Ένα ρολόι σταματημένο

Όπως έχουμε συζητήσει εδώ και πολύ καιρό, τα εντός χορταριού του Παναθηναϊκού δεν προσφέρονται για παρακολούθηση κι αναλύσεις. Ακούγεται υπερβολικό κι αντι-επαγγελματικό, αλλά δεν χρειάζεται να δεις την ομάδα να παίζει. Τα ίδια μπορείς να σχολιάσεις μετά από κάθε παιχνίδι, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ακόμα κι αν δεν το είδες.

Η ομάδα είναι ένα χαλασμένο ρολόι χειρός, σταματημένο. Όσο κι αν το κοιτάς, όσο κι αν χτυπάς το καντράν, δεν δουλεύει, οι δείκτες δεν κουνιούνται. Το μόνο που κάνει είναι να δείχνει τη σωστή ώρα δυο φορές τη μέρα, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα σταματημένα ρολόγια του κόσμου. Έστω και εκτός λειτουργίας, δεν παύουν να δείχνουν σωστά δυο φορές τη μέρα.

Αν κάποιος λοιπόν κοιτάξει το σταματημένο ρολόι τη στιγμή που η ώρα που δείχνει είναι η σωστή μπορεί (αν θέλει) να ξεγελαστεί. Να πεταχτεί και να φωνάξει, “να, ορίστε, το ρολόι δουλεύει, δείχνει την ώρα σωστά, που είναι όλοι αυτοί που έλεγαν πως θέλει ή επισκευή ή πέταμα”. Φυσικά μετά είναι αναγκασμένος να περάσει 12 ώρες κοιτώντας ένα ρολόι που δεν δουλεύει και να αναρωτιέται “μα γιατί ρε γαμώτο, αφού κάποια στιγμή έδειχνε σωστά”. Μέχρι να έρθει ξανά η ώρα που το ρολόι δίνει την ψευδαίσθηση πως δουλεύει για να ξεκινήσει πάλι η ίδια διαδικασία. “Να, ορίστε, μια χαρά είναι”. Και φτου κι απ’την αρχή.

Το ίδιο κάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό ο Παναθηναϊκού. Σταματημένος, χαλασμένος, καταδικασμένος να δημιουργεί που και που την ψευδαίσθηση πως δουλεύει. Στην αρχή ήταν αρκετοί αυτοί που όντως πείθονταν πως οι στιγμές που έδειχνε να λειτουργεί (Μάδεργουελ, Λειβαδιά, Ξάνθη, περσινό καλό διάστημα, κτλ) ήταν πραγματικές κι όχι συγκυριακές. Ο χρόνος πέρασε, κι όπως στην περίπτωση του χαλασμένου ρολογιού, απέδειξε σε ολοένα και περισσότερους πως το “δεν κάνουμε τίποτα” είναι ο κανόνας και το “κάτι κάνουμε” είναι απλώς η εξαίρεση της στατιστικής.

Εννοείται πως ο Παναθηναϊκός δεν χάλασε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν έβαλε κάποιος το ρολόι στο τραπέζι και του έδωσε μια μ’ ένα σφυρί για να το κάνει χίλια κομμάτια. Απλώς, το ρολόι αφέθηκε ξεκούρδιστο. Στην αρχή έχανε απλώς μερικά λεπτά, μετά μία σταματούσε μία δούλευε, ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησε εντελώς.

Κι αν σας φαίνεται υπερβολικός ο παραλληλισμός, σκεφτείτε το εξής: σε ποια άλλη περίπτωση μπορείτε να θυμηθείτε μια ομάδα να έχει για δύο χρόνια τον ίδιο προπονητή και ακόμα και μετά από 24 μήνες να μην υπάρχει απάντηση στο ερώτημα “πως παίζει αυτή η ομάδα”. Υπάρχουν ομάδες με προβλήματα, με σχέδιο που δεν ταιριάζει στο ρόστερ, με ρόστερ που δεν το εφαρμόζει σωστά, με σχέδιο παρωχημένο, κτλ. Δεν μπορώ, όμως, να θυμηθώ καμία ομάδα που μετά από δύο χρόνια με τον ίδιο προπονητή δεν είχε ξεκάθαρη απάντηση στο “πως παίζει”.

Όχι ποιο είναι το σύστημα, ποια είναι η διάταξη στο χορτάρι, αλλά το πως παίζει. Ποιες αρχές διέπουν το παιχνίδι της, τι προσπαθεί να κάνει στον αγωνιστικό χώρο. Κάντε το σαν τεστ. Φανταστείτε πως κάποιος δεν έχει δει ποτέ μια ομάδα και σας ζητάει να του μιλήσετε για τον τρόπο παιχνιδιού της. Δεν θέλει να μάθει αν παίζει 4-2-3-1 ή 4-4-2, τα ονόματα των παικτών ή αν ομάδα είναι καλή, θέλει να του πείτε πως παίζει, ποιο είναι το σχέδιο της, οι αρχές της.

Σίγουρα μπορείτε να περιγράψετε την Εθνική του 2004, την Μπαρτσελόνα του Γουαρδιόλα, την Ρεάλ του Μουρίνιο, κτλ. Αν κοιτάξετε εντός συνόρων, μπορείτε να μιλήσετε για το πως έπαιζε ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε και πως παίζει τώρα με τον Ζαρντίμ, πως έπαιζε ο ΠΑΟΚ του Σάντος, ο Ατρόμητος του Δώνη, πως αγωνίζονται τώρα ο Αστέρας του Τσιώλη ή ακόμα και ο μόλις μερικών μηνών Πανιώνιος του Ελευθερόπουλου.

Αν πρέπει να δώσετε πληροφορίες για το σχέδιο και τις αρχές του Παναθηναϊκού του Φερέιρα, τι θα πείτε στον ενδιαφερόμενο; Αν πρέπει να περιγράψετε αυτό το περίφημο αγωνιστικό στυλ (που βάφτισε περιττό κι αταίριαστο τον Καραγκούνη), τι θα πείτε; Δεν νομίζω πως υπάρχει πειστική απάντηση στο μυαλό κάποιου και αν υπάρχει δύσκολα θα βρει κι άλλους να συμφωνούν μαζί του.

Το ρολόι δεν το κουρδίζει κανείς και γι’αυτό είναι σταματημένο εδώ και πολύ καιρό. Κι όσο νόημα έχει να τσεκάρεις ένα ρολόι που δεν δουλεύει, άλλο τόσο έχει να παρακολουθείς τους αγώνες του Παναθηναϊκού πιστεύοντας πως, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, θα δεις κάτι που να χρήζει αγωνιστικού σχολίου, πέρα από την ατομική απόδοση των παικτών.

Γι’αυτό και το ενδιαφέρον έχει μετατοπιστεί. Έχει φύγει από τις πράξεις και τα γεγονότα κι έχει πάει στα λόγια. Στο τι θα δηλώσει ο Φερέιρα, ο υπεύθυνος του ρολογιού, που εδώ και καιρό δίνει πραγματικό ρεσιτάλ όποτε ανοίγει το στόμα του. Χαρακτηρίζει πιο έμπειρη ομάδα τον ΟΦΗ, μιλάει για την συνολική λειτουργία της ομάδας μετά τα δύο προσωπικά γκολ του Λάζαρου στην Ξάνθη, λέει στον κόσμο “πόσους άλλους νέους παίκτες να βάλω” την εποχή που είχε παίξει μόνο ο Τριανταφυλλόπουλος κι αυτός αναγκαστικά, δηλώνει πως δεν κατάλαβε τις αποδοκιμασίες επειδή δεν ξέρει ελληνικά, πως κοιμάται ήσυχος, πως το πρόβλημα είναι η ψυχολογία, κτλ.

Μετά την Λάτσιο έδωσε ένα νέο ρεσιτάλ, όταν ανέλυσε τον αγώνα σαν σπουδαστής αθλητικής δημοσιογραφίας, που εξηγεί πως μπήκαν τα γκολ: “Ξεκινήσαμε καλά, αλλά δεχτήκαμε το πρώτο γκολ το οποίο ήταν καρπός του ταλέντου ενός παίκτη. Το δεύτερο γκολ γεννήθηκε από ένα λάθος ενός νέου παίκτη ποιότητας, που πρέπει να προστατεύσουμε και το τρίτο σε στημένη φάση, εξαιτίας της αθλητικής ικανότητας της Λάτσιο. Μετά το 3-0 μοιραστήκαμε το παιχνίδι, απειλήσαμε και θεωρώ οτι σαν ομάδα αναπτυσσόμαστε κι ας μην βγήκαν καλά τα πράγματα”.

Οι πράξεις πρέπει να κρίνονται πολύ περισσότερο από τα λόγια. Αλλά όταν κάποιος έχει δεδομένα αφήσει ένα ρολόι ξεκούρδιστο για δύο χρόνια, δεν έχει κανένα νόημα να ασχολείσαι πια με την απραξία του, οπότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι δίνεις βάση στο τι θα πει κάθε φορά για να πείσει πως οι δείκτες δουλεύουν.

Κι ο κάτοχος του ρολογιού; Ο κάτοχος έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον υπεύθυνο και επιτίθεται σε όποιον τολμά να πει πως το ρολόι που φοράει δεν λειτουργεί. Επιμένει να περιμένει τις δύο φορές που οι σταματημένοι δείκτες δείχνουν τη σωστή ώρα για να φωνάξει “να ορίστε, δουλεύει, και μην μου λέτε να αλλάξω υπεύθυνο γιατί θα παραιτηθώ, και μην ξεχνάτε πως αν δεν ήμουν εγώ να το φορέσω, το ρολόι θα ήταν τώρα πεταμένο σ’ ένα συρτάρι, γιατί το είχαν παρατήσει οι προηγούμενοι κάτοχοι”.

Ίσως να το φοράει σαν κόσμημα. Άλλωστε, για την σωστή ώρα υπάρχουν και τα κινητά.