Eπιστολή διαμαρτυρίας
Καταρχήν θα ήθελα να τονίσω ότι ανήκω στην κατηγορία των φιλάθλων οι οποίοι θεωρούν ότι η παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα της αγαπημένης μου ομάδας στο στάδιο Καραϊσκάκη είναι μια πραγματική διασκέδαση και για αυτό το λόγο σε κάθε εντός έδρας ματς ερχόμαστε οικογενειακώς με τα διαρκείας μας, τόσο εγώ όσο και η σύζυγός μου και ο οκτάχρονος γιος μου.
Το ευχάριστο επίσης είναι ότι στις συγκεκριμένες θύρες δεν είμαστε οι μόνοι. Δεκάδες είναι τα παραδείγματα ολόκληρων οικογενειών οι οποίες, με γυναίκες και μικρά παιδιά παρακολουθούν, χαίρονται και υποστηρίζουν την ομάδα μας σε όλους τους εντός έδρας αγώνες της.
Είναι γεγονός ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, κυρίως στις συγκεκριμένες θύρες, με τους “σαλταδόρους” πιτσιρικάδες οι οποίοι πηδώντας από τις εισόδους των θυρών, ή μπαίνοντας δύο-δύο από τα τουρνικέ με την ανοχή των υπαλλήλων ασφαλείας, κατακλύζουν σε κάθε αγώνα το συγκεκριμένο πέταλο του σταδίου. Μέχρις εδώ οκ. Καταλαβαίνω και τον ενθουσιασμό τους για την ομάδα και την ενδεχόμενη οικονομική τους αδυναμία για αγορά εισιτηρίων και τους αντιμετώπιζα ως τώρα με συμπάθεια. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι όμως η κατάσταση ξεπέρασε κάθε όριο. Κάθε όριο ανοχής, κάθε όριο συμπάθειας αλλά και κάθε όριο ασφάλειας της ίδιας της σωματικής μας ακεραιότητας.
Οι συγκεκριμένοι οργανωμένοι πιτσιρικάδες, καθισμένοι όλοι χαμηλά στα κάγκελα πίσω ακριβώς από την εστία, άρχισαν να ανάβουν συνεχώς φωτοβολίδες και καπνογόνα με αποτέλεσμα πρώτον να είναι αδύνατον να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι λόγο ορατότητας και δεύτερον η ατμόσφαιρα να έχει γίνει αποπνικτική με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να αναπνεύσουμε. Όπως ήταν φυσικό αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε φωνάζοντάς τους να σβήσουν τα καπνογόνα, κάτι το οποίο δεν έγινε, και κάποιοι πιο θερμοκέφαλοι βλέποντας ότι όχι μόνο δεν τα σβήνουν αλλά επίτηδες ανάβουν περισσότερα, άρχισαν να τους πετούν μπουκάλια.
Ε λοιπόν εκεί κάπου ήταν που ξεπεράσθηκε κάθε όριο. Οι εν λόγω οργανωμένοι οπαδοί, με σημαία την συνήθη κοσμοθεωρία τους ότι είναι περισσότερο Ολυμπιακοί από εμάς τους υπόλοιπους, ορμώντας προς την επάνω πλευρά της θύρας άρχισαν να πλακώνουν στο ξύλο αδιακρίτως όποιον φίλαθλο διαμαρτυρόταν και απολύτως δικαολογημένα τους έβριζε. Το φαινόμενο αυτό από μόνο του αποτελεί ότι χειρότερο έχω δεί εγω προσωπικά τα τελευταία χρόνια σε γήπεδο στο οποίο παίζει ο Ολυμπιακός. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνεται στις τάξεις των οπαδών άλλων ομάδων, αλλά θεωρώ αδιανόητο να χτυπούν συντονισμένα, οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακόυ άπλούς, μη οργανωμένους Ολυμπιακούς επειδή ζητούν το αυτονόητο. Να τους αφήσουν να απολαύσουν το παιχνίδι για το οποίο έχουν πληρώσει.
Επιστρέφοντας στα γεγονότα, Η σύρραξη αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να αρχίσει να σπρώχνεται ο κόσμος, και λόγο του ότι βρίσκονταν πολλοί υπεράριθμοι στην κερκίδα, δημιουργήθηκε σοβαρός κίνδυνος για εμάς και κυρίως τα μικρά παιδιά μας. Οι διάδρομοι ήταν τελείως κλειστοί λόγο του κόσμου που καθόταν στα σκαλιά, και η ορατότητα αδύνατη λόγο των καπνογόνων.
Κύριοι υπεύθυνοι ασφαλείας του σταδίου Καραϊσκάκη, κύριοι υπεύθυνοι της ΠΑΕ Ολυμπιακός και κύριε Σωκράτη Κόκκαλη. Όταν πήραμε την απόφαση να αποκτήσουμε οικογενειακώς εισιτήρια διαρκείας για να παρακολουθούμε από κοντά την ομάδα μας θεωρήσαμε ότι στο νέο στάδιο Καραϊσκάκη, και μάλιστα με την θλιβερή κληρονομιά της τραγωδίας της Θύρας 7 στις πλάτες της ομάδας και των φιλάθλων μας, θα πληρούνται τουλάχιστον οι βασικοί όροι ασφάλειας.
Επιτέλους προστατέψτε μας από τους ανεγκέφαλους. Επιτέλους ενισχύστε το προσωπικό ασφαλείας στις θύρες και επιτέλους ξηλώστε τους τρεις τηλεφωνικούς θαλάμους δίπλα από την θύρα 20 από όπου πηδούν οι περισσότεροι χωρίς τον παραμικρό έλεγχο από υπεύθυνους ασφαλείας και αστυνομία.
Φιλικά, Αντώνης Καρρης
