Ενεργός ή συνοδός;
Το κλισέ ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Oυδέν κακόν αμιγές καλού. Καμιά ομάδα δεν θέλει να έχει κακές χρονιές, αλλά αυτές υπάρχουν. Και από τη στιγμή που, όπως λέει κι ο φάδερ, οι ομάδες δεν είναι θίασοι να κατεβαίνουν όταν το έργο δεν τραβάει, το άσχημο είναι πως πρέπει να πιουν το ποτήρι μέχρι τέλους. Παρόλα αυτά, κάτι μπορεί να κερδίσουν σε μια κακή χρονιά, αρκεί να το θέλουν.
Το πρώτο είναι να αξιολογήσουν σωστά το έμψυχο δυναμικό τους, να δουν ποιοί θα είναι καλύτερα να αποχωρήσουν στο τέλος της σεζόν. Δεδομένα οι καλές χρονιές κάνουν τους πάντες να φαίνονται καλοί και η αποτυχία βοηθάει για να δουν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Ο Ντιντιέ Ντομί πχ, ο τρυφερός αυτός γάλλος μπακ, όχι μόνο έκλεισε τριετία στο λιμάνι, αλλά ανανέωσε κιόλας. Ένα μόνο πρωτάθλημα να είχε χαθεί σε αυτό το διάστημα, ο Ντομί θα είχε αποχωρήσει ως αυτό που είναι, δηλαδή ακατάλληλος για ποδόσφαιρο. Όμως, η καθιερωμένη φιέστα του Μαϊου ζάλιζε τους πάντες και τα πάντα κι έτσι ο Γάλλος έμενε κάθε χρονιά ως “μια καλή λύση για τα αριστερά”.
Το δεύτερο κέρδος που μπορεί να έχει μια ομάδα που η σεζόν της πήγε χάλια είναι να κερδίσει κάποιους ποδοσφαιριστές για τα επόμενα χρόνια. Άγχος δεν υπάρχει, οι βασικοί απογοητεύουν, ιδανικό κλίμα για να ψαχτείς μπας και στην καταχνιά βρεις μια ελπίδα για το μέλλον. Φέτος π.χ. στην ΑΕΚ, κάποια στιγμή ο πρίγκηψ το αποφάσισε και πάει να κερδίσει κάτι από Γκέντσογλου και Μανωλά. Πολύ πιθανό του χρόνου να τους φάει το μαύρο σκοτάδι, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως ο Μπάγεβιτς τους δίνει ευκαιρίες μπας και του βγουν.
Πάμε πίσω στο λιμάνι. Ο Μέλμπεργκ χτύπησε. Το δελτίο είπε πως λόγω της διακοπής του Πάσχα θα χάσει μόνο δύο ματς, μέσα με Ξάνθη κι έξω με Πανθρακικό, και θα επιστρέψει για το φινάλε με Άρη στο Φάληρο και φυσικά τα πλέι οφ. Δύο αγώνες χωρίς τον Μέλμπεργκ είχε να δώσει ο Ολυμπιακός, ιδανική περίπτωση να πάρει δύο ενενηντάλεπτα με την πρώτη ομάδα ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Αντ’αυτού, πήρε συμμετοχή ο Ζεβλάκοφ.
Για ποιό λόγο; Να δείξει τί ο Ζεβλάκοφ; Όλοι ξέρουν ποιος είναι, ένας φιλότιμος αμυντικός, ιδανικός για τον πάγκο, έτοιμος να δώσει λύσεις, αν χρειαστεί, αλλά ποτέ άξιος για φανέλα βασικού σε ολόκληρη σεζόν. Ο Παπαδόπουλος, για όσους έχουν ξεχαστεί, είναι τρία χρόνια στο λιμάνι, έφτασε πλέον τα 18, δεν είναι παιδάκι. Πόσο ερασιτεχνικό μπορεί να είναι να μην εκμεταλλεύεσαι την ευκαιρία να του δώσεις δυο ματς; Ποιά ομάδα δεν θα έπαιρνε την ευκαιρία να δει σε τι κατάσταση είναι, να πάρει κι αυτός μια ιδέα διαφορετική από φιλικά και παιχνίδια Κυπέλλου;
Ο Ολυμπιακός μόνο να κερδίσει είχε, κι αυτό ήταν δεδομένο, είτε κέρδιζε το ματς είτε είχε βαθμολογικές απώλειες. Το πράττουν όλες οι ομάδες που ασχολούνται λίγο σοβαρά με το ποδόσφαιρο. Και για να τελειώνουμε, οι θέσεις στον Ολυμπιακό είναι κλεισμένες, Αβραάμ και Μέλμπεργκ είναι η βάση της ομάδας. Ο Κυριάκος είναι πλέον 18, ψηλός και βαρύ κoρμί. Κάθε εβδομάδα που θα περνάει χωρίς αγώνα, θα τον κάνει χειρότερο. Μπαίνοντας στην νέα σεζόν, θα πρέπει κάποιος (αν βρεθεί) να πάρει μια απόφαση. Είτε ο μικρός είναι κανονικό μέλος της ομάδας και συμμετέχει στο ροτέισον των αμυντικών είτε πάει κάπου δανεικός, κάπου που θα παίζει.
Και μην ακούσω βλακείες του στιλ “που να πάει, καλύτερα να μένει στον Ολυμπιακό, να δουλεύει σε υψηλό επίπεδο και να βελτιώνεται”. Ποιος τον βελτίωσε φέτος στον Ολυμπιακό; Ο Κετσπάγια, που έχει νεύρα από οκτώ χρονών; Ο Ζίκο και ο μάγος Σαντάνα; Ο Μπάντοβιτς; Χίλιες φορές δανεικός και βασικός σε ομάδα Β’ Εθνικής, που πάει για άνοδο για να μάθει να παίζει ψηλά, παρά ανενεργός στον Πειραιά, με μοναδικό ρόλο τον συνοδό του Ραούλ Μπράβο στις νυχτερινές εξόδους.
