Εθνική υπόθεση

Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτά πλέον δεν έχουν σημασία. Αφενός, η επιλογή έγινε, οπότε οι σκέψεις αυτές “πάλιωσαν”. Αφετέρου, ποτέ δεν ξέρεις, ο Σάντος μπορεί να αλλάξει και να αρχίσει π.χ. να εμπιστεύεται νέους και Έλληνες, κάτι που δεν έκανε ποτέ, ούτε στην ΑΕΚ, ούτε στον ΠΑΟΚ. Δεν ήθελε Καψή και Δέλλα, αφαίρεσε το ελληνικό στοιχείο από τον ΠΑΟΚ, δεν πήρε κάτι από τον Ηλιάδη, δεν βελτίωσε ούτε εμπιστεύθηκε τον Κουτσιανικούλη. Πλέον μόνο με Έλληνες θα δουλεύει, όποτε αναγκαστικά θα τους πιστεύει περισσότερο.

Συμφωνώ ή διαφωνώ, αυτός είναι ο διάδοχος του Ρεχάγκελ. Κι η διαφωνία μου στην επιλογή δεν σημαίνει πως πρέπει να είμαι αντίθετος σε ο,τι κάνει ή λέει ο Σάντος. Γι’ αυτό και δηλώνω ικανοποιημένος από όσα είπε στη συνέντευξη Τύπου. Την προηγούμενη μέρα είχα διαβάσει πως θέλει η Εθνική να παίξει 4-4-2. Μου έπεσε η εφημερίδα από τα χέρια, όχι μόνο στη σκέψη πως θα γυρίσουμε σε αυτήν την αναχρονιστική διάταξη, αλλά και γιατί ο Σάντος δεν έπαιξε ποτέ 4-4-2, με τους τέσσερις χαφ στην ευθεία.

Την επόμενη μέρα ήρθε η πρώτη ανακούφιση, καθώς ο Πορτογάλος εξήγησε πως εννοεί 4-4-2 σε ρόμβο, δηλαδή 4-3-1-2. Η σκέψη του είναι να διατηρήσει την τριάδα των κεντρικών χαφ, που καθιέρωσε ο Ρεχάγκελ και στο 4-3-3 να προσθέσει κι άλλη μια διάταξη, χωρίς εξτρέμ, με δύο επιθετικούς κι έναν επιτελικό μέσο πίσω τους.

Καταρχάς, εννοείται πως είναι απολύτως θετικό να διατηρηθεί η τριάδα στα χαφ. Αλίμονο αν γυρνούσαμε στο 4-4-2 εν έτει 2010. Στη συνέχεια, μοιάζει λογική η σκέψη για δυο επιθετικούς κι έναν μέσο πίσω τους. Κακά τα ψέμματα, εξτρέμ δεν έχουμε. Τόσα χρόνια παίζουν σε αυτή τη θέση ποδοσφαιριστές που δεν έχουν τα όλα τα απαιτούμενα στοιχεία να κάνουν κάτι τέτοιο.

Ο Σαμάρας έπαιζε οπουδήποτε εκτός από τη γραμμή, ο Χαριστέας πατούσε περιοχή κι ανέβαινε πίσω του ο Γιούρκας, ο Καραγκούνης έπαιζε εκεί όταν θέλαμε να έχουμε τέσσερις κεντρικούς χαφ κι ο Σαλπιγγίδης παίζει τη θέση χωρίς να έχει την απαραίτητη τεχνική κατάρτιση. Ο τελευταίος ήταν ο Γιαννακόπουλος, από εκεί και πέρα το χάος.

Μια ψυχρή ανάγνωση του έμψυχου δυναμικού δικαιολογεί τη σκέψη του Πορτογάλου για αλλαγή διάταξης μπροστά από τους κεντρικούς μέσους. Χαριστέας, Σαλπιγγίδης, Γκέκας, Σαμαράς, Μήτρογλου για τις θέσεις των δύο επιθετικών. Αυτούς έχουμε, απ’ αυτούς θα διαλέξουμε το δίδυμο. Πίσω τους, ένα όνομα πάει στο μυαλό όλων. Σωτήρης Νίνης. Εκεί δεν έχουμε άλλον και μόνο χαρά προκαλεί η σκέψη του Σάντος, καθώς συνεπάγεται φανέλα βασικού κι ενεργό, ηγετικό ρόλο στο Νίνη. Όλα αυτά στην πιο κατάλληλη χρονική συγκυρία, καθώς το ίδιο αναμένεται να συμβεί και φέτος στον Παναθηναϊκό.

Εκεί που το πρόβλημα του Σάντος είναι το ίδιο με του Ρεχάγκελ είναι στους τρεις κεντρικούς μέσους. Οι τελευταία εναπομείναντες, Καραγκούνης και Κατσουράνης, βάζουν χρόνια. Επίσης, το 4-3-1-2 αυξάνει κατά πολύ τους χώρους που πρέπει να καλύψουν οι κεντρικοί μέσοι. Μπροστά τους οι επιθετικοί θα βρίσκονται στον άξονα, πράγμα που σημαίνει πως π.χ. την αριστερά πλευρά την καλύπτουν μόνο ο αριστερός μπακ κι ο κεντρικός μέσος που είναι αριστερά στην τριάδα, χωρίς τρίτη βοήθεια από τον εξτρέμ. Το ίδιο συμβαίνει και στα δεξιά και μοιραία τα τρεξίματα κι η φρεσκάδα των κεντρικών μέσων, ειδικά των δύο που θα “πάρουν πλευρές”, είναι περισσότερο αναγκαία από όταν η ομάδα παίζει 4-3-3.

Ο πονοκέφαλος του Σάντος είναι ίδιος με του Γερμανού. Κατσουράνης, Καραγκούνης, μια ψιλή Καφές και τέλος. Όλοι οι υπόλοιποι είναι με ερωτηματικά. Ο Τζιόλης μπορεί να παίξει μόνο μπροστά από τα στόπερ κι αυτό στα ματς που θα αμυνόμαστε. Ποδόσφαιρο κατοχής, με τις γραμμές ψηλά και “κυματοθραύστη” τον Τζιόλη, θα είναι καταστροφή στις κόντρες του αντιπάλου. Στα χρόνια που πέρασαν, το ποδόσφαιρό μας έβγαλε τους Μάκο, Πλιάτσικα, Δημούτσο, Ηλιάδη και Γιάννη Παπαδόπουλο. Τελευταία προστέθηκαν κι ο Γκέντσογλου με τον Μαρίνο.

Δεν είναι τώρα η ώρα για την κουβέντα για την αξία του καθενός, τη δυνατότητα εξέλιξης και το αν φταίνε οι ίδιοι ή οι ομάδες τους που έχουν μείνει στάσιμοι. Καλώς ή κακώς, αυτοί είναι. Δεν είναι Μπασινάδες, ούτε Ζαγοράκηδες, αλλά αυτούς έχουμε κι αργά ή γρήγορα αυτοί θα στελεχώσουν την εθνική μας.

Μέχρι να “βγει” περισσότερο κάποιος από αυτούς, νομίζω πως η λύση είναι μία. Είναι μόνοδρομος για τον Σάντος η χρησιμοποίηση του Τοροσίδη στους τρεις κεντρικούς χαφ. Από όλα τα ονόματα που ανέφερα είναι αυτός που έχει τα προσόντα της θέσης, αλλά ταυτόχρονα παίζει και βασικός στην ομάδα του, είναι 100% ενεργός, δεν παλεύει να παίξει όπως οι πιτσιρικάδες. Στα δεξιά μπορούμε να βρούμε λύσεις με Βύντρα, Μανιάτη και Σεϊταρίδη, ενώ μεγάλη ώθηση θα είναι η παρουσία του Τζαβέλα, ειδικά αν καθιερωθεί στην Μπουντεσλίγκα.

Ο Σάντος έκανε καλή αρχή, θα περιμένουμε να δούμε και τις πράξεις.