Ένα βράδυ για τον Γκάλη

Ξέρετε τα Όσκαρ, τις Χρυσές Σφαίρες, τα Έμι, τα Γκράμι. Ξέρετε ακόμα και τα MTV Awards, μέχρι και τα Βραβεία Αρίων. Βραδιές με κατηγορίες, υποψήφιους, φακέλους, πολλούς χαμένους, λίγους νικητές και λόγους αποδοχής, ευχαριστιών και συγκίνησης.

Αυτό που πιθανότατα δεν ξέρετε είναι το AFI Life Achievement Award. Όπως δηλώνει κι η ονομασία του, είναι ένα βραβείο για την συνολική προσφορά στον κινηματογράφο, που το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου απονέμει κάθε χρόνο σ’έναν εκλεκτό.

Μια βραδιά που δεν έχει νικητή, γιατί δεν υπάρχει διαγωνισμός. Το τιμώμενο πρόσωπο έχει ήδη επιλεγεί. Κάθεται στο κέντρο ενός τεράστιου τραπεζιού και δίπλα του έχει τους ανθρώπους που αυτός έχει επιλέξει για να κάτσουν μαζί του. Στα γύρω τραπέζια, άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκε στις δεκαετίες της πορείας του, μαζί με σημαντικά πρόσωπα του χώρου. Στα διαζώματα, απλός κόσμος, γιατί καμία βραδιά και κανένα γεγονός δεν μπορεί να σταθεί χωρίς κοινό.

Ανακάλυψα την ύπαρξη του συγκεκριμένου βραβείου πριν μερικά χρόνια και έκτοτε έχω περάσει αμέτρητες ώρες με τα συγκεκριμένα βίντεο στο Youtube. Κι αυτό γιατί σου δίνουν την ευκαιρία να μάθεις για τα τιμώμενα πρόσωπα όχι βλέποντάς τους να αποδέχονται ένα βραβείο, αλλά βλέποντας άλλους μεγάλους να μιλάνε γι’αυτούς.

Αμέσως μετά την έναρξη της βραδιάς από τον παρουσιαστή, στην σκηνή παρελαύνουν όλοι όσοι έχουν δουλέψει με το τιμώμενο πρόσωπο κι αφού προβληθεί το σχετικό βίντεο της συνεργασίας, βγάζουν έναν μικρό λόγο γι’αυτόν. Και μόνο αφού όλοι οι υπόλοιποι του έχουν μιλήσει κοιτώντας τον στα μάτια, εκείνος ή εκείνη ανεβαίνει στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του. Σαφώς και είναι σημαντικό το τι θα πει, αλλά όχι τόσο όσα αυτά που έχουν ήδη προηγηθεί.

Μπορείς πχ να δεις τον Άντι Γκαρσία όχι μόνο να ευχαριστεί τον Αλ Πατσίνο για τον τρόπο που του φέρθηκε στα γυρίσματα, αλλά και να μιμείται το τελετουργικό συγκέντρωσης που ακολουθούσε ο Πατσίνο πριν από κάθε σκηνή του Νονού 3.

Τον Τζακ Νίκολσον να λέει “τέλεια” την Μέριλ Στριπ.

Τον Τζο Πέσι να διηγείται πως ο Ντε Νίρο είχε μια διορθωτική συμβουλή για όλα, ακόμα για το πόσο γρήγορα θα χρησιμοποιεί το μαχαίρι στην σκηνή με τον τύπο στο πορτμπαγκάζ, στα Καλά Παιδιά.

Γιατί τα συζητάμε όλα αυτά; Γιατί αυτά μου ήρθαν στο μυαλό όταν σκεφτόμουν ότι ο Νίκος Γκάλης δεν έχει ακόμα τιμηθεί με έναν τρόπο που του αξίζει. Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε καλύτερο από το να χαρίζαμε στον Γκάλη μια τέτοια βραδιά. Αντί να συζητάμε την είσοδό του στο οποιοδήποτε Hall of Fame, να φτιάξουμε για ένα βράδυ το δικό του. To Hall of Fame του Γκάλη.

Ούτως ή άλλως, ο Γκάλης δεν ήταν ποτέ άνθρωπος των λόγων. Η on camera παρουσία του δεν είναι μεγάλες συνεντεύξεις και δηλώσεις, αλλά αγώνες, καλάθια, μαγικά, νίκες, ρεκόρ. Ας τον καθίσουμε για ένα βράδυ στο κέντρο ενός τραπεζιού, ας αφήσουμε εκείνον να επιλέξει ποιοι θα κάτσουν δίπλα του, χωρίς κουτσομπολιά και θεωρίες. Ας γεμίσουμε όλα τα υπόλοιπα τραπέζια με συμπαίκτες, αντιπάλους, προπονητές, δημοσιογράφους, μπασκετμπολίστες, αλλά και Έλληνες αθλητές διαφορετικών αθλημάτων.

Ας δώσουμε τον λόγο σε όσους περισσότερους μπορούμε, με όσο τον δυνατόν λιγότερο χρόνο. Και στα βραβεία του AFI αυτό κάνουν κάθε χρόνο. Οι περισσότεροι μιλάνε για δύο λεπτά, ελάχιστοι φτάνουν στα τέσσερα. Έχουν έτσι την υποχρέωση όχι να μακρηγορήσουν επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια για το μεγαλείο του τιμώμενου, αλλά να κάτσουν και να βρουν το ένα περιστατικό, την μια ατάκα, την δική τους ιστορία. Λίγα λόγια από τον καθένα που στο τέλος της βραδιάς φτάνουν να συνθέτουν ένα μεγάλο μωσαϊκό, μια εικόνα φτιαγμένη από τα μικρά κομμάτια που έχουν καταθέσει όσοι έχουν μιλήσει.

Τα μέλη της παλιάς Εθνικής να κοιτάνε στα μάτια τον Γκάλη και να μας λένε από μια ιστορία γι’αυτόν. Παίκτες που είχαν την ατυχία να τον μαρκάρουν, να του λένε πως ένοιωθαν όταν τους εξέθετε, αφού πρώτα έχουμε δει το βίντεο με το εκάστοτε μαγικό του Νικ. Προπονητές που είχαν την ευλογία να τον κοουτσάρουν ή την ατυχία να τον έχουν αντίπαλο.

Φανταστείτε τον Ντακουρί να του απευθύνει τον λόγο, τον Μπομπ ΜακΑντού να μιλάει για τα Άρης-Τρέισερ, τον Σαμπόνις ή κάποιον άλλον Σοβιετικό για τον ημιτελικό του Ζάγκρεμπ. Κάποιον που ήταν μαζί του στο Σίτον Χολ, παίκτες και παράγοντες του Άρη, αντίστοιχους από τον ΠΑΟΚ που υπέφεραν απέναντί του, τον Σιγάλα που ήταν ο τελευταίος που ανέλαβε την αποστολή του “μαρκάρεις τον Γκάλη”. Έλληνες άλλων αθλημάτων να μιλάνε για το πως ένας δικός του αγώνας τους έστρεψε στον αθλητισμό, έγινε η αφετηρία της πορείας τους, ακόμα και εκτός μπάσκετ.

Τα πλάνα να εναλλάσσονται ανάμεσα σ’αυτόν που μιλάει για τον Γκάλη, τον ίδιο τον Νικ και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους, που ακούν με προσοχή και συγκίνηση.

Ποιος δεν θα ήθελε να βρίσκεται στο κοινό, ποιος δεν θα κάτσει να το παρακολουθήσει στην τηλεόραση; Και δεν έχει σημασία πως θα λέγεται το βραβείο που θα κρατήσει στα χέρια του ο Νικ στο τέλος της βραδιάς, ούτε ποιος θα είναι αυτός που θα το απονείμει. Η πραγματική βράβευση θα είναι η ίδια βραδιά και όσα θα έχουν προηγηθεί.

Για να χρησιμοποιήσω μια φράση ενός φίλου μου, ο Γκάλης είναι the father of all. Ο πατέρας όλων. Για τα Hall of Fame στην άλλη άκρη του Ατλαντικού είναι ένας ακόμα υποψήφιος, ένας ακόμα που κάποια στιγμή θα μπει ή δεν θα μπει σε μια μακρά λίστα. Όμως, για εμάς είναι αυτός που έφτιαξε τη λίστα. Ο μόνος τρόπος να το καταλάβουμε και να το δούμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας είναι να την συγκεντρώσουμε σ’ ένα βράδυ. Ο μόνος τρόπος να τον τιμήσουμε δεν είναι να τον βάλουμε στο όποιο Hall of Fame, αλλά να φτιάξουμε για ένα βράδυ το δικό του.