Επενδυτές χωρίς κελεμπίες
Όλοι οι φίλοι των ομάδων της Θεσσαλονίκης είναι πλέον υποψιασμένοι ή αν προτιμάτε πολύ εκπαιδευμένοι σε θέματα που αφορούν υποψήφιους επενδυτές για τις ομάδες τους.
Εδώ και μία δεκαετία έγιναν μάρτυρες γεγονότων που έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να καταγραφούν στην πραγματική τους διάσταση από τους ιστορικούς του ποδοσφαίρου. Περισσότερο υποψιασμένοι είναι οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ και του Άρη οι οποίοι βίωσαν στιγμές απείρου κάλους με την επενδυτική ανάμειξη του Γιώργου Μπατατούδη και του Δημήτρη Κοντομηνά.
Από την στιγμή που οι δύο επιχειρηματίες αποχώρησαν από τις ΠΑΕ της Θεσσαλονίκης, ΠΑΟΚ και Άρης πέρασαν τα χίλια μύρια μέχρι τη στιγμή που στάθηκαν στα πόδια τους. Ήταν οι εποχές των λαϊκών προσκλητηρίων και της επιστράτευσης κάθε λογής πολιτικής γνωριμίας προκειμένου οι δύο ομάδες να αποκτήσουν το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Είναι στιγμές που μόνο ως παράδειγμα προς αποφυγήν για τις μελλοντικές επιλογές των ανθρώπων που διοικούν τις δύο ομάδες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν.
Στον Άρη φρόντισαν να χαμηλώσουν -όσο γινόταν περισσότερο- τον κίνδυνο η ΠΑΕ να μπει μελλοντικά σε νέες περιπέτειες, καθώς πάντα υπήρχε το ενδεχόμενο ένας ισχυρός οικονομικά παράγοντας να γινόταν ιδιοκτήτης του 51% των μετοχών και να έμπαινε στο παιχνίδι της διοίκησης με όπλο και μόνο τα χρήματα του και χωρίς να ξεκαθαρίσει τις πραγματικές του προθέσεις. Ο κίνδυνος αυτός θεωρητικά έχει αποφευχθεί με την δημιουργία της Λέσχης Φίλων Άρη η οποία μέσα από τις διαδικασίες της συνέλευσης μπορεί να αποφασίσει για τις μελλοντικές διοικητικές και μετοχικές εξελίξεις στην ΠΑΕ. Υπό μία έννοια αυτό το μοντέλο αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα. Από τη στιγμή όμως που δεν υπάρχει το τέλειο μοντέλο στον αθλητισμό, συγχρόνως μπορεί να αποτελέσει και το “φρένο” για θεαματικές εξελίξεις καθώς στον επαγγελματικό αθλητισμό δεν ταιριάζουν αποφάσεις που παίρνονται με το συναίσθημα. Αυτό δηλαδή από το οποίο δικαιολογημένα διακατέχονται τα μέλη της Λέσχης Φίλων Άρη. Το τι είναι περισσότερο χρήσιμο για την ΠΑΕ ο χρόνος θα το δείξει.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχει πρακτικά την ίδια πολυτέλεια. Με το μετοχικό κεφάλαιο ανοιχτό, θεωρητικά όποιος θέλει καταθέτει τα λεφτά στην τράπεζα και παίρνει την ΠΑΕ. Αυτό κατ’ ανάγκη δεν σημαίνει ότι η ομάδα λειτουργεί χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το αντίθετο. Ο Θοδωρής Ζαγοράκης έχει δείξει μέχρι τώρα με τους χειρισμούς του ότι προκειμένου να μην σμπαραλιάσει την υστεροφημία του είναι αποφασισμένος να έχει την προσοχή του για την ομάδα μονίμως στο… κόκκινο. Άτομο που στην μέχρι τώρα παρουσία του στον ΠΑΟΚ έδειξε ότι έχει τα αντανακλαστικά να τον προστατεύσει από τους περισσότερους, αν όχι όλους, τους κινδύνους μετρά τα λόγια του και τους χειρισμούς του στο θέμα της αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος στο “δικέφαλο”.
Γνωρίζοντας ότι η ομάδα έχει καεί από τον χυλό, φυσά και το γιαούρτι. Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ είναι πεπεισμένος πλέον ότι ο “δικέφαλος” για να κάνει την υπέρβαση τίτλου δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην δυναμική του κόσμου και στις ικανότητες της διοίκησης. Χρειάζεται μεγαλύτερο μπάτζετ ώστε να έχει βάθος πάγκου και να μπορεί να κάνει μεταγραφικές αγορές από τα ψηλά ράφια. Κι αν λύσει αυτά τα ζητήματα στη συνέχεια θα μπορεί να ασχοληθεί με τα εξωαγωνιστικά θέματα όπως είναι η διαιτησία. Το πρόσφατο παρελθόν έχει δείξει ότι με την διαχείριση απλώς, ακόμη και των ενισχυμένων εσόδων της ΠΑΕ, δύσκολα ο ΠΑΟΚ θα είναι ανταγωνιστικός κάθε χρόνο με τις ομάδες κορυφής. Το γεγονός ότι μετά από τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος βρίσκεται 13 βαθμούς πίσω από την πρώτη θέση λέει πολλά.
Το κυοφορούμενο deal με τους Άραβες δίνει ελπίδες για αγωνιστική υπέρβαση του ΠΑΟΚ, αλλά συγχρόνως αποτελεί εξέλιξη, η οποία αντιμετωπίζεται καχύποπτα από τον κόσμο του “δικεφάλου”. Από εκείνους δηλαδή που είναι το διαχρονικό δίχτυ ασφαλείας της ομάδας. Όπως δηλαδή αποδεδειγμένα γίνεται και στον Άρη.
