Ενας λόγος να πας στο ΟΑΚΑ

Το ΟΑΚΑ πρέπει να είναι ο πιο άχαρος χώρος για να γίνονται ποδοσφαιρικοί αγώνες εξαιρουμένων των πάρκινγκ των νοσοκομείων. Η περιοχή γύρω από το γήπεδο είναι ψόφια και έτσι και πας νωρίς δεν έχεις που να σκοτώσεις την ώρα σου, το κυλικείο είναι γρήγορο αλλά οι τιμές ψιλοδαγκώνουνε και η θερμοκρασία στην κερκίδα για κάποιον καταραμένο λόγο είναι τρεις βαθμούς κάτω από την γύρω περιοχή.

Οσο για την παρακολούθηση του αγώνα, με την κλίση που έχει η κερκίδα στο ΟΑΚΑ πρέπει να υπάρχουν σημεία που ο θεατής απέχει από την μπάλα 200 μέτρα. Βλέπεις μια φορά το ματς και μετά το ξαναβλέπεις στην τηλεόραση για να δεις τι είδες.

Το ΟΑΚΑ μέχρι τους πέντε χιλιάδες θεατές είναι νεκρό, μέχρι τους 20 χιλιάδες θεατές είναι ψυχρό, μέχρι τους 40 ζεστό, αλλά στις σπάνιες φορές που γεμίζει είναι το εντυπωσιακότερο στην Ελλάδα. Το εντυπωσιακότερο ματς του Παναθηναϊκού από ατμόσφαιρα που θυμάμαι είναι το 0-3 με τον Αγιαξ το 1996, μετά την νίκη με το γκολ του Βαζέχα στο Αμστερνταμ. Η ατμόσφαιρα δεν είχε κρατήσει πολύ, αφού ο Λιτμάνεν είχε σκοράρει στο 4 λεπτό, αλλά η είσοδος των ομάδων και ο χρόνος που μεσολάβησε πριν το γκολ ήταν κάτι το αξέχαστο.

Η ατμόσφαιρα του γεμάτου ΟΑΚΑ είναι και ο λόγος που θα πάω στο γήπεδο να δω το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, όπως και το γεγονός ότι έχω πάντα την αίσθηση ότι με γεμάτο γήπεδο οι καφρίλες μειώνονται. Οσο για τα προγνωστικά, θα το παίξω και εγώ καβάτζα λέγοντας ότι τα ντέρμπι δεν τα σηκώνουν. Το μόνο που νομίζω είναι ότι, με τις δύο ομάδες να έχουν δώσει ευρωπαϊκά ματς, δύσκολα θα υπάρξει σκορ που θα μείνει αξέχαστο. Οτιδήποτε ανάμεσα στο 2-0 και το 0-1 μου μοιάζει πιθανό, με μεγαλύτερη ανησυχία να δούμε ματς Knorr, που οι σούπες στο ΟΑΚΑ δεν αντέχονται ούτε με χαπάκια.

Μια βραδιά στο Κύτταρο

Τρίτη και φαρμακερή και τελικά το αποφάσισα. Πήγα στο Κύτταρο για να δω τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Κούτρα και τα Υπόγεια Ρεύματα και ομολογώ ότι ο φόβος μου ότι θα φεσωθώ αποδείχθηκε υπερβολικός. Τελευταία φορά που είχα δει το δίδυμο Μικρούτσικος – Κούτρας ήταν στην Σφεντόνα μαζί με τον Μηλιώκα πριν από δύο χειμώνες και μπορώ με σιγουριά να πω ότι η εμφάνιση του ήταν κατώτερη από την εφετινή για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο. Τους έτρωγε το πάθος. Όποτε τραγούδαγε ο Κούτρας έβλεπες να κοκκινίζει το πρόσωπο του, να πετάγονται οι φλέβες του και να σκέφτεσαι «τώρα θα μας μείνει ο άνθρωπος και θα τρέχουμε στα νοσοκομεία βραδυνιάτικα…». Όταν τραγούδαγε ο Μικρούτσικος, εκτός του ότι λυπόσουνα το πιάνο για τις σφαλιάρες που έτρωγε από την πολύ φωνή, ένα λεπτό σύννεφο από σταγόνες εκτοξευόταν από τα χείλια του όπως εκείνο στο πρόσωπο του De Niro στο Raging Bull όταν έτρωγε μπουνιές. Περισσότερο από το να ζούνε την παράσταση, μοιάζανε να υποφέρουνε και παρασκευοσάββατα βράδυ το τελευταίο που θέλω να βλέπω είναι ανθρώπους να υποφέρουν.

Στο Κύτταρο -σε σχέση με την Σφεντόνα- ο χώρος ήταν πιο μαζεμένος και οι δύο πιο συγκρατημένοι και η εμφάνιση έδενε χάρις στην παρουσία των «Υπόγειων Ρευμάτων». Τελευταία, τα «Υπόγεια Ρεύματα» είχα δει στο «Μπαράκι του Βασίλη» και ήταν φανερό ότι ήταν ένα καλό συγκρότημα με φτωχό, όμως, αυθεντικό ρεπερτόριο. Με το υλικό του Μικρούτσικου το πρόβλημα είχε λυθεί, τα τραγούδια εκτελεσμένα στα φωνητικά -στο μονότονο στιλ που μοιάζει με τελευταίο Αγγελάκα- ήταν σαν κάτι άλλο και στο μπάσο υπήρχε ο Απόστολος Καλτσάς που μαζί με τον Γιώτη Κιουρτσόγλου είναι οι καλύτεροι μπασίστες στην Ελλάδα και στο Top 20 των καλύτερων μουσικών.

Στα παρελκόμενα, αν πάτε με αυτοκίνητο πιθανόν να βρείτε στην Ηπείρου χώρο για να το παρκάρετε, αλλά αν προτιμήσετε να το αφήσετε στο μεταβιομηχανικό πάρκινγκ της Αχαρνών θα σας πάει 6 ευρώ (στην Ιερά Οδό στο δεκάρικο λες ευχαριστώ που μου πήρατε τόσο λίγα). Η παράσταση αρχίζει κάπου στις 11, το μπουκάλι το κρασί μάλλον στοιχίζει 60 ευρώ (ήμασταν 6, ήπιαμε πέντε μπουκάλια και ακουμπήσαμε τρία κατοστάρικα) και υπάρχει ορθάδικο μπαρ στον εξώστη, αλλά δεν ξέρω πόσο πάει το ποτό αφού για την συναυλία πήγαμε και όχι για ρεπορτάζ.