορά την έκανε το γεγονός πως πλέον η ομάδα λειτουργεί περισσότερο με τον τρόπο που θέλει ο Στέφενς.

Στο δύσκολο 4-4-2 που παίζει ο Ολλανδός, απαιτείται διαρκής και συγχρονισμένη κίνηση από τους δύο της επίθεσης και τους παίκτες που παίζουν στα άκρα. Δουλειά των “εξτρέμ” δεν είναι να παίξουν στη γραμμή “α λα παλαιά”, αλλά να έρθουν κεντρικά, να γίνουν “δεκάρια” με την μπάλα, να κινηθούν και να γίνουν φορ χωρίς αυτήν, την ώρα που το πλάτος στην επίθεση το δίνουν οι ακραίοι μπακ.

Ο Λούκας στις αρχές της σεζόν έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά με την μπάλα, με τον τρόπο που το έκανε κι ο Στοχ στην απέναντι πλευρά. Πρόοδος κι αποτέλεσμα του χρόνου και της δουλειάς ήταν ο τρόπος που λειτούργησε στα δύο γκολ κόντρα στον Πανθρακικό: κίνηση χωρίς μπάλα, στον χώρο, στην περιοχή για να γίνει φορ.

Ζητούμενα

Ζητούμενο για τον ΠΑΟΚ είναι το ίδιο να συμβεί και με τον Στοχ (και με τον Νίνη) και ο Σλοβάκος να γίνει πιο αποτελεσματικός στις φάσεις μέσα στην περιοχή, ενώ παραμένει ως σταθερό ζητούμενο η ανάγκη για ροτέισον στον άξονα. Οι ακραίοι μπακ αλλάζουν, οι φορ και οι μεσοεπιθετικοί το ίδιο, αλλά Τζιόλης και Λάζαρ εξακολουθούν να τραβάνε μονάχοι το κουπί.

Μέχρι τότε, οι φίλοι του ΠΑΟΚ δικαιούνται να χαίρονται. Η επιθετική πρόοδος της ομάδας είναι τέτοια που της επιτρέπει να παίξει Πέμπτη-Κυριακή και να πετύχει συνολικά έξι γκολ, να χάσει δύο πέναλτι και 3-4 κλασικές ευκαιρίες ακόμα. Έξι γκολ, τρία από στημένη φάση και τρία στο open play, με μόνο ένα εξ αυτών να προέρχεται από φορ. Not bad.

Καπίνο

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε για τον Παναθηναϊκού συζητούσαμε για την ανάγκη για δύο αποφάσεις. Η πρώτη αφορούσε τον Καπίνο και το δίλημμα ήταν απλό. Ο Αναστασίου ή θα έπρεπε να συνεχίσει να τον έχει κάτω απ’τα δοκάρια (και κόσμος/Τύπος να συμβιβαστούν με την ιδέα που δεν είναι 100% πλήρης και έτοιμος) ή θα έπρεπε να τον τραβήξει στον πάγκο.

Επέλεξε το πρώτο και ευτύχησε να δει τον Καπίνο να κάνει ένα μεγάλο ματς στο Παγκρήτιο, όπου κράτησε όρθιο τον Παναθηναϊκό. Εμφάνιση που προφανώς δεν καθιστά ξαφνικά τον Καπίνο ως έναν πλήρη γκολκίπερ, χωρίς αδυναμίες. Ικανή, όμως, να του δώσει ψυχολογία και να αφαιρέσει από πάνω του το επικριτικό φως, αφού ήταν ένα ματς που φανέρωσε τα προσόντα του.

Όπως είχαμε δει αναλυτικά στο τελευταίο κομμάτι παλιότερου κειμένου, το πρόβλημα με τον Καπίνο δεν είναι πως δεν έχει προσόντα, αλλά η παράλογη αίσθηση κόσμου/Τύπου πως στα 19 δεν θα έχει αδυναμίες που θα εκτεθούν κάτω απ’τα γκολποστ μεγάλης ομάδας.

Κενά

Η άλλη απόφαση που αναμενόταν απ’τον Αναστασίου αφορούσε μια τακτική συμπεριφορά που δεν θα αφήνει τα κενά που φανερώθηκαν κόντρα στον Πανθρακικό, αυτά που απέτυχε να καλύψει ο Μέντες. Ο τραυματισμός του Πράνιτς συνετέλεσε ώστε να δούμε μια σφιχτή αντιμετώπιση. Μπορεί Μπεργκ και Φιγκερόα να ξεκίνησαν για πρώτη φορά μαζί, αλλά ο Αναστασίου (πιστός στις αρχές του) διατήρησε τριάδα στον άξονα, δεν έπαιξε με 4-4-2 στην ευθεία και διάλεξε το 4-3-1-2.

Απόντος του Πράνιτς, η τριάδα είχε ταυτόχρονα και Μέντες και Λαγό και Ζεκά. Και οι τρεις έκαναν καλό ματς, με τον Μέντες να παίρνει για πρώτη φορά θετικό πρόσημο (σε ματς βέβαια με λιγότερους χώρους), τον Λαγό να παίζει στα όρια της κόκκινης (που άξιζε να δεχθεί) και τον Ζεκά να βγαίνει νικητής σε πάμπολλες προσωπικές μονομαχίες.

Μοιάζει οξύμωρο, αλλά ακόμα και με όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός είχε κορυφαίο τον Καπίνο, που έμεινε εκτεθειμένος πολλές φορές. Ούτε μια τέτοια τριάδα και με τέτοια απόδοση δεν ήταν αρκετή για να τον προστατεύσει. Κυρίως γιατί η διάταξη άφηνε κενά στα άκρα και γιατί η αμυντική γραμμή εξακολουθεί να έχει προβλήματα όποια κι αν είναι η σύνθεσή της.

Μέλλον

Εννοείται πως το αποτέλεσμα στην Κρήτη έδωσε μεγάλη ανάσα στην ομάδα και τον προπονητή, μετά από δύο συνεχόμενες ήττες. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα κι η εμφάνιση των Καπίνο-Μέντες είναι τα μόνα που μπορούν να κρατηθούν ως θετικά, μαζί με τη συνεχή επαφή του Φιγκερόα με τα δίχτυα. Η ομάδα εξακολουθεί να δέχεται πολλές φάσεις όποιο κι αν είναι το κέντρο ή η άμυνα κι ο Αντζαγκούν κινήθηκε σε πολύ ρηχά νερά στο πρώτο ματς που πήρε καθαρό ρόλο δεκαριού πίσω από δύο φορ.

Το κακό για τον Παναθηναϊκό είναι πως μέσα σε τέσσερις μέρες θα δώσει δύο δύσκολα ματς, πρώτα για το Κύπελλο με τον Εργοτέλη και μετά με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Το καλό είναι πως η νίκη το Σάββατο του έδωσε χρόνο και καλό κλίμα και πως θα δώσει δύο παιχνίδια που η ανάγκη για “επιβίωση” είναι μεγαλύτερη απ’αυτήν της νίκης.

Για περισσότερη κουβέντα, εδώ:

Follow @Kessaris_