Ενας κοντός θα μας σώσει

Τις στατιστικές τις σέβομαι. Τις στατιστικές που έχουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο με «τελικές προσπάθειες», «κλεψίματα» και τις αξέχαστες «μονάδες αξιολόγησης» που μοιάζει εφέτος να τις έκοψαν και πολύ μου έχουν λείψει, τις θεωρώ σαν τα οικονομικά στοιχεία που δίναμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αριθμούς που δήθεν γράφονταν για να βγαίνει νόημα, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ελληνικές εφευρέσεις για να μην βγει νόημα ποτέ.

Το απόγευμα παρακολουθώντας το ματς της ΑΕΚ με τον Αρη για πρώτη φορά χρειάστηκα ένα στατιστικό στοιχείο που φυσικά κανένας δεν σκέφτηκε να δώσει. «Κοντύτερος παίκτης που έχει σκοράρει με κεφαλιά». Γιατί αν υπάρχει κοντύτερος από τον Λεονάρντο της ΑΕΚ το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχει σκοράρει με την άμυνα του Αρη. Χτες ο Ρολάντο Γκιάρο πρέπει να έχει κάνει την χειρότερη εμφάνιση στόπερ από την εποχή που ο Αλέφαντος έβαζε τον Τάσαρο τον Μητρόπουλο να παίξει την θέση. Όχι μόνο στο τέταρτο γκολ από την κεφαλιά του Λεονάρντο, αλλά και στο τρίτο γκολ όταν ο Καφές μπαίνει στην περιοχή και η άμυνα του Αρη μαρκάρει σαν να παίζεται βόλεϊ και ο Λεονάρντο να βρίσκεται πίσω από το φιλέ.

Μια λοιπόν που η κουβέντα ήρθε στις ηλικίες, να πω κάτι και για τον Αντώνη Νικοπολίδη. Πριν 11 χρόνια ο Παναθηναϊκός έπαιζε με την Καβάλα και ο Βάντσικ, στα τελειώματα της καριέρας του έχοντας χάσει την εκρηκτικότητα του, προσπαθώντας να απομακρύνει την μπάλα την έστειλε επάνω στον Πις, που έτσι είχε σκοράρει το ένα από τα δύο γκολ της Καβάλας. Ο Αντώνης Νικοπολίδης καθόταν στον πάγκο και στον Παναθηναϊκό θυμούνται την μουρμούρα που έριχνε επειδή καταλάβαινε ότι ο αντίπαλος του έπαιζε πια με το όνομα του.

Στον Ολυμπιακό με τον Πάρντο δεύτερο τερματοφύλακα είναι κομμάτι δύσκολο να υπάρξουν αντίστοιχες μουρμούρες, αλλά ο ίδιος ο Νικοπολίδης πρέπει να αρχίσει να το σκέφτεται σοβαρά. Το γράφω για τον Νικοπολίδη, γιατί με τα χρόνια που καθόταν πίσω από τον Βάντσικ ξέρει πως είναι να έχει κατσικωθεί κάποιος κάτω από τα δοκάρια και να μην φεύγει. Και το ότι δεν υπάρχει αντικαταστάτης του στον Ολυμπιακό δεν αφορά τον ίδιο, αλλά την διοίκηση του Ολυμπιακού που έχει την ευθύνη να βρει. Παρά με την διάθεση που υπάρχει, έτσι και ο Νικοπολίδης δηλώσει ότι τα παρατάει βλέπω να παίρνουν τον Ελευθερόπουλο.

Αντίθετα δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ότι ο Κουκουλάκης θα τελειώσει την διαιτητική του καριέρα αν από την ΚΕΔ δεν του ξηγηθούν ευθανασία. Δεν θα μπλεχτώ στην κουβέντα ποιον ευνόησε και ποιον αδίκησε, αλλά στην θλιβερή νοοτροπία των ελλήνων διαιτητών να προσπαθούν να ισοφαρίσουν το προηγούμενο σφύριγμα με το επόμενο. Μια νοοτροπία που ο Κουκουλάκης έχει αναγάγει σε τέχνη. Κάποιος μπορεί να δει το ματς της ΑΕΚ με τον Αρη και σε κάθε σφύριγμα του Κουκουλάκη να καταλάβει τι είχε δώσει πιο πριν. Αποβολή του Γιάχιτς, για χέρι; Αποβολή του Κάλβο για πόδι, για να μην μουρμουράνε στην ΑΕΚ. Ο Κουκουλάκης δεν είναι πια διαιτητής, αλλά ο συγγραφέας της Παλαιάς Διαθήκης. «Αβραάμ έτεκεν Ισαάκ. Ισαάκ έτεκεν Ιακώβ».

Αν το τελευταίο σφύριγμα ήταν φάουλ υπέρ του Αρη, στο επόμενο ματς θα ξεκινήσει με φάουλ υπέρ της ΑΕΚ. Εντελώς γελοίο που λένε και στο χωριό μου. Και μην πει κάποιος ότι ο Κουκουλάκης πιεζόταν. Ο Κάκκος σφύριζε ΠΑΟΚ – Ολυμπιακό στην Τούμπα, δεν έδωσε πέναλτι σε χέρι του Μέλμπεργκ αλλά το σημαντικό είναι ότι στην συνέχεια του ματς δεν σφύριζε ΠΑΟΚ για να εξευμενίσει τον κόσμο. Διαιτητές και διαιτητάκια, κατά το άνθρωποι και ανθρωπάκια που λέγανε παλιότερα…