Έλληνες εμιγκρέδες

Γεια σας κι από μένα. Αφού δίνετε τέτοια ευκαιρία, την εκμεταλλεύομαι κι εγώ και γίνομαι για λίγο αρθρογράφος. Διάβασα σήμερα για τη μετακίνηση του Μαυροκεφαλίδη στη Βαλένθια, όπως και αυτή του Τσακαλίδη στο Χιούστον. Αμφότεροι έφυγαν από τις ομάδες τους με αρκετά παράπονα με κοινό συντελεστή το χρόνο συμμετοχής τους. Αν δούμε τα πράγματα γενικότερα θα διαπιστώσουμε πως σχεδόν όλοι οι Έλληνες μπασκετμπολίστες του εξωτερικού έχουν προβλήματα προσαρμογής ή εν πάση περιπτώσει αγωνιστικά προβλήματα (για οικονομικά ούτε λόγος).

Αν εξαιρέσουμε τον Παπαλουκά και το Ζήση οι οποίοι απολαμβάνουν καθολική αποδοχή (από προπονητές, φιλάθλους και διοικήσεις) οι υπόλοιποι πρέπει να προβληματίζουν τον Παναγιώτη Γιαννάκη ενόψει του Ευρωμπάσκετ στην Ισπανία.

Πρώτα – πρώτα ο αρχηγός μας ο Κακιούζης, όλοι μας βλέπουμε το μειωμένο χρόνο συμμετοχής του. Και αν θυμάμαι καλά από κάποια δημοσιεύματα, είναι και ιδιαίτερα εκνευρισμένος με τον προπονητή του.

Ο έτερος «Ισπανός» μας, ο Κώστας Βασιλειάδης, απ’ ότι κατάλαβα δεν αντεπεξέρχεται πλήρως στις προσδοκίες που είχαν γι’ αυτόν οι ιθύνοντες της Μάλαγα. Δεν κατάφερε να είναι άξιος αντικαταστάτης του Χέρμαν, αν και είναι σχετικά αρκετά νέος κι έχει περιθώριο προόδου.

Για το Βασίλη Σπανούλη όλοι βλέπουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Δεν έχει σημασία αν φταίει αυτός ή ο προπονητής του για την υπάρχουσα κατάσταση. Σημασία έχει να μη χάσουμε αυτόν τον παίχτη.

Ο Διαμαντόπουλος, συγχωρέστε με για την κατηγορηματικότητα μου, αλλά είναι πλέον χαμένη υπόθεση. Δεν πιστεύω ν’ αλλάξει δραστικά κάτι στο χαρακτήρα του, ώστε να πάψει να περιφέρεται ανεπιτυχώς σε μέτριες ομάδες της Ευρώπης.

Μαρμαρινός, Βετούλας, Παντελιάδης και Σκλάβος ποτέ δεν μας έδωσαν το δικαίωμα να ελπίζουμε σε αυτούς. Ο Ντικούδης αν και δεν τα πήγε άσχημα σε ΤΣΣΚΑ και Βαλένθια, στον Παναθηναϊκό είναι πολύ καλύτερος πιστεύω. Ο Γλυνιαδάκης αξίζει πολλά μπράβο για την υπερπροσπάθειά του, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι για πολλά πράγματα. Εδώ δεν τα κατάφερε στην ΑΕΚ και το Περιστέρι… θα πετύχει στο ΝΒΑ;

Ας μην ξεχνάμε τις αποτυχημένες προσπάθειες των διεθνών μας να δουλέψουν στο εξωτερικό κατά το παρελθόν. Ο Κόμματος, ο Παταβούκας, Χατζηβρέττας Οικονόμου και άλλοι μικρότερης εμβέλειας.

Εξαίρεση αποτελούν όπως προανέφερα ο Παπαλουκάς και ο Ζήσης. Και σε μικρότερο βαθμό ο Λιαδέλης, ο Γιαννούλης και ο Ρεντζιάς. Το μόνο παρήγορο είναι πως οι διεθνείς μας αλλάζουν όταν παίζουν με τα χρώματα της Εθνικής μας. Ο Γιαννάκης βρίσκει πάντα του «κουμπί» τους.

Θα ήθελα να μου πείτε και τη δική σας γνώμη.
Ευχαριστώ πολύ.
Με εκτίμηση, Κώστας Παύλου