Ελλάδα, Νο 10 στον κόσμο

Ένα κρατούμενο από τη Λάρισα, το πρώτο, η… Λάρισα. Η περιφέρεια. Στανταράκι. Ολ’ αυτά τα χρόνια νιώθω σαν να είν’ οι εικόνες “μεταφερόμενες”. Από τόπο σε τόπο. Από πόλη σε πόλη. Σαν να είναι παντού, οι ίδιοι άνθρωποι στο ίδιο event. Πήγαμε στην Πάτρα, για το φιλικό με την Κύπρο Μάιο του 2008 πριν το EURO, και “ζήσαμε” το Παγκρήτιο που όταν το ζούσαμε στ’ αλήθεια, πιστεύαμε πως δεν θα το ζήσουμε πουθενά αλλού. Πήγαμε πέρυσι τον Μάρτιο στον Βόλο, φιλικό με τη Σενεγάλη πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ήταν όπως ήμασταν στην Πάτρα.

Ηλθαμε, τώρα, στη Λάρισα για το φιλικό με τον Καναδά και θυμηθήκαμε τον Βόλο. Πάει λέγοντας, κάθε φορά. Δεν είν’ η περιφέρεια, ή τουλάχιστον δεν είναι η περιφέρεια μόνον, που έχει ανάγκη την Εθνική. Η Εθνική είναι που έχει πιο μεγάλη ανάγκη την περιφέρεια. Για ν’ αναβαπτίζεται, από καιρού εις καιρόν, η σχέση της με τον εξ ορισμού «αποδέκτη» όσων έχει να εκπέμψει. Με τον Έλληνα. Τον καθαρό Έλληνα.

Κρατούμενο, νούμερο-δύο. Η Λάρισα, ναι. Η όποια, εκάστοτε, Λάρισα. Αλλά και το…τερέν. Το προσβλητικό τερέν. Δεν κάνει. Θυμάμαι τη ντροπή, Αύγουστο του 2007 στην Τούμπα, όταν φέραμε τη μελλοντική πρωταθλήτρια Ευρώπης και Κόσμου Ισπανία για να τιμηθεί, παίζοντας στο 120ο και τελευταίο ματς, ο Ζαγοράκης. Εντελώς patatal! Δεν έχει σύγκριση τώρα μεν, αλλά πάλι, απ’ όσα είδα στα ματς του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό και με τον Παναθηναϊκό πρόσφατα, η Τούμπα κάνει κόντρα σ’ αυτό με την “Αρένα” της ΑΕΛ. Κρίμα κι άσχημο, πρωτίστως για την ομάδα που έχει αυτήν την έδρα. Ο φιλοξενούμενος θα πάει, θα παίξει ένα ματς, θα φύγει, το πολύ-πολύ να ξαναπάει σ’ ένα χρόνο. Ο γηπεδούχος δίνει εκεί τα μισά ματς της χρονιάς του.

Τρία, η ευκαιρία να συνειδητοποιούμε πώς μας βλέπουν. Ο Καναδάς προσήλθε με…δέος σε τούτο το φιλικό. Ο προπονητής τους, αυτός ο Χαρτ, μας ευχαρίστησε που του διαθέσαμε το υψηλό επίπεδό μας και δώσαμε στην ομάδα του την ευκαιρία να κάνει ένα «έλεγχο προόδου». Η Ελλάδα με τους Έλληνες ποδοσφαιριστές είναι το νούμερο-δέκα στον κόσμο, τελεία. Αν υπάρχει στη χώρα άλλη ποδοσφαιρική ομάδα μ’ όσους ξένους θέλει, να ‘ναι νούμερο-δέκα στο διεθνή στίβο στον οποίο συναγωνίζεται, να την κοιτάξουμε. Να της πούμε κι ένα μπράβο. Δεν ξέρω καμία. Ο Καραγκούνης μου ‘κανε την…παρατήρηση, επειδή με είδε να τριγυρίζω στο λόμπι του ξενοδοχείου μ’ ένα άνορακ-Μπαρτσελόνα. “Ελλάδα, να φοράς. Αυτή είναι η ομάδα. Ελλάδα. Νούμερο-δέκα στον κόσμο!”

Τέσσερα, η συντροφικότητα της ομάδας. Πόσο πηγαία χάρηκε, όλη η ομάδα, το γκολάκι του κοντού. Του μικρού. Του Γιαννάκη. Η πρώτη αγκαλιά που βρήκε μπροστά του, ήταν του Βύντρα. Το πρώτο χαμόγελο, του Σαμαρά στον πάγκο. ‘Η, το άλλο. Μες στο μισοσκόταδο του πάρκιγκ των VIP, μπροστά στην κύρια είσοδο της «Αρένας», μετά το παιγνίδι άξιζε τον κόπο να ‘ναι σε μια μεριά κανείς και να χαζεύει πώς έφευγαν παρέες-παρέες οι διεθνείς, για Αθήνα ή για Θεσσαλονίκη. Ο Χαλκιάς κι ο Σηφάκης, οδηγός ο Κώστας συνοδηγός ο Μιχάλης, με το ίδιο αυτοκίνητο. Ο γκολκίπερ του ΠΑΟΚ, ο γκολκίπερ του Αρη, οι… ανταγωνιστές για τη θέση στο νούμερο-ένα. ‘

Ήτο τζιπ του Καφέ. Με Κατσουράνη συνοδηγό και στα πίσω καθίσματα Λυμπερόπουλος-Μάκος, οι αντίπαλοι της Κυριακής που έρχεται. Όπως αντίπαλοι της Κυριακής που πέρασε ήταν ο Σαλπιγγίδης με τον Βύντρα, ο Χαλκιάς με τον Κατσουράνη. Αλλά, φυσικά, κατέβηκαν μαζί, τα ζευγάρια, απ’ τη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα στη Λάρισα. Ενδιαφέρουσες εικόνες, καταμεσής του καιρού των ντέρμπι σε πρωτάθλημα και κύπελλο.

Πέντε, η ενσωμάτωση των «τριών» των οποίων η σχέση με την Εθνική για διάφορους, λίγο-πολύ γνωστούς, λόγους είχε παγώσει. Εδώ και μισό χρόνο του Μόρα, εδώ και ένα χρόνο του Χαλκιά, εδώ και ενάμισι χρόνο του Λυμπερόπουλου. Μάτια που δεν βλέπονται, ψυχές που δεν συναντιούνται. Η απομάκρυνση απ’ το περιβάλλον, η επαναφορά στο περιβάλλον. Όφελος. Η Ελλάδα είμαστε, όχι η Βραζιλία. Τους χρειαζόμαστε, όλους. Τη συνεισφορά τους που μπορεί να είναι ένα λεπτό, μία στιγμή, μία πάσα, μία απόκρουση, ένα γκολ…